Καταρχήν ξεκινάμε από τα προφανή. Σαφώς και είναι ντροπή να μένεις έξω σε διπλή αναμέτρηση από τη Λαμία, ακόμη και στην τραγική φάση που βρίσκεσαι. Βασικά και για να τα λέμε όλα ντροπή είναι το 4-1 του πρώτου αγώνα, ασχέτως του τρόπου που αυτό δημιουργήθηκε. Διότι αποκλεισμούς σαν αυτόν, αλλά και χειρότερους από Εργοτέληδες και Πανσερραϊκούς έχουμε ξανανοιώσει στο πετσί μας και μάλιστα σε καλύτερες για το τριφύλλι εποχές. Τα έχει αυτά η μπάλα. Και τα πάνω και τα κάτω και τα... πολύ κάτω έως και τα τάρταρα που βρισκόμαστε τώρα.
Χειρότερη ντροπή βέβαια είναι να μην ξέρεις κυριολεκτικά τι σου ξημερώνει και που είναι ο πάτος. Να χρωστάς όχι απλά σε όποιον μιλάει ελληνικά, αλλά σχεδόν όλες τις γλώσσες. Να μην έχεις φράγκο και να κάνεις ρεφενέ ακόμη και για να βγουν τα αεροπορικά εισιτήρια των παικτών σου ώστε να επιστρέψουν από τις διακοπές. Να μιλάς ακόμη και τη μέρα του αγώνα για το αν θα δώσεις δανεικό τον καλύτερό σου παίκτη στον ΠΑΟΚ ή να ασχολείσαι με προσφυγές, δικαστήρια και πιθανές αφαιρέσεις βαθμών για χρέη. Να έχεις ένα μεγαλομέτοχο ο οποίος επειδή έτσι γούσταρε ένα πρωί «πάρκαρε» και (θεωρητικά) τα έγραψε όλα στο χιόνι ενώ την ίδια ώρα τόσο αυτός όσο και οι άνθρωποί του να διοικούν κανονικά και με το νόμο. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι όσοι βρίσκονται τώρα στη διοίκηση είναι... αυτόφωτοι ή κάνουν ακόμη και το πιο απλό χωρίς να βγουν στην πρωινή αναφορά και να ζητήσουν άδεια. Σε ότι αφορά το παρκάρισμα, δεν είναι πρωτόγνωρο Παναθηναϊκά αυτό που συμβαίνει, όμως εδώ φαίνεται πως ο μαθητής ξεπέρασε τον δάσκαλο.
Επιστρέφουμε στα αγωνιστικά, γιατί τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν σαφώς σοβαρότερα, είναι όμως και γνωστά. Είναι η καθημερινότητά μας, η σκληρή πραγματικότητα. Εννοείται πως η πρόκριση δεν χάθηκε στη Λεωφόρο, αλλά στη Λαμία. Εκεί όπου το ματς δεν έπρεπε να γίνει, αλλά για να καταφέρεις ακόμη και αυτό το προφανές θα πρέπει να έχεις ΚΑΝΟΝΙΚΗ διοίκηση που θα το απαιτήσει και θα το πάρει. Τη συγκεκριμένη δεν την βλέπουν καν οι αντίπαλοι, γι’ αυτό και σε έχουν του κλότσου και του μπάτσου. Ακόμη και οι νάνοι.
Ο Παναθηναϊκός έψαχνε με λίγα λόγια ένα μικρό θαύμα. Οταν ποτέ από το ξεκίνημα της σεζόν έως τώρα δεν έχεις βάλει πάνω από δύο γκολ (κι αυτά τρεις φορές όλες κι όλες) και ζητάς μίνιμουμ τρία, ε με το συμπάθιο και με μπόλικο πόνο αλλά κάπως έτσι το λες.
Πάμε παρακάτω. Παρά την πίκρα του αποκλεισμού νομίζω ότι δεν υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι δεν το πάλεψαν το ματς οι πράσινοι. Μπορεί εν τέλει και ελλείψει στράικερ να το έκαναν με λάθος τρόπο, μπορεί να μην είχαν καθαρό μυαλό, ειδικά παίκτες – κλειδιά, αλλά πλάνο, διάθεση και ψυχολογική προετοιμασία δεδομένα υπήρχαν. Από εκεί και πέρα και μεταξύ άλλων για να γυρίσεις ένα τέτοιο σκορ πρέπει να σε πάει και το ματς. Να είσαι κυνικός, αποτελεσματικός, αν θέλετε και τυχερός. Οταν κάνεις στο πρώτο μέρος πάνω από δέκα τελικές, είτε από οργανωμένες επιθέσεις είτε έστω και στην αναμπουμπούλα και δεν τελειώνεις καμία είναι λογικό να μην έχεις απαιτήσεις πρόκρισης Ακόμη και έτσι, ακόμη κι αν το γκολ του Μουνιέ ήρθε στα τελειώματα είχες βέβαια την ευκαιρία να το παλέψεις κι άλλο, αρκεί να έμπαινε η φάση του Δώνη. Ούτε τότε όμως δεν σε ήθελε, αν όχι για να προκριθείς, τουλάχιστον για να το κάνεις ροντέο το ματς και όπου σε βγάλει.
Με αυτά και με αυτά ο Παναθηναϊκός έχασε ΚΑΙ αυτόν τον στόχο του, της διάκρισης δηλαδή μέσω Κυπέλλου, με την πρόκριση, επαναλαμβάνω, να έχει χαθεί στο πρώτο ματς εκεί που γράφτηκε στο χιόνι, τη διοικητική σου ανυπαρξία, τις παιδικές γκάφες στην άμυνα και τον γνωστό και μη εξαιρετέο Αρετόπουλο. Ακόμη και έτσι βέβαια, ακόμη και η ντροπή ενός τόσο σκληρού αποκλεισμού μοιάζει πολύ μικρό, μπροστά στον πραγματικό στόχο που έχεις, αυτόν της ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ. Εκεί φτάσαμε...
