Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Πρόκειται γι’ άλλο ένα… must win παιχνίδι για τον Παναθηναϊκό. Από αυτά που δεν τίθεται καν συζήτηση, για πολλούς και διάφορους λόγους. Εσχάτως δε ακόμη περισσότερους, με βάση το αρνητικό σου ξεκίνημα, την «έξοδο» από την Ευρώπη κλπ.
Παναθηναϊκός εναντίον Πλατανιά λοιπόν. Νωρίς – νωρίς, στις τέσσερις το μεσημέρι. Στην καλύτερη ώρα της ημέρας για τους περισσότερους φιλάθλους και στην… χειρότερη για το συνδρομητικό. Όπως και να το κάνουμε έχει άλλη ομορφιά το γήπεδο όταν ξεκινάει από τόσο νωρίς. Ετσι το μάθαμε από παιδιά.
Όμως στις μέρες μας αποφασίζει αυτός που… πληρώνει, δηλαδή η Νόβα και το ζητούμενό τους δεν είναι μόνο πόσοι θα πάνε στο γήπεδο, αλλά πόσοι θα δούνε το ματς από την τηλεόραση. Και αν μη τι άλλο, αν δεν πηγαίνεις στον αγώνα, το τέσσερις δεν το λες και «εμπορική ώρα». Οπότε κατανοητοί και οι λόγοι που οι μεγάλες ομάδες παίζουν τις περισσότερες φορές αργά και τώρα είναι η εξαίρεση στον κανόνα.
Ο Παναθηναϊκός δείχνει και φέτος στα ματς του πρωταθλήματος αυτό που μας είχε συνηθίσει. Πως στη Λεωφόρο έχει τον τρόπο. Όχι απλώς να κερδίζει, αλλά κατά βάση να το κάνει και με άνεση. Όπως προβλέπεται.
«Οδηγός» για το επόμενο ματς, θα πρέπει να είναι το… προηγούμενο. Σε επίπεδο νοοτροπίας του «πως ξεκινάω ένα παιχνίδι». Δυνατά από την αρχή, ώστε να δείξεις ποιος είναι το αφεντικό και να μην αφήσεις περιθώρια για δεύτερες σκέψεις στον αντίπαλο. Δεν θα σου μπαίνουν βέβαια πάντα μέσα οι τρεις πρώτες φάσεις, το θέμα ωστόσο είναι να ξεκινάς δυνατά, να δημιουργείς, να κυνηγάς το γκολ και όλα θα γίνουν. Α και όταν θα γίνουν καλό είναι να μην τραβάς χειρόφρενο.
Λογικά κάπου εδώ τελειώνει η προαναγγελία και απλά περιμένουμε το ματσάκι. Θες να αγιάσεις όμως και δεν σε αφήνουν. Γιατί στον τόπο του εγκλήματος επιστρέφει ο Δελφάκης. Τελευταία του επίσκεψη αυτή με τον Εργοτέλη, με την περίφημη δήλωση Αναστασίου για «ελεύθερους σκοπευτές» και τελικά το… 1-1. Τότε που οι κρητικοί έπεφταν σαν τα κοτόπουλα που τα πυροβολούν από μακριά και ο Δελφάκης πέταγε χαρταετό αποδεχόμενος το… μη παιχνίδι. Δεν πιστεύω ότι θα κάνουν κάτι διαφορετικό και οι του Πλατανιά, δεν πιστεύω πως θα έρθουν για να παίξουν μπάλα, οπότε καλό είναι να μην δούμε και τα ίδια από τον συγκεκριμένο διαιτητή γιατί δεν το βλέπω να πηγαίνει καλά το πράγμα.
Στο σημείο αυτό βέβαια να πω την… αμαρτία μου και το κλείνω. Δεν μου φταίει ΜΟΝΟ ο Δελφάκης, ούτε έπαθα κάτι διαφορετικό στο άκουσμα του ονόματός του σε σχέση με τα υπόλοιπα «αστέρια» της διαιτησίας μας. Κάθε βδομάδα το ίδιο έργο βλέπουμε. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορείς να πεις πως αισθάνεσαι ασφαλής για το 50-50 με ΚΑΝΕΝΑΝ απ’ όσους επιλέγει η… ΚΕΔ. Αυτό είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο.
