Ένα παιχνίδι με ξενέρωτο έως προβληματικό αποτέλεσμα, με δύο γκολ παθητικό μέσα σε έξι λεπτά από ομάδα που έχει βάλει ένα γκολ σε πέντε αγώνες στην Β’ Εθνική, έγινε αιτία ευδαιμονίας χάρη σε ένα παιδί.
Ο Γιούσης είναι παιδί αλλά χθες έπαιξε σαν άντρας. Τέτοιο ντεμπούτο 18χρονου πιτσιρικά σε επίσημο ματς, έστω και με αντίπαλο Β’ ΕΘνικής, δεν θυμάμαι άλλο στην ΑΕΚ και εκτός ΑΕΚ μόνο τον Νίνη που ήταν φαινόμενο. Και μιλάμε για το πρώτο παιχνίδι. Δεν έχει μπει ποτέ άλλοτε αλλαγή και ήταν αποστολή μόνο στο 0-7 του Αλκαζάρ.
Είναι το ξεκίνημα που κάθε παιδί ονειρεύεται και μια και είπαμε για Νίνη αυτός είναι το καλύτερο παράδειγμα. Όχι μόνο επειδή ως παράδειγα προς αποφυγή έγινε παλαίμαχος ουσιαστικά σε ηλικία που άλλοι παίκτες τότε αρχίζουν αλλά και στην διαχείριση που είχε από τον ΠΑΟ στην αρχή. Που ήταν παράδειγμα προς μίμηση. Μόλις είδαν ότι το παιδί το έχει συνέχισαν να του δίνουν ευκαιρίες και την επόμενη σεζόν από τα 17 του ήταν ουσιαστικά παίκτης κορμού.
Δεν λέω να παίξει βασικός στο επόμενο ματς στη Λιβαδειά ο Γιούσης αλλά τώρα που έχει πάρει τα πάνω του μπορεί να το εκμεταλλευτεί ο Μανόλο και να τον έχει αποστολή. Να ποντάρει στο μομέντουμ. Άλλωστε μιλάμε για επαγγελματία παίκτη που άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Έτσι κι αλλιώς ο Τρίστανσον είναι τελειωμένος, ο Πατίτο δεν έπαιξε λεπτό χθες και πάλι ψάχνεται για να φύγει οπότε γιατί όχι ο μικρός που μπορεί να παίξει και πίσω από τους επιθετικούς και στα δύο άκρα.
Το έδειξε χθες σκοράροντας ένα γκολ με κάθε… πόδι, πράγμα σπάνιο γενικώς και πόσο περισσότερο για ένα πρωτάρη που η λογική λέει ότι θα έπρεπε λόγω ανασφάλειας να ψάχνει το καλό του πόδι για να τελειώσει τις φάσεις. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά και ίσως μετράνε περισσότερο από τα ίδια τα γκολ που πολλές φορές είναι και θέμα ρέντας. Όχι βέβαια στην περίπτωση του μικρού μας που πάνω από όλα ήταν θέμα ικανότητας.
Ρέντα πάντως δεν είχε ο Γιακουμάκης. Παρότι ήταν πολύ μέσα στο παιχνίδι, πράγμα όχι εύκολο για παίκτη και μάλιστα σέντερ φορ που έχει μήνες να παίξει ενενηντάλεπτο. Δεν σκόραρε αλλά αν είναι μέσα στις φάσεις ο επιθετικός μην τον φοβάσαι. Αντίθετα φόβο σκόρπισε ο… Κλωναρίδης. Σε εμάς που τον πιστέψαμε και τον είδαμε να μην μπορεί να κάνει διαφορά ούτε χθες. Ποτέ δεν αμφέβαλα για αυτή την μεταγραφή. Ακόμη ελπίζω. Όμως στην φάση αυτή δεν είναι για να παίζει. Αντίθετα ο Κονέ έδειξε πως είναι ο παίκτης που μπορεί να δώσει την λύση στον άξονα σίγουρα καλύτερα από τον Αϊντάρεβιτς.
Ελπίζω να βγήκε στο 45’ για να μείνει φρέσκος για την Λιβαδειά. Από εκεί και πέρα κανείς από τους υπόλοιπους που ξεκίνησαν δεν έδειξε ότι είναι για να ξεκινάει και σε άλλα ματς όπως αυτό της Κυριακής που έρχεται.
Φυσικά δεν εννοώ τον Τσιγκρίνσκι που έπαιξε καθαρά για λόγους ρυθμού και τον Λαμπρόπουλο που το σημαντικό είναι να είναι γρήγορα καλά.
