«Αυτός εδώ είναι εγγονός μου», είπε γεμάτος καμάρι ο Αμαδόρ Μπερναμπέου (παλιός αντιπρόεδρος της Μπαρτσελόνα) στον εκλεκτό καλεσμένο του που είχε έρθει για δείπνο στην πολυτελή του οικία: «Είναι 14 ετών και παίζει στόπερ στους μικρούς της Μπαρτσελόνα».
Ο ξανθομάλλης μουσαφίρης με τα μονίμως ξινισμένα μούτρα, ο οποίος εκείνη την περίοδο ήταν στον πάγκο των «μπλαουγκράνα», τον ζύγισε με ένα βλέμμα κι αντί να του δώσει μία ευγενική χειραψία, τον έσπρωξε απότομα! Ο σαστισμένος ψηλόλιγνος πιτσιρικάς που έμοιαζε με... λέλεκα κόντεψε να πέσει κάτω, μα κατάφερε να σταθεί στα πόδια του: «Δεν κάνει για αμυντικός! Είναι πολύ αδύνατος», ειπε χωρίς κανένα τακτ.
Η προφητεία του Λουίς Φαν Χάαλ για τον 14χρονο Ζεράρδ Πικέ διαψεύστηκε πανηγυρικά, μα για να γίνει αυτό, ο καλοζωισμένος Καταλανός χρειάστηκε να πάρει την μεγάλη απόφαση και να ξενιτευτεί στα 17 του, μωρό παιδί, για να πάει στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όπου τα μαθήματα σκληραγωγίας ήταν πολύ πιο επίπονα από μία απλή σπρωξιά. Ένας από τους απαράβατους όρους του Σερ Άλεξ στο Κάρινγκτον έλεγε ότι τα κινητά θα έπρεπε να είναι απενεργοποιημένα κατά την διάρκεια της προπόνησης από όλους. Κι όταν λέμε από όλους, εννοούμε από όλους.
Εκείνο το μεσημέρι ο διάολος έσπασε το ποδάρι του και ο 19χρονος «ψάρακλας» από την Καταλονία είχε ξεχάσει να πατήσει το mute. Κι όχι μόνο αυτό. Το τηλέφωνο άρχισε να χτυπάει, μπροστά σε όλους τους παίκτες που εκείνη την ώρα άλλαζαν. Ο Ρόι Κιν έγινε έξαλλος. Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι του.
Άρχιζε να ψάχνει ρούχα, να βάζει το χέρι του μέσα σε παντελόνια, σε τσέπες από μπουφάν: «Άμα βρω το κάθαρμα με το κινητό, θα του σπάσω τα μούτρα», άρχισε να ουρλιάζει. Το αίμα του Πικέ πάγωσε. «Πότε μου δεν ένιωσα τόσο κοντά στον θάνατο», εξομολογήθηκε. Για καλή του ώρα, το κινητό σταμάτησε να χτυπάει πριν το χέρι του Κιν φτάσει στην τσέπη του παντελονιού του.
Αν ο Μέσι είναι ο Θεός της Μπάρτσα, ο Πικέ είναι ημίθεος και βάλε. Αν η Μπαρτσελόνα είναι mes que un club, τότε ο γαλανομάτης Ζεράρδ είναι mes que un jugador. Κάτι περισσότερο από ένας απλός παίκτης.
Το αιχμηρό του «τιτίβισμα» στο Twitter για την φετινή σκανδαλώδη εύνοια τς Ρεάλ Μαδρίτης που έχει γίνει πρώτο θέμα στην Ισπανία, δεν είναι το αυθόρμητο παράπονο ενός παίκτη που νιώθουν ότι κλέβουν τον ιδρώτα του, ούτε μία στιγμή οπαδικής έξαρσης. Πίσω από αυτό το φαινομενικά αθώο ξέσπασμα των 180 χαρακτήρων κρύβεται μία υποφώσκουσα πολιτική φιλοδοξία από τον… επόμενο πρόεδρο της Μπαρτσελόνα!
