Ο ΠΑΟΚ νίκησε 2-1 τον Λεβαδειακό και ουσιαστικά πέρασε στην επόμενη φάση του κυπέλλου. Ο μόνος τρόπος να αποκλειστείς σε αυτή τη φάση αν είσαι μεγάλη ομάδα, είναι να χάσεις το παιχνίδι που έχεις στην έδρα σου. Το έκανε ο ΠΑΟΚ του Αναστασιάδη με την ήττα από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς τότε, Πόντου σήμερα και αποκλείστηκε.
Η νίκη βέβαια είναι το αποτέλεσμα και αυτό που πρέπει να σταθούμε μέχρι εδώ. Το θέμα είναι τι έδειξε η ομάδα και γιατί το έδειξε.
Από εκεί που παίζαμε 10 με 15 υποφερτά λεπτά στο δημιουργικό κομμάτι, κάναμε ένα εκπληκτικό πρώτο ημίχρονο. Από εκεί που παίζαμε στατικά και αργά, εμφανιστήκαμε γρήγοροι και κινητικοί. Τι άλλαξε; Γιατί συνέβη αυτό;
Ποιοι ήταν αυτοί που ξεκίνησαν για πρώτη φορά στην ενδεκάδα; Ο Ζαμπράνο, ο Δεληγιαννίδης, ο Μαουρίτσιο και ο Κουλούρης. Ποιοι αξίζουν να είναι στην ενδεκάδα αλλά μία είναι, την άλλη δεν είναι; Ο Πέλκας με τον Λημνιό.
Ας αναλύσουμε λοιπόν γιατί ο ΠΑΟΚ έκανε ανέλπιστα αυτό το εξαιρετικό ημίχρονο που είναι η σημαντικότερη εικόνα από το άμεσο μέλλον.
Ο Ζαμπράνο με το καλημέρα παρότι όχι 100% έτοιμος, έδειξε πως δεν είναι φοβικός με τη μπάλα και πως την περνάει όπως πρέπει προς την μεσαία γραμμή. Ο Δεληγιαννίδης, έχει τον τρόπο να τρυπήσει όλη την αντίπαλη άμυνα πατώντας με θράσος την αντίπαλη περιοχή. Ο Μαουρίτσιο, υπήρξαν στιγμές που έτριβα τα μάτια μου με τις μπαλιές που περνούσε αλλά και έπιανα τον εαυτό μου να απορεί για το πότε πρόλαβε να πατήσει την αντίπαλη περιοχή. Ο Κουλούρης, είναι η χαρά του προπονητή και σίγουρα στα 42 μου χρόνια έχω μάθει να κοιτάω στον σέντερ φορ πολλά περισσότερα πράγματα από το γκολ. Ο Πέλκας με ατομικές ενέργειες διέλυσε την ισορροπία του Λεβαδειακού για πλάκα αρκετές φορές, ενώ ο Λημνιός είναι το πιο σοβαρό πρότζεκτ της σύγχρονης ιστορίας του ΠΑΟΚ μετά τον Σταφυλίδη. Δεν τους βλέπει. Ο Μεντί στην φάση του πρώτου γκολ, δεν πρόλαβε να κουνήσει ούτε τις βλεφαρίδες του. Τέτοιο βίδωμα είχαν πολύ καιρό να δω.
Ο ΠΑΟΚ είχε προσωπικότητα στη πίσω ζώνη, ποιότητα στη μεσαία γραμμή, θράσος στη μεσοεπιθετική γραμμή και χαμαλίκι πολυτελείας στη κορυφή της επίθεσης. Αν ο Κουλούρης είχε αγωνιστικό ρυθμό και ήταν πιο ήρεμος – όπως και όλη η ομάδα – θα είχε και το γκολ.
Ο ΠΑΟΚ του πρώτου ημιχρόνου μου έφτιαξε την ψυχολογία. Ήταν καταρρακωμένη μετά τα όσα ζήσαμε το καλοκαίρι, πολλές φορές έβγαζα εκνευρισμό γιατί δεν μπορούσα να χωνέψω το ότι έγινε, αλλά σήμερα αισθάνθηκα πως ήρθε το τέλος του μαρτυρίου. Όχι πως δεν περιμένω διακυμάνσεις στην απόδοση, αλλά επειδή δεν γίνεται αυτό το ρόστερ να μη γίνει μία εκπληκτική ομάδα.
