Αφού η ΑΕΚ δεν έβαλε τρία τέσσερα γκολ στον πρώτο αγώνα, όπως μπορούσε απέναντι στη χειρότερη ομάδα που πέρασε από το ΟΑΚΑ και αφού δεν κατάφερε στο Περιστέρι να βάλει ένα γκολάκι στα πρώτα λεπτά, όπως επίσης μπορούσε, για να γίνει μετά πολλά με λίγα, τότε αυτό το σενάριο πρόκρισης ήταν το καλύτερο. Αφού η ΑΕΚ δεν έκανε περίπατο τουλάχιστον να.. πονάει. Και πόνεσε πολύ. Ο Δέλλας ξέσπασε στο μπουκαλάκι, οι… ψήστες που φωνάζανε έξω από το γήπεδο βρίζοντας 88 λεπτά την ΑΕΚ φύγανε γρήγορα για το σπίτι και κάποιοι παίκτες του Ατρομήτου που πριν 3 χρόνια τέτοιες μέρες πανηγύριζαν ένα αδιάφορο για αυτούς γκολ έμειναν αποσβολωμένοι.
Το Σπανό δεν τον είδα όταν το κάρφωσε ο Τζιμπούρ, αλλά τον Σπανό γενικά δεν είναι και εύκολο να τον δεις αν δεν… φωνάζει κι εκείνη την ώρα δεν θα είχε πολύ όρεξη για φωνές. Ποτέ δεν θα ανοίξει η ΑΕΚ βεντέτα με ομάδες επιπέδου Ατρομήτου και Χαλκηδόνας όμως καμιά φορά χρειάζεται και καμιά φάπα για να μην ξεχνιόμαστε. Και όταν μιλάμε για μια ομάδα διαχρονικό… γιουσουφάκι του Ολυμπιακού, ε χρειάζεται και καμιά φάπα παραπάνω. Ποδοσφαιρική εννοείται, μην παρεξηγηθούμε γιατί οι καιροί είναι πονηροί.
Σε ότι αφορά τον αγώνα η ΑΕΚ μπήκε σε περιπέτειες από μόνη της. Για αρχή θα μπορούσε να έχει πάει στο Περιστέρι για ξεμούδιασμα αν στο πρώτο ματς είχε βάλει τουλάχιστον δύο γκολ παραπάνω όπως μπορούσε. Χθες θα μπορούσε να έχει βάλει τουλάχιστον ένα γκολ στο πρώτο ημίχρονο, ακόμη κι από το πρώτο λεπτό του αγώνα και να έχει καθαρίσει. Δεν το έκανε γιατί δεν είχε την αποφασιστικότητα να “σκοτώσει” το παιχνίδι. Το ματς κυλούσε βαρετά κι αν εξαιρέσεις την φάση με τον Στόιτσεφ στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου καταλάβαινες πως η ΑΕΚ από μόνη της μόνο θα μπορούσε να μπλέξει. Και… έμπλεξε. Με ένα πέναλτι που μόνο παιδάκια σε παιδική χαρά κάνουν.
Θυμήθηκα με συγκίνηση την πρώτη φορά που έπαιξα μπάλα στη ζωή μου. Ναι την θυμάμαι. Με τον Χρήστο και τον Μανώη σε μια αλάνα που τώρα είναι πολυκατοικία σχεδόν 40 χρόνων. Με έβαλαν, κλασικά, τέρμα στην αρχή και ο φουκαράς έκανα την πρώτη μου απόκρουση αφού με είχαν βάλει… μέσα. Κάτι παρόμοιο έκανε ο Λαμπρόπουλος μόνο που δεν νόμιζε, σαν εμένα τον πεντάχρονο, ότι έπαιζε τέρμα. Παρόλα αυτά είναι η πολλοστή φορά που παίζει με τα χέρια σε περίεργες θέσεις , που τα σηκώνει ζητώντας κάτι με την φάση σε εξέλιξη ή τραβώντας και σπρώχνοντας χωρίς να χρειάζεται.
