Σεβασμός. Εύκολα το λες, εξίσου εύκολα μπορεί να μη θυμάσαι ποιος είσαι ή σε ποιους απευθύνεσαι. Στον Παναθηναϊκό έχασαν το μέτρο. Γενικώς και ειδικώς. Κι όσο τη βγάζουν με ημίμετρα, θα ζουν το μαρτύριο της σταγόνας. Κάθε Κυριακή, Τετάρτη, κάθε φάση θα είναι… αίμα κι άμμος. Χάνει ευκαιρία ο αντίπαλος, βοά το γήπεδο. Κι αν βάλει γκολ;
Το πρόβλημα έχει δύο όψεις. Αφ’ ενός είναι ποδοσφαιρικό. Διότι ο Αναστασίου διέλυσε αυτό που έφτιαξε ο ίδιος για να το χτίσει με άλλο τρόπο και μετά από 9 επίσημους αγώνες παράγει ένα άθλιο αποτέλεσμα. Χωρίς wingers, χωρίς κανέναν επιτελικό, ήταν μάλλον τύχη ότι τελικά έκανε μια ευκαιρία (το δοκάρι του Μπεργκ) και εκμεταλλεύτηκε μια ατσαλοσύνη του αντίπαλου γκολκίπερ, όπως την Τετάρτη με τον Λεβαδειακό, για να ανοίξει το σκορ.
Δεν είναι όμως, το σπουδαιότερο πρόβλημα. Διότι σε αυτό το πρωτάθλημα, αν ο Ολυμπιακός κατέβει στο Καραϊσκάκη με σέντερ φορ τον Μποτία θα κερδίσει 9/10 παιχνίδια απέναντι στον «Πλατανιά». Αν ο Παναθηναϊκός παίζει χωρίς εξτρέμ με τον Πλατανιά, είναι λόγος για να μην παίξει καλά, αλλά όχι για να μην πατήσει περιοχή.
Το βασικό ζητούμενο για τον Παναθηναϊκό είναι ότι σταμάτησε να ακολουθεί τους κανόνες που τον έφεραν πέρυσι να παίζει κατ΄ ομολογία των ουδέτερων το καλύτερο ποδόσφαιρο, ειδικά μετά το πρώτο τρίμηνο. Σταμάτησε να σέβεται και το ποδόσφαιρο είναι τέτοιο που μπορεί ο ενθουσιασμός να μετατραπεί σε οργή λαού. Τις τελευταίες ημέρες του Ιουλίου η Λεωφόρος έβραζε για τους φιλοξενούμενους, τις τελευταίες ημέρες του Σεπτέμβρη, ούτε 60 μέρες μετά, βράζει σε κάθε επαφή πράσινης φανέλας με τη μπάλα.
Ο αποκλεισμός από τη Μπριζ έφερε απογοήτευση, η απογοήτευση έφερε μίρλα, γκίνια και όλα τα συνεπακόλουθα. Κι όταν πια ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε την Καμπάλα χωρίς σεβασμό, αφήνοντας πχ τον Μπεργκ στον πάγκο για να είναι ξεκούραστος στο Αγρίνιο (!), η μπάλα τον τιμώρησε. Στη ρεβάνς, μπήκε με τουπέ, ξανά ωχαδελφισμός, δέχθηκε το γκολ στο 6’, τετέλεσται.
Κι όταν δεν σέβεσαι τον κόσμο, που πολλές φορές και σε πολλές ομάδες, λειτουργεί παρορμητικά και μόνο με το συναίσθημα, θα έρθει η ώρα που θα φοβάσαι.
Τώρα το μεγαλύτερο και πραγματικά άλυτο πρόβλημα όλων είναι ότι τρέμουν. Οι παίκτες φοβούνται να παίξουν, να κάνουν λάθη, ντρίμπλες, να πάρουν πρωτοβουλίες, ο Αναστασίου φοβάται να παραδεχθεί το λάθος του σε τακτικό επίπεδο και ο Αλαφούζος δεν παίρνει δραστικές αποφάσεις αφήνοντας την κατάσταση να σέρνεται. Σαν μια αρρώστια που κυκλοφορεί στον οργανισμό σου κι εσύ αρνείσαι να πας στον γιατρό λέγοντας το κλασικό «θα περάσει».
