Οι ημιτελικοί του κυπέλλου Ελλάδος ανάμεσα στους τέσσερις «μεγάλους», καθώς και ο τελικός ανάμεσα σε δυο εξ΄ αυτών, αποτελούν στοίχημα σε πολλά επίπεδα. Κατ΄ αρχήν, από την έκβασή τους εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου θα φανούν οι νέοι συσχετισμοί δυνάμεων στο ελληνικό ποδόσφαιρο οι οποίοι είναι ακόμα υπό διαμόρφωση. Κατά δεύτερον θα φανεί κατά πόσον ο μικρόκοσμος του αθλήματος μπορεί να διαχειριστεί αναμετρήσεις με τέτοια πίεση, δίχως να επιστρέψει στα γνωστά μοτίβα: Ανακοινώσεις διαμαρτυρίας, εμπρηστικές δηλώσεις, γραφικότητες και όλα τα συνοδευτικά του κυρίως πιάτου, που συχνά γινόταν εκείνα κυρίως πιάτο και άφηναν την μπάλα σε δεύτερη μοίρα.
Στη φάση -που μοιάζει να- μπαίνει το ελληνικό ποδόσφαιρο θα είναι πολύ σημαντικό αν:
- Οι ημιτελικοί και ο τελικός ολοκληρωθούν δίχως επεισόδια.
- Αν οι ημιτελικοί και ο τελικός ολοκληρωθούν δίχως - μεγάλη – συζήτηση για την διαιτησία.
- Αν αποδειχθεί εμπράκτως ότι , ανεξαρτήτως «συμμαχιών» και άλλων τέτοιων θεωρητικών σχημάτων, όλοι μπορούν να τους νικήσουν όλους και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από την απόδοσή τους ή την τύχη και όχι από τους εξωτερικούς παράγοντες που προκαθόρισαν επί σειρά ετών την μοίρα των αγώνων. Και ότι όλοι έχουν την ωριμότητα και την διάθεση να αποδεχθούν την ήττα τους, χωρίς άλλοθι και δικαιολογίες, εκπαιδεύοντας σταδιακά και το κοινό τους να κάνει το ίδιο.
Ζητάω πολλά; Να το πω λοιπόν πιο απλά. Αν οι ημιτελικοί και ο τελικός ολοκληρωθούν και ο κυρ – Σάββας που έχει ήδη ξεκινήσει την μουρμούρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παραφωνία, ένα απομεινάρι με το οποίο ουδείς θα ασχοληθεί σοβαρά, τότε θα έχουμε πραγματοποιήσει ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση.
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί εφόσον κανείς από τις υπόλοιπες ομάδες μπει στην ίδια ή αντίστοιχη επικοινωνιακή διαδικασία (υπό αυτήν την έννοια, η δήλωση του Βλάνταν Ίβιτς για την διαιτησία μετά το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό δεν μου άρεσε καθόλου), εφόσον οι ρεπόρτερ - αρθρογράφοι δεν προσπαθήσουν ως συνήθως να κάνουν το άσπρο – μαύρο και εφόσον ο ίδιος ο κόσμος απαξιώσει κάθε παρόμοια προσπάθεια όπως της αξίζει. Την προϋπόθεση να μην τα κάνουν μαντάρα οι διαιτητές δεν την αναφέρω, διότι έχουμε μπει στην φάση όπου ακόμα και τα χοντρά λάθη, τα θεωρούμε ανθρώπινα, σωστά; Οπότε, με την καχυποψία μας αισθητά εξασθενημένη, για ποιο λόγο να μην ελπίζουμε σε όλα τα παραπάνω;
Πέρα από την ευκαιρία να κατακτήσουν έναν τίτλο λοιπόν, οι τρείς τουλάχιστον από τους τέσσερις συμμετέχοντες στους ημιτελικούς έχουν επίσης την ευκαιρία και για κάτι άλλο: Να δείξουν σε όλους τους κακόπιστους ότι οι φωνές τους τα προηγούμενα χρόνια αφορούσαν αποκλειστικά το ποιος ευνοείται και το ποιος αδικείται. Όχι το ποιος κερδίζει και το ποιος χάνει.
Κι αυτό, αν το καταφέρουν, ενδεχομένως σε βάθος χρόνου να αποδειχθεί μεγαλύτερο κέρδος ακόμα και από την κούπα.