Σήμερα, θα δώσω τα πρώτα εύσημα στον Λουτσέσκου, γιατί θεωρώ πως κάνει πολύ καλή δουλειά στη δημιουργία ενός ισχυρού γκρουπ. Για να εξηγήσω τι εννοώ.
Όταν ήρθε ο Ρουμάνος, παρέλαβε μία ομάδα συμβιβασμένη στη μετριότητά της. Αυτοί που ήρθαν τον τελευταίο χρόνο συμβιβασμένοι πως βρέξει χιονίσει θα έχουν τον πρώτο λόγο στην ενδεκάδα, οι άλλοι χωρίς διάθεση πλέον να ανταγωνιστούν γιατί έβλεπαν πως ότι και να κάνουν στη προπόνηση, θα είχαν δεύτερο ρόλο. Μία ευθεία γραμμή, το βαθύ ΠΑΣΟΚ στο πετσί του κλαμπ.
Η ευχάριστη συγκυρία για τον Ρουμάνο, ήταν οι τέσσερις αστέρες που ήρθαν. Και στο καπάκι, άρχισε να στέλνει στη κερκίδα όσους πίστευε πως είχαν συμβιβαστεί σε μία κατάσταση όχι αποδοτική για το κλαμπ. Αρχικά τον Σάκχοφ, μετά τον Τσίμιροτ, τον Κάνιας τώρα. Οι δύο πρώτοι μπήκαν και έδειξαν εξαιρετική νοοτροπία. Ειδικά ο Τσίμιροτ στα δύο τελευταία παιχνίδια είναι άλλος παίκτης. Όμως πώς να μην προβληματίζεται το παιδί, όταν τα ίδια τα στελέχη του κλαμπ μέχρι πρότινος του έλεγαν πως σήμερα – αύριο θα πουληθεί; Αυτά τελείωσαν, ο Λουτσέσκου του έκανε κουβέντα και προσγειώθηκε ξανά στη Τούμπα ο παίκτης.
Η ομάδα δείχνει γκρουπ. Έχει ακόμη τις φοβίες της, είναι ακόμη στρεσαρισμένη, όμως μας δίνει το δικαίωμα να πιστέψουμε πως σύντομα όλα αυτά θα είναι παρελθόν.
Ο Λουτσέσκου εκμεταλλεύτηκε την αλλαγή αύρας που του προσέφερε ο Ιβάν με τους τέσσερις μεγάλους παίκτες που του έφερε και το πιο δύσκολο κομμάτι της καθημερινότητάς του, δείχνει σε καλό δρόμο.
Τέλος, θα γράψω για ένα παιδί που το αγαπάω πολύ όμως έκανε λάθος. Ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης δεν είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα. Είναι ισχυρή προσωπικότητα, του γυρίζει το μάτι και χθες ξέφυγε.
Θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες και κατανοώ όταν ο Λουτσέσκου δίνει έμφαση στους κανόνες. Αυτοί θα τηρούνται βρέξει χιονίσει.
Απλά θέλω να του δώσω ένα ελαφρυντικό – του παίκτη – γιατί εδώ και έναν χρόνο του γίνεται η μία γκέλα μετά την άλλη.
Αρχής γενομένης από την αλητεία που του έκαναν πέρυσι, όταν και ενώ δεν έχει ολοκληρώσει την αποκατάσταση από την εγχείρηση στους χιαστούς του λένε οι δικοί μας – πραγματικά ντροπή – να βρει ομάδα για να φύγει.
Στη συνέχεια έναν χρόνο δεν του τηλεφωνεί ούτε μισός για να μάθει τι συμβαίνει, πλην του υπεύθυνου για τους δανεισμούς. Πως πάει, αν είναι ικανοποιημένος, αν έχει κάποιο θέμα. Και την Ομόνοια, μόνος του την βρήκε.
Επιστρέφει και στην προετοιμασία ο Στανόγιεβιτς δεν τον βάζει ούτε στα οικογενειακά διπλά.
Είναι λογικό ως έναν βαθμό να βλέπει έργα, όπως θα βλέπαμε όλοι μας. Το λάθος που έκανε μετά την ανακοίνωση της αποστολής, δεν αλλάζει. Απλά αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι έφερε αυτό το παιδί, έναν Μουτζαχεντίν του κλαμπ, να αντιδράσει έτσι.
Και ο πρώτος που πρέπει να αναρωτηθεί για αυτό, είναι ο ίδιος ο ΠΑΟΚ.
