MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

…Μήπως, λέω, ν’ αφήναμε στην αιώνια ησυχία της (τουλάχιστον, όσοι τον γνωρίσαμε στα χρόνια του ‘80) την ψυχή και τη μνήμη εκείνου του γλυκύτατου Κρητικού, του Γιώργου Δραμουντάνη, αντί να τον ανακαλούμε όποτε στο ποδόσφαιρο γίνεται μικροπολιτική για μπαλάκια κληρώσεων και παρεμφερείς σαχλαμάρες;

Ο Δραμουντάνης, ένας άνθρωπος του βαρδινογιαννέικου, η αλήθεια είναι πως ούτε που νοιαζόταν να κάνει το παραμικρό για να προστατεύσει τον εαυτό του και ν’ αντικρούσει τον μύθο, μόνο γελούσε και το καλαμπούριζε όποτε του έλεγαν ότι ασκούσε τη μαγεία του για να παίρνει ο Παναθηναϊκός τους εύκολους αντιπάλους στο Κύπελλο Ελλάδος.

Αφηνε την εικόνα του, να δαιμονοποιηθεί περίπου όσο δαίμονες είναι τώρα οι ΓκρανΚάσες. Αλλ’ ο Δραμουντάνης ανήκει στο τότε, ήταν συμβατός με το τότε, στα 80s. Μια εποχή που ο…Βαρδιλογιάννης (με «λ» για κάποιον λόγο, παρά με «ν») έφταιγε ακόμη και για το ότι ο καιρός το γύριζε από λιακάδα σε συννεφιά, το δε σύνθημα «πρωτάθλημα θα πάρουμε μονάχα με τη βία» δονούσε το Καραϊσκάκη.

Μια ερασιτεχνική επί της ουσίας, ας είχε θεσμοθετηθεί ο «επαγγελματισμός» ήδη από το 1979, εποχή. Δίχως Τσάμπιονς Λιγκ. Δίχως Στοίχημα. Δίχως ατζέντηδες. Δίχως Διαδίκτυο και Κοινωνικά Μέσα. Δίχως Διευθύνσεις Επικοινωνίας. Με απειροελάχιστη τηλεόραση, στο ποδόσφαιρο. Που κι αυτήν, όπου την εύρισκε, την ΕΡΤ-1 και την ΕΡΤ-2 δηλαδή, την κυνηγούσε ο Καπετάνιος σαν κάτι το επάρατο.

Σήμερα, είναι 2016. Ο κόσμος, για καλό ή για κακό, έχει προχωρήσει αδιανόητα πολύ. Σήμερα η διαφάνεια, μιας κλήρωσης κυπέλλου έστω, εκτός από μίζερο είναι αναχρονιστικό να συζητείται ότι εξασφαλίζεται άμα τα μπαλάκια, αντί για τον ΓκρανΚάσα ή για τον βοηθό ΓκρανΚάσα, τα τραβήξει ο Σωπήλης, ο Ασλανίδης ή οι Γκαγκάτσηδες.

Κι όχι μόνο να συζητείται, η εγγύηση διαφάνειας. Αλλά ν’ αποστέλλεται, επισήμως, αίτημα. Ετσι, η διολίσθηση είναι βέβαιη. Θα φέρει την αναλόγου ύφους, και αντιστοίχου ήθους, απάντηση των απέναντι. Θα οδηγήσει να ζυγίζονται τα μπαλάκια, να τα ψηλαφεί ο οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος καχύποπτος, να ελέγχει τη θερμοκρασία ή ό,τι άλλο. Μια αποδοχή, γενικώς, ότι είμαστε στη λίθινη εποχή.

Τι θ’ απηχούσε, πραγματικά, ότι σήμερα είναι 2016; Εάν το έπαιρνε επάνω της, η TV. Ινα εκπληρώσει τον ψυχαγωγικό ρόλο της. Εάν η TV απαιτούσε, και εδώ εκτιμώ ότι δεν θα εύρισκε ιδιαίτερη αντίσταση από την ΕΠΟ, την εκχώρηση της ευθύνης. Στην Αγγλία ή στη Γερμανία, η κλήρωση δεν αφήνεται σε κανένα ΓκρανΚάσα για να σε απασχολεί αν τα χέρια του είναι λερωμένα ή καθαρά. Αν τα μπαλάκια είναι ζεστά, κρύα, χλιαρά. Βαριά ή ελαφριά.

Εκεί η κλήρωση είναι τμήμα του προϊόντος που η TV, ως οργανισμός με άδεια να εκπέμπει πρόγραμμα διασκέδασης, αγοράζει για να εκμεταλλεύεται. Μεταδίδεται σε prime-time, έχει καθαρά χαρακτηριστικά show, με κόσμο στο πλατό, με happening, με συνδέσεις, με καλεσμένους προσωπικότητες του αθλητισμού, με διασημότητες. Τα μπαλάκια τα τραβάνε «υπεράνω πάσης υποψίας» μια φορά ο αρχηγός της εθνικής χάντμπολ, την επομένη μια βολεϊμπολίστρια ή μια κολυμβήτρια, κάποια άλλη φορά ένας σταρ του κρίκετ.

Η τηλεόραση, ακριβώς επειδή πληρώνει, επιβάλλει τους όρους της. Δεν σύρεται, πίσω από ΓκρανΚάσες. Αν χρειάζεται, τους σέρνει στον δικό της δρόμο. Πληρώνω για να δείχνω κύπελλο ώστε να πουλάω «μηχανάκια» στα σπίτια, και εγείρεται από εταίρο η απειροελάχιστη υπόνοια πως αυτό που δείχνω είναι κατάληξη λαθροχειρίας; Ασε τα κλειδιά, κι έφυγες. Όπως είσαι!

Κληρώσεις, ΓκρανΚάσες, τηλεόραση