Έχει το τέλειο προφίλ. Από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε γράφτηκε στα ληξιαρχεία της Βαρκελώνης, αλλά κι έγινε συνάμα soci (επίσημο μέλος) της Μπαρτσελόνα. Ο παππούς τού, ο Αμαδόρ διετέλεσε αντιπρόεδρος των Καταλανών, ενώ οι εύποροι γονείς του (ο πατέρας του Ζοάν είναι επιχειρηματίας, ενώ η μητέρα του Μονσεράτ διευθύνει το Institut Guttmann, ένα νοσοκομείο νευρολογικής αποκατάστασης) τον σπούδασαν στα καλύτερα κολέγια, δίνοντας του αριστοκρατικές συνήθειες.
Είναι ψηλός, όμορφος, γαλανομάτης, γράφει ωραία στο γυαλί, αποτελεί πρότυπο οικογενειάρχη, είναι ετοιμόλογος, έξυπνος, leader, διαθέτει καυστικό χιούμορ, ήρθε σε ρήξη με το κράτος της Μαδρίτης όταν υπερασπίστηκε την καταλανική του καταγωγή, είναι η φωνή που ακούγεται πιο δυνατά στα αποδυτήρια της Μπαρτσελόνα μετά από αυτή του εκάστοτε προπονητή.
Ο Ζεράρδ Πικέ είναι περίπτωση που συναντάς μία στο εκατομμύριο: «Ναι για να είμαι ειλικρινής θα ήθελα να γίνω πρόεδρος της Μπαρτσελόνα. Είναι η θέση που με γοητεύει πιο πολύ από κάθε άλλη όταν κρεμάσω τα παπούτσια μου. Δεν με βλέπω να γίνομαι προπονητής, όμως ως πρόεδρος θα μπορούσα να τα καταφέρω πολύ καλά, αφού όλη μου η ζωή είναι αφιερωμένη σε αυτή την ομάδα», δήλωσε προφητικά πριν από μερικούς μήνες σε μία τηλεοπτική του συνέντευξη στο TV3.
Η πρώτη (φανταστική) ψήφος που πήρε ήταν αυτή του Πεπ Γκουαρντιόλα, η γνώμη του οποίου πάντα έχει βαρύνουσα σημασία για την Βαρκελώνη: «Εγώ προσωπικά θα τον ψήφιζα, αν έβαζε υποψηφιότητα», ενώ μερικές ημέρες αργότερα ο Τσάβι έφτιαξε ακόμα περισσότερο την υγρή ονείρωξη των αυθεντικών Καταλανών, όταν φαντασιώθηκε ένα σχήμα με τον Πικέ στον προεδρικό θώκο κι εκείνον προπονητή.
Οι καταλανικές εφημερίδες το προχώρησαν ακόμα περισσότερο κι ολοκλήρωσαν το οργανόγραμμα με τον Κάρλες Πουγιόλ σε θέση τεχνικού διευθυντή και τον Σέρχι Μπουσκέτς σε ρόλο βοηθού προπονητή. Μία Μπάρσα που να διοικείται από το ίδιο το αίμα της Μπάρτσα. Όνειρο.
Σε πρόσφατο δημοψήφισμα της Mundo Depoertivo το 96,4% δήλωσε πως πολύ ευχαρίστως θα τον έβλεπε μία μέρα στην προεδρική καρέκλα της Μπαρτσελόνα, ποσοστό που μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα συναντάς.
Εδώ και αρκετό καιρό κάθε βήμα του Ζεράρδ Πικέ είναι προσεκτικά σχεδιασμένο ώστε να καταλήξει κάποια στιγμή με μαθηματική ακρίβεια στον προσχεδιασμένο προορισμό. Ένα ταξίδι του στο Τόκιο και μία συνάντηση με τον επιχειρηματία Χιρόσι Μικιτάνι πριν από 1,5 χρόνο έφερε στην Μπαρτσελόνα την «χρυσή» χορηγία από τον ιαπωνικό κολοσσό Rakuten. Ως πρέσβης των Καταλανών έχει εκπροσωπήσει τον σύλλογο σε διάφορες εκδηλώσεις, ενώ έχει χτίσει ένα εντυπωσιακό κοινωνικό προφίλ με παρουσία σε αμέτρητες εκδηλώσεις για φιλανθρωπικά ιδρύματα, στο πλευρό της Σακίρα.
