Χρειάστηκε πρώτα να κατηγορηθεί για πέντε κακουργήματα. Να αποδοκιμαστούν οι πράξεις του από όλη την φίλαθλη Ελλάδα. Να του γυρίσουν την πλάτη οι υγιείς φίλαθλοι του Ολυμπιακού αλλά και σύσσωμο το υπόλοιπο 70% των Ελλήνων φιλάθλων. Να βάλει το όνομά του φαρδιά πλατιά στις πιο μαύρες ημέρες του ελληνικού ποδοσφαίρου και να αποτελέσει τον, τελευταίο χρονικά, βασικότερο λόγο της απαξίωσής του ως ηγέτης της εγκληματικής οργάνωσης.
Σε σημείο ώστε σήμερα καμία εταιρία να μη θέλει να χρηματοδοτήσει, υπό μορφή χορηγίας, αυτό το πρωτάθλημα. Αν χρειαστεί κάποιος να καταγράψει τη συνολική του δράση από το 2010 και μετά θα χρειαστεί όχι βιβλίο, αλλά τόμο.
Το καλοκαίρι του 2015 όμως, θα καταγραφεί σαν το πρώτο που ο Βαγγέλης Μαρινάκης έδειξε πως... μαθαίνει. Ακόμα δεν έχουμε... εξωαγωνιστική ένδειξη, αλλά έχουμε απόδειξη αγωνιστική. Στην ΠΑΕ Ολυμπιακός.
Δεν είναι εύκολο ένας επιχειρηματίας μεγάλου βεληνεκούς να αντιλαμβάνεται τα λάθη του και να κάνει τόσα βήματα πίσω. Το τελευταίο δίμηνο Ιούλιο-Αύγουστο σημείωσε το απόλυτο ρεκόρ: Το όνομά του δεν ενεπλάκη σε καμία περίεργη ιστορία. Αντιθέτως, έπραξε μόνο θετικά.
Και εμείς, που γνωρίζετε καλά ότι είμαστε το μοναδικό ανεξάρτητο Μέσο που του έχει ασκήσει τέτοια κριτική, δεν έχουμε το παραμικρό πρόβλημα να αναγνωρίσουμε ότι αυτός ο Μαρινάκης δεν έχει καμία σχέση με τον Μαρινάκη του Ιούνιου και τον πρότερο βίο του στον Ολυμπιακό.
Μιλάμε πάντα για το αυστηρό πλαίσιο ενεργειών που έγιναν μέσα στον σύλλογο, τις αποφάσεις που πήρε, τη φιλοσοφία που ακολούθησε.
* Αγόρασε. Φθηνά τους περισσότερους, αλλά αγόρασε. Δεν έψαξε μόνο ελεύθερους και ευκαιρίες. Δεν κυνήγησε μόνο δανεικούς, που εννοείται πως πήρε και τέτοιους. Έφερε και όνομα με μεγάλο συμβόλαιο (Καμπιάσο) και παίκτες που μπορεί κάποιοι εξ αυτών να εξελιχθούν.
* Προσωπικά κρίνω εξίσου σημαντικό ότι τρεις μέρες μετά από μια κλήρωση που δεν αφήνει πολλές ελπίδες διάκρισης, κυνήγησε να φέρει σέντερ φορ, αλλά και ακραίο. Δεν έχει μεγάλη σημασία πόσο κόστισαν κι επειδή οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες θα ήταν καλό να μη μπούμε σε λεπτομέρειες. Εδώ, όπως λέμε και στα δώρα, η κίνηση μετράει. Άλλοι δεν την έκαναν καθόλου.
* Έβαλε πρώτη τιμή στα διαρκείας τα 100 ευρώ. Το έκανε για να εξευμενίσει τον κόσμο; Για να έχει κοντά του το σκληροπυρηνικό κομμάτι που αποτελεί ασπίδα του; Γιατί διαπίστωσε πως ένα μεγάλο μέρος του κοινού είχε καταλάβει; Σημασία έχει η πράξη. Τα 100 ευρώ σε αυτό το τρισάθλιο ελληνικό ποδόσφαιρο θα έπρεπε να είναι το ταβάνι, αλλά ο Μαρινάκης έκανε την αρχή βάζοντας τουλάχιστον εκεί το πάτωμα.
* Σταμάτησε να προκαλεί την κοινή γνώμη. Οι κολαούζοι βέβαια, που έχει μαζέψει γύρω του κάνουν... φιλότιμη προσπάθεια μιλώντας δημόσια με τρόπο που θα κοκκίνιζαν και οι πόρνες της Συγγρού, με αποτέλεσμα το όνομα του Ολυμπιακού να σύρεται για 1000 άλλους λόγους. Προφανώς και αποτελεί ευθύνη του Μαρινάκη ότι τους έχει στην αυλή του.
* Συνειδητοποίησε πως ο Περέιρα ήταν ένας κοινός προβοκάτορας και πήρε στη θέση του προπονητή, νέο και εξελίξιμο. Καλό ή κακό θα φανεί στην πορεία. Για αρχή ας κρατήσουμε ότι φαίνεται σοβαρός άνθρωπος και δεν τον συνοδεύει βιογραφικό με χουλιγκανισμούς και καραγκιοζιλίκια.
* Δεν ξεπούλησε κανέναν ποδοσφαιριστή. Για πρώτη φορά δεν λειτούργησε με τη λογική που αναδείχθηκε κορυφαίος broker στον χώρο του. Συμπεριφέρθηκε σαν πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας κι όχι σαν ιδιοκτήτης super market. Ταυτόχρονα απαλλάχθηκε από συμβόλαια ποδοσφαιριστών β' διαλογής που ο φιλικός Τύπος τους είχε παρουσιάσει σαν σούπερμαν.