Το αφήνει, το αφήνει και η κατάσταση μοιάζει πια μη αναστρέψιμη. Όχι βαθμολογικά. Ο Παναθηναϊκός απέχει μόλις τρεις πόντους από την κορυφή, υπήρχαν σεζόν που ξεκίνησε με περισσότερη απόσταση. Αλλά δεν ήταν μια μικρή Αίτνα που περίμενες πότε θα εκραγεί για να κυλήσει η λάβα και να κάψει τα πάντα στο πέρασμά της. Θα είναι το Σάββατο στην Ξάνθη; Μετά, με τα Γιάννενα ή στα ντέρμπι που ακολουθούν;
Ο Παναθηναϊκός συνολικά σταμάτησε να σέβεται τη σχέση που τον έβγαλε από το αδιέξοδο την τελευταία τριετία της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Τη σχέση με τον κόσμο. Ο κόσμος στήριζε και στις ήττες. Υπήρχαν παιχνίδια που αποθέωνε την προσπάθεια ακόμα και σε ήττες από τη Βέροια. Τώρα νιώθει προδομένος και στρέφεται κατά δικαίων και αδίκων. Προδομένος από τη διοίκηση που συνεχίζει να ανέχεται μια άρρωστη κατάσταση ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα, προδομένος από τους ποδοσφαιριστές που άλλες φορές δε μπορούν κι άλλες δε θέλουν, προδομένος από τις επιλογές στις μεταγραφές που έγιναν νωρίς για να παίζει στις 25/09 βασικός ένας, ο Τελάντερ. Προδομένος κι από τον προπονητή.
Ο Παναθηναϊκός, ως οργανισμός, δεν έχει τύχη όσο ο ομφάλιος λώρος μεταξύ ομάδας και κόσμου είναι κομμένος. Δεν σέβεται τον φίλαθλο και τώρα έφτασε να τον φοβάται. Αν είχε παίκτες με μεγάλη προσωπικότητα θα μπορούσαν να το πάρουν πάνω τους και να τον βγάλουν αργά αλλά σταθερά από το αδιέξοδο. Σε πάγκο και τερέν όμως, έχει παιδιά που βασίστηκαν στην ομαδική λειτουργία κι όχι σε ατομικές εξάρσεις για να ανέβουν επίπεδο.
Κι αν υπάρχει ένας με προσωπικότητα και κρύο αίμα, ο Μπεργκ, αποτελεί την πλήρη αποτύπωση του ολοκληρωτικού ξενερώματος. Στο ποδόσφαιρο πολλά αλλάζουν. Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να δει πώς αυτός ο Παναθηναϊκός θα βγάλει αναίμακτα Ξάνθη, ΠΑΣ, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Ατρόμητο, Ολυμπιακό, ας το μοιραστεί μαζί μας. Μήπως βλέπει κάτι που δεν το βλέπουμε εμείς…
ΥΓ. Για τον ΠΑΟΚ είναι νωρίς τα μεγάλα λόγια κι ας έχει κάνει… μεγάλα έργα σε αυτό το πρώτο τρίμηνο της σεζόν. Τα credit της ανατροπής στο Περιστέρι είναι πολλαπλά αφ’ ενός γιατί παίζει χωρίς τερματοφύλακα (κουδούνια θα είχαν κρεμάσει στον Γλύκο αν έκανε τέτοιες γκάφες) και αφ’ ετέρου γιατί ο Καλογερόπουλος παίζει ένα φοβερό 50-50 επί 90 λεπτά. Ξεχνώντας μόνο να δώσει ένα πέναλτι-μαρς στο 9΄ υπέρ του ΠΑΟΚ που θα άλλαζε τα δεδομένα. Τέτοιες αποφάσεις κρίνουν αγώνες, πορείες, τίτλους. Και για αυτό ορίζονται αυτοί οι συγκεκριμένοι διαιτητές. Master έχουν πάρει…