Είναι ένας άνθρωπος σύγχρονος, που αφουγκράζεται το κλίμα της εποχής, με μεγάλο γκελ στις νέες ηλικίες. Τρέχει την εταιρία Kerad Games που απασχολεί 50 άτομα και σχεδιάζει διαδικτυακά video games, ενώ η διείσδυση στις λαϊκές μάζες (κυρίως στο δυναμικό κοινό) μέσω των νέων τεχνολογιών είναι εντυπωσιακή.
Ήταν από τους πρώτος ποδοσφαιριστές που κατάλαβε την δυνατότητα των νέων μεσων, ανοίγοντας ενεργές σελίδες και λογαριασμούς σε όλα τα social media (Facebook, Twitter, Instagram, google+, Hangout, Periscope) κάνοντας μόδα ότι ακουμπάει.
Ο λογαριασμός του στο Twitter έχει μετατραπεί στην ανεπίσημη θέση της Μπαρτσελόνα. Ένα αυτόνομο, άτυπο γραφείο τύπου που λέει όσα η επίσημη Μπαρτσελόνα λόγω τακτ δεν αγγίζει. Από εκεί πλακώθηκε με τον Αρμπελόα μετά το ματς του πρώτου γύρου, από εκεί τρόλαρε το 11ο της Ρεάλ Μαδρίτης, από εκεί πυροδοτεί τις εκτός γηπέδων βόμβες του.
Είχαν περάσει μόλις λίγα λεπτά μετά το τέλος του επεισοδιακού Βιγιαρεάλ - Ρεάλ Μαδρίτης 2-3, όταν το Tweet του Πικέ έκλεψε την δόξα από την ανατροπή τίτλου της «βασίλισσας».
Αρκούσαν τέσσερις φωτογραφίες από ισπανική δημοσιεύματα και μία ατάκα που έλεγε: «απέναντι στις ίδιες ομάδες. 8 βαθμοί. Τα δημοσιεύματα είναι από τον τύπο της Μαδρίτης αν έχετε αμφιβολίες». Οι αναφορές ήταν στα φετινά παιχνίδια της Μπαρτσελόνα και της Ρεάλ Μαδρίτης απέναντι σε Μάλαγα και Βιγιαρεάλ, όπου οι μεν Καταλανοί αδικήθηκαν και γκέλαραν, ενώ οι Μαδριλένοι ευνοήθηκαν και πέρασαν νικηφόρα.
Το νερό είχε μπει για τα καλά στον μύλο: «Αν το είχε κάνει ο Μέσι, θα με εξέπληττε. Ξέρουμε ήδη τον κόσμο του Πικέ, εκεί όλα είναι ένα σχέδιο εναντίον του», ήταν η πληρωμένη απάντηση από τον αρχηγό της Ρεάλ Μαδρίτης και παρτενέρ του στην άμυνα της Εθνικής Ισπανίας, τον Σέρχιο Ράμος.
Σε έναν κόσμο γεμάτο political correct γραβατωμένους τύπους που παριστάνουν τους ποδοσφαιρικούς παράγοντες, ο Ζεράρδ Πικέ είναι μία όαση ειλικρίνειας. Ο πρώτος εν ενεργεία ποδοσφαιριστής - πρόεδρος. Μπορεί αργότερα, όταν μεγαλώσει, και καθίσει στον προεδρικό θώκο να αρχίσει να «στρογγυλεύει», όμως προς το παρόν, προσφέρει αυτό το περίφημο morbo, το αλατοπίπερο του ισπανικού ποδοσφαίρου, που μόνο κέρδος έχει, αυξάνοντας τον μύθο του, όσο συντηρείται και αναζωπυρώνεται η περίφημη κόντρα ανάμεσα στους κόσμους της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης.
Ένας εν δυνάμει πρόεδρος, με τέλειο προφίλ και νοοτροπία που λες και διαμορφώθηκε από μεταπτυχιακό στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο τέλειος συνδυασμός…