Βεβαίως, εδώ υπάρχει κάτι οξύμωρο: Πώς έκανε όλες αυτές τις κινήσεις στον Ολυμπιακό ενόσω έχει απαγόρευση ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο; Στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ακόμα και σήμερα ο πρόεδρος Μαρινάκης αποθεώνεται κι όχι κάποιος συνεργάτης του.
Κλείνει η παρένθεση για τους όρους τους ανακριτή.
Ο Μαρινάκης ήταν και είναι άρρωστος Ολυμπιακός κι αυτό δεν αμφισβητείται. Έκανε και στο παρελθόν θετικά, μόνο που τα αρνητικά ήταν τόσο περισσότερα που τα σκέπαζαν όλα. Η συγκεκριμένη ανάλυση όμως, δεν αφορά το μακρινό παρελθόν, αλλά το κοντινό. Οπότε ας μείνουμε εδώ.
Όλα αυτά, θα πείτε, είναι... εύκολες αποφάσεις αν έχεις εξασφαλισμένα 25 εκατομμύρια κάθε χρόνο στο παντελόνι. Και θα ήθελα πολύ να δω ανάλογες πράξεις αν μια φορά, κατά λάθος, δεν συμμετείχε στο Champions League. Αλλά τώρα, ας κρατήσουμε την διαπιστωμένη αλλαγή στάσης και πολιτικής το τελευταίο δίμηνο εντός του Ολυμπιακού.
Είτε γιατί ο ανακριτής Ανδρεάδης του έβαλε τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι, είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο, το... αποτέλεσμα μετράει.
Σε σημείο που να αναρωτιέσαι αν είναι ο Μαρινάκης αυτός ή κάποιος άλλος! Διότι ο Μαρινάκης του Ολυμπιακού το 2014 με τον Μαρινάκη του Ολυμπιακού το 2015 είναι σαν να έχει υποστεί μετάλλαξη. Βεβαίως όλα αυτά δεν στοιχειοθετούν πως ο Ολυμπιακός έγινε ξαφνικά κάποια υπερδύναμη, ούτε καν πως οι επιλογές παικτών ή προπονητών είναι πετυχημένη. Αυτά θα φανούν στο γήπεδο και τα δείγματα στα πρώτα δύο παιχνίδια δεν άφησαν περιθώρια υπεραισιοδοξίας όπως καλλιεργείται.
Προφανώς και οι δύο μήνες καλής διαγωγής, στα στενά όρια των ερυθρόλευκων τειχών, δεν μπορούν να αποτελούν αντίβαρο, ούτε εξαγνισμός αμαρτιών. Είναι όμως κάτι, ειδικά αν αντιλήφθηκε τι ζημιά προκάλεσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο, τον Ολυμπιακό, τον εαυτό του με τις δράσεις του αλλά και με την πολιτική που εφάρμοζε και θύμιζε καράβια κι όχι ποδοσφαιρική ομάδα.
Και όλη αυτή η στάση επιβεβαιώνει απόλυτα όσους (όχι απαραίτητα δημοσιογράφους...) τόλμησαν να ασκήσουν κριτική για τις πρακτικές που εφάρμοσε στον Ολυμπιακό. Η αλλαγή φιλοσοφίας είναι μια ωμή παραδοχής του λάθους.
Ακόμα κι αν δεν τον αθωώνει για οτιδήποτε που αφορά το παρελθόν, η αναγνώριση ενός σφάλματος και μια νέα αρχή είναι ένα καλό βήμα στη σωστή κατεύθυνση. Το επόμενο και καθοριστικό είναι να δούμε αν έχει αλλάξει κάτι και στις εξωαγωνιστικές του δραστηριότητες.
Διότι πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι. Τα πάρε δώσε με τον Κούγια, ο αδελφός του Βρέντζου στην Παναχαϊκή, η ΚΕΔ που άλλαξε σαν Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα της αλλιώς, ο Γκιρτζίκης, οι τέσσερις παίκτες που βρέθηκαν ξαφνικά στον Πανιώνιο, δεν δείχνουν καμία ιδιαίτερη μεταμέλεια εκτός γηπέδου. Μακάρι να διαψευστούμε και να μην υπάρχουν ούτε περίεργες συμμαχίες, ούτε φιλικά, ούτε διαιτητές καμικάζι. Μακάρι το πάθημα με τα πέντε κακουργήματα να έγινε μάθημα και να μην ξανασυμβεί. Γίνεται; Αν αποδειχθεί ότι από τα λάθη του διδάχθηκε, τότε μπορεί να νιώθει ο... πιο μορφωμένος Έλληνας.
Επί του παρόντος, σε αυτό το άρθρο, κρίνουμε μονάχα τη δράση του εντός των ερυθρόλευκων τειχών, που σε μεγάλο βαθμό βεβαίως επηρεάζει και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Και, ειδικά επειδή η συμπεριφορά, πολιτική του Μαρινάκη, παίζει σημαντικό ρόλο στο ποδόσφαιρο που έχουμε, θα ήθελα να ακούσω/διαβάσω επιχειρήματα, σε ένα πεδίο εποικοδομητικού διαλόγου, χωρίς κραυγές και αλαλαγμούς, που έτσι κι αλλιώς γνωρίζετε πια ότι δεν έχουν θέση στα σχόλια του SDNA.