Εννοείται ότι κανείς δεν τον έβαλε με το ζόρι να το κόψει αυτό και έτσι φτάσαμε χθες που παραλίγο να κόψει τον δρόμο στον τελικό. Γενικότερα ο Λαμπρόπουλος και ο Κολοβέτσιος είναι παιδιά που τα θέλω στην ΑΕΚ αλλά μαζί στο κέντρο της άμυνας δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη, τουλάχιστον τώρα. Αντίθετα τον Αρθο που δεν τον θέλω για του χρόνου, γιατί πιστεύω πως το καλοκαίρι η ΑΕΚ θα πάρει έναν ίσως και δύο καλύτερους, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έτσι ξαφνικά βγήκε από την ομάδα και χθες από την αποστολή. Καλώς ή κακώς είναι ο πιο εμπειρος παίκτης κι ας κάνει κι αυτός κανένα τσαφ πότε πότε που λόγω ρέντας δεν το πλήρωσε ποτέ. Δεν είναι τίποτα τρομερό αλλά με το υπάρχον υλικό είναι για να παίζει.
Μια και μπήκαμε στην ανάλυση νομίζω πως κλειδί του παιχνιδιού που αποκατέστησε την τάξη στο τέλος ήταν η κίνηση του Μανωλά να αφήσει τον Σιμόες μόνο μπροστά από τα σέντερ μπακ και να φέρει μπροστά του Γιόχανσον και Μάνταλο. Ο Δελλας δεν πήρε πρέφα και τα πράγματα έγιναν εύκολα. Ακόμη ευκολότερα τα έκανε η απίστευτη αφέλεια ή μήπως ασέβεια του Ατρομήτου να έχει 6-7 παίκτες μπροστά από την σέντρα στο 88 λες και το σκορ ήταν 0-0 και έψαχναν το γκολ για να φέρουν το παιχνίδι στα ίσα. Ο Γιόχανσον περπάτησε σχεδόν από την σέντρα μέχρι την περιοχή, έδωσε στον Ντίντακ που επίσης ήταν μόνος αφού το πλάγιο μπακ του Ατρομήτου… έβοσκε και έτρεξε να τον εμποδίσει ο Λαζαρίδης οπότε δημιουργήθηκε το πολυπόθητο κενό όπου χώθηκε ο Ράφικ και σκότωσε το Περιστέρι. Ετσι τέλειωσαν όλα.
Θεωρώ πως όταν όλοι είναι διαθέσιμοι το 4-3-3 είναι το πιο ταιριαστό σύστημα για το υλικό που έχει αυτή την στιγμή η ΑΕΚ. Οπως έπαιζε ο Πογιέτ δηλαδή. Γιατί μπορεί στο 4-2-3-1 να απελευθερώνεται ο Μάνταλος όμως και ο Βάργκας, κυρίως, και ο Μπαρμπόσα ακόμη κι ο Γιόχανσον αλλά και ο σέντερ φορ που έχει μεγαλύτερες αποστάσεις από τους ακραίους σε αυτό το σχήμα χάνονται ή στην καλύτερη είναι λιγότερο επικίνδυνοι για τον αντίπαλο και με μικρότερη προσφορά και στο ανασταλτικό κομμάτι της ΑΕΚ. Ενώ επιμένω πως ο Μάνταλος είναι μια χαρά στο 4-3-3 και ίσως δε φαίνεται τόσο πολύ λόγω διαφοράς ρόλου.
Από εκεί και πέρα εννοείται πως ότι κάνει ο Στέλιος στηρίζουμε. Ειχα γράψει την επόμενη μέρα που ανέλαβε πως ίσως του χρωστάει κάτι ο Θεός κι από μια άλλη θέση. Ο Στέλιος “κατάφερε” λόγω ιδιορρυθμίας χαρακτήρα γενικώς και λάθος χειρισμών στο θέμα του ανιψιού του, όπου βγήκε και κερατάς και δαρμένος, να είναι η απόλυτη σημαία με 20 χρόνια προσφοράς και μόνο μία φανέλα σε μια τεράστια καριέρα και να τον… βρίζουν σχεδόν όλοι. Επειδή όμως είναι ΑΕΚάρα και στρατιώτης κάτι του χρωστάει και από μια άλλη θέση η μοίρα. Οπως στον γαύρο γράφουν ότι θα ρίξουν πέντε στην… κούλα επειδή έχουν… επενδύσει έτσι κι εγώ λέω πως θα το πάρει το κύπελλο η Στελάρα με κάτι μαγικό όπως τότε το 89 που απέκρουσε με το κεφάλι εκεί που δεν θα μπορούσε να αποκρούσει τερματοφύλακας με τα χέρια. 7 Μαΐου ήταν και τότε. Αυτά. Ο Τζιμπούρ έκανε την αρχή… τέλη Απριλίου. Ρε λες;;
Ραντεβού στο ΟΑΚΑ. Να πάρουμε την πρόκριση και στο μπάσκετ, να κάνουμε καλό Πάσχα. Ζήτω η ΑΕΚ!
