Ένα μικρό… άγχος πριν το ματς λογικό είναι να υπήρχε. Όχι φυσικά επειδή οι δύο ομάδες