Μετά από επτά χρόνια, ήρθε και το διπλό της ΑΕΚ στο Καραϊσκάκη. Κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό. Ήταν μαθηματικά βέβαιο. Τα τελευταία χρόνια η μια ομάδα βρισκόταν σε σταθερά ανοδική πορεία και η άλλη σε σταθερά καθοδική. Στο παιχνίδι πρωταθλήματος στο ΟΑΚΑ οι διαδρομές τους... συναντήθηκαν. Έφτασαν να έχουν από τρεις νίκες και μια ισοπαλία σε αυτή την νέα εποχή της Ένωσης. Από χθες, η ΑΕΚ πήρε κεφάλι με 4-3-1...
Κι αυτό το προσπέρασμα έγινε με «διπλό» στο Καραϊσκάκη, στην πρώτη νίκη που δεν ήρθε... με το πάθος, την τρέλα και την υπερπροσπάθεια. Ήταν η πρώτη επικράτηση της ΑΕΚ απέναντι στον Ολυμπιακό αυτά τα τρία χρόνια, που ήρθε ξεκάθαρα από την ποιότητα και τις επενδύσεις. Διότι επένδυση είναι να έχεις προτάσεις για ποιοτικούς ποδοσφαιριστές σου, που τους πήρες ελεύθερους και επιχειρηματικά η παραχώρησή τους θα ήταν... ΤΖΑΚ ΠΟΤ, αλλά εσύ να τους κρατάς. Επένδυση είναι επίσης να δίνεις περίπου 850.000 ευρώ (μαζί με την Εφορία), προκειμένου να πάρεις έναν παίκτη για πέντε μήνες!
Βλέποντας κανείς τις ενδεκάδες των δύο ομάδων, διαπίστωσε πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Από εκεί που έλεγε... «ούτε ένας παίκτης της ΑΕΚ δεν έπαιζε στον Ολυμπιακό», τώρα πολύ εύκολα θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ούτε ένας παίκτης του Ολυμπιακού δεν θα έπαιζε στην ΑΕΚ. Για να είμαστε ακριβείς, δεν θα έβγαζες τον αντίστοιχό του στην ΑΕΚ για να παίξει. Διότι ο Καμπιάσο είναι μεγάλος παίκτης. Αλλά δεν θα τον άλλαζε κάποιος με τον Σιμόες ή τον Γιόχανσον. Σέβομαι πολύ τον Σεμπά, αλλά από ακραίους η ΑΕΚ είναι υπερπλήρης. Πάνω - κάτω το ίδιο ισχύει και για τον Μάριν, που για ένα ημίχρονο έδειξε την τεχνική του. Από εκεί και πέρα, δεν τίθεται καν θέμα συζήτησης.
Η ΑΕΚ μπήκε στο ματς χωρίς τον φόβο των προηγούμενων ετών, πέτυχε ένα γκολ, είχε άλλες δύο μεγάλες ευκαιρίες, μετά δέχθηκε ένα γκολ από διαδοχικά λάθη που την... ταρακούνησε, είχε δύο καλές ευκαιρίες ο Ολυμπιακός και στο δεύτερο ημίχρονο ήταν ξεκάθαρο ότι αν μια ομάδα κέρδιζε, αυτή θα ήταν η Ένωση. Χωρίς να κάνει κάποια... αγωνιστική υπέρβαση, απλά και μόνο γιατί τη δεδομένη στιγμή είναι καλύτερη ποιοτικά από τον Ολυμπιακό. Ας συγκρίνει κανείς την απόδοση Αραούχο – Καρντόσο, Μάνταλου – Φορτούνη, Σιμόες και Γιόχανσον με Ρομαό και Ανδρούτσο ή Καμπιάσο, Τσιγκρίνσκι και Βράνιες με Ντακόστα και Μποτία. Ακόμη και το ότι του Μάριν πήγε στο δοκάρι και του Πατίτο μέσα, δείγμα ποιότητας είναι.
Κάπως έτσι, λοιπόν, η ΑΕΚ πήρε μια μεγάλη νίκη, που της δίνει προβάδισμα πρόκρισης, την οποία όμως θα πρέπει να σφραγίσει στο ΟΑΚΑ, γιατί σε διπλές αναμετρήσεις μεταξύ δυο μεγάλων ομάδων ποτέ δεν τελειώνει τίποτα στο πρώτο παιχνίδι. Έχουν δει πολλά τα μάτια μας και ειδικά ο Χιμένεθ το ξέρει από πρώτο χέρι, από τότε που το 0-2 του πρώτου αγώνα με τον Παναθηναϊκό και το γρήγορο 1-0 του Λαγού στη ρεβάνς ήρθαν τούμπα και η ΑΕΚ λυτρώθηκε με το απίστευτο γκολ του Μίτσελ σε νεκρό χρόνο...
Όσον αφορά στο χθεσινό ματς, βέβαια, υπάρχει και η κουβέντα για τη διαιτησία, επειδή... τίποτα δεν είναι τόσο καλό, που να μην μπορεί να γίνει ακόμη καλύτερο. Σε όλες τις τελευταίες νίκες της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό υπήρχε αυτό το... μπόνους. Σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, που δεν έχει δηλητηριαστεί με αυτά που έζησαν επί 20 χρόνια οι Έλληνες φίλαθλοι, οι διαιτητές δεν θα έμπαιναν καν στο κάδρο. Θα ήταν αδιάφορο στη λογική του αυτονόητου ότι έγινε μια καλή διαιτησία. Όμως, όταν έχεις συνηθίσει αλλιώς, θα βαπτίσεις... χάντμπολ τα πλευρά του Σιμόες και θα θεωρήσει αυτονόητο ότι δύο παίκτες σου γλίτωσαν την απευθείας κόκκινη κάρτα (Ρομαό και Σεμπά).
Υπάρχει, βέβαια, και η φάση του γκολ του Πατίτο, στην οποία μετά από 50 ριπλέι κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν η μπάλα βρήκε (και) στο χέρι του. Κανείς εκτός από ορισμένους «ειδικούς» (διάφορων τομέων), που το είδαν ξεκάθαρα! Είναι οι ίδιοι που περιμένουμε ακόμη, μετά από δύο ολόκληρα χρόνια, να εκφράσουν άποψη γι' αυτό...
