Ήταν, εξαρχής, το απόλυτο ποδοσφαιρικό παραμύθι: η Λέστερ από μεγάλο φαβορί για υποβιβασμό στην Championship, άρχισε βδομάδα με τη βδομάδα ν' αναρριχάται στα υψηλότερα βαθμολογικά στρώματα, μέχρι που έπιασε κορυφή και, αφού γεύτηκε τη γλύκα της, αποφάσισε να μην την αφήσει μέχρι τέλους. Κάπως έτσι 36 αγωνιστικές αργότερα, η ομάδα του Κλαούντιο Ρανιέρι πήρε τον πιο ανέλπιστο τίτλο σ' εγχώριο πρωτάθλημα στα χρονικά των... ανέλπιστων τίτλων.
Όπως κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του, λοιπόν, αυτό των «Αλεπούδων» όφειλε να έχει και το κατάλληλο φινάλε (ξέρετε κάποιο που να μην τελειώνει με «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»;).
Κι έτσι έγινε: η Λέστερ, με τον ενθουσιασμό να έχει έντονο μπλε χρώμα από το πρώτο λεπτό, σκόρπισε στους 4 ποδοσφαιρικούς ανέμους την δύσμοιρη Έβερτον, που περιορίστηκε σε ρόλο αγωνιστικού κομπάρσου.
Μόλις στο 5ο λεπτό ο Βάρντι έκανε αυτό που γνωρίζει καλύτερα από τον καθέναν στο Νησί (πλην, ίσως, του Χάρι Κέιν): έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Ρόμπλες από κοντά για το 1-0. Στο 35΄ ο Άντι Κινγκ με πλασέ ανέβασε το δείκτη του σκορ στο 2-0 και προκάλεσε ακόμα περισσότερη φρενίτιδα στις κερκίδες.
Το δεύτερο 45λεπτο ήταν μια επανάληψη του πρώτου- τουλάχιστον όσον αφορά στο ποιος έπαιζε μονότερμα ποιον (η Λέστερ την Έβερτον). Στο 65΄ ο Πένινγκτον έκανε εμφανές πέναλτι στον Βάρντι (που έπεσε εντυπωσιακά) και ο Άγγλος φορ «έγραψε» από τα 11 βήματα το 3-0.
Στο 71΄ η Λέστερ κέρδισε και νέο πέναλτι, φτάνοντας τα 13 κερδισμένα μέσα στη χρονιά (αριθμός- ρεκόρ στην ιστορία της Premier League), όμως τούτη τη φορά ο Βάρντι έστειλε την μπάλα σε τροχιά γύρω από το διάστημα και το 3-0 παρέμεινε.
Το μόνο που άλλαξε μέχρι τέλους ήταν η μείωση του σκορ στο 88΄, όταν ο Κέβιν Μιραλάς μ' ένα εκπληκτικό σόλο και ωραίο τελείωμα έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Σμάιχελ για το τελικό 3-1.
Το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή έδωσε το έναυσμα για... την συνέχιση των πανηγυρισμών εντός του γηπέδου, που ολοκληρώθηκαν όταν ο Μόργκαν και ο Ρανιέρι σήκωσαν το τρόπαιο του πρωταθλητή στον ουρανό.
Για μία, ίσως, φορά λοιπόν, ζήσαμε εμείς καλά, όμως αυτοί καλύτερα...
