Mes que un club. Πολύ εύκολο να το διακηρύττεις, εξαιρετικά δύσκολο να το υπερασπίζεσαι με πράξεις. Και όσα συνέβησαν το απόγευμα της Κυριακής είναι η τρανή απόδειξη ότι τα λόγια είναι εύκολα, αλλά τα παίρνει ο αέρας και χάνονται. Οι πράξεις είναι αυτές που καταγράφονται στην ιστορία, αυτές που σημαδεύουν ή στιγματίζουν τους δράστες.
Και η ιστορία θα γράψει ότι την 1η Οκτωβρίου 2017, την ώρα που η Καταλονία συγκλονιζόταν από πρωτοφανή επεισόδια αστυνομικής βίας εναντίον πολιτών, η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπαρτσελόνα, το έμβλημα, το καμάρι της περιοχής, βγήκε στο γήπεδο για να αγωνιστεί απλά και μόνο για να μην χάσει έξι βαθμούς, απώλεια η οποία ίσως να της στερούσε ένα πρωτάθλημα.
Και είχαν πολύ μεγαλύτερη αξία αυτοί οι έξι βαθμοί και ένας ακόμα τίτλος, από το να σταθεί στο πλευρό του έθνους που εκπροσωπεί. Και πριν κάποιος βιαστεί να σχολιάσει ενδεχομένως την διάσταση που πρέπει να έχει το ποδόσφαιρο από την πολιτική, η απάντηση έρχεται από τον ίδιο τον καταλανικό σύλλογο, ο οποίος μερικές ημέρες πριν από την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία τασσόταν υπέρ του δικαιώματος του λαού να αποφασίσει για το μέλλον του.
Είχε πάρει θέση, λοιπόν, η Μπαρτσελόνα. Δεν θέλησε να μείνει αμέτοχη σε αυτό που γινόταν στην Καταλονία. Εκ των υστέρων τι έπραξε; Μια «προδοσία» ήταν αυτό που συνέβη το απόγευμα της Κυριακής στο «Καμπ Νου». Οι «μπλαουγκράνα» μπήκαν στο γήπεδο, επικράτησαν της Λας Πάλμας, πήραν άλλους τρεις βαθμούς, ας πάρουν και το πρωτάθλημα, αν αυτό είναι τόσο σημαντικό.
Είναι βέβαιο ότι η διοίκηση του καταλανικού συλλόγου δεν είχε υπολογίσει πολλά όταν εξέδωσε την ανακοίνωση υπέρ του δημοψηφίσματος. Ουδείς ενδεχομένως ανέμενε και την τόσο εκτεταμένη άσκηση βίας από τους αστυνομικούς, που είχαν ως αποτέλεσμα εκατοντάδες τραυματίες και σκηνές χάους στη Βαρκελώνη και σε άλλες πόλεις.
Όταν η κατάσταση ήταν πια έκρυθμη στους δρόμους, συγκλήθηκε έκτακτη σύσκεψη του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου. Εκεί η πλειοψηφία των μελών εξέφρασε την άποψη ότι ο αγώνας με τη Λας Πάλμας δεν έπρεπε να γίνει, κυρίως υπό τον φόβο επεισοδίων στο γήπεδο. Απεστάλη επίσημο αίτημα για την αναβλλή στην ισπανική Λίγκα, ωστόσο οι αστυνομικές αρχές ήταν αυτές που θα μπορούσαν να επιβάλουν την αναβολή.
Η διοίκηση της Μπαρτσελόνα βρέθηκε σε εξαιρετικά άβολη θέση όταν τόσο η διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος όσο και η αστυνομία αποφάσισαν να γίνει κανονικά ο αγώνας. Ήταν η στιγμή που ο σύλλογος θα μπορούσε να έχει πάρει μια ιστορική απόφαση: να μην βγει η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο του «Καμπ Νου». Θα έχανε το παιχνίδι στα χαρτιά και άλλους τρεις βαθμούς λόγω τιμωρίας.
Ναι, αυτός ήταν ο δύσκολος δρόμος. Ήταν, όμως, ο δρόμος που θα έδειχνε σε όλο τον πλανήτη με τρόπο εκκωφαντικό ότι ένας ιστορικά σπουδαίος σύλλογος δεν μένει απομονωμένος από την κοινωνία, αλλά στέκεται στο πλευρό της. Θα ήταν μια απόφαση, η οποία θα καταδείκνυε όλο το μεγαλείο του mes que un club.
Και τελικά επελέγη ο εύκολος δρόμος. Να βγούμε στο γήπεδο, να παίξουμε, να μην χάσουμε τους βαθμούς. Και, επίσης, αυτό να γίνει χωρίς την παρουσία θεατών, αυτών που ήταν βέβαιο ότι θα μετέτρεπαν τα ενενήντα λεπτά της αναμέτρησης σε μια διαμαρτυρία για να στείλουν το μήνυμα για τις ιδέες και τις αξίες του έθνους τους. Ο κόσμος έμεινε απέξω διότι η διοίκηση της Μπαρτσελόνα φοβήθηκε.
Ή ίσως δεν ήταν φόβος, αλλά δειλία. Η ιστορία, όμως, δεν γράφεται από δειλούς, αλλά από θαρραλέους: από αυτούς που βγήκαν στο δρόμο για να διαδηλώσουν, από αυτούς που πήγαν να ψηφίσουν, από αυτούς που αποφάσισαν (ορθά ή λανθασμένα δεν έχει σημασία) να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους, από αυτούς που επέλεξαν να αντισταθούν στο σύστημα και όχι να πορευτούν μαζί του για να μην χάσουν έξι βαθμούς και ένα πρωτάθλημα...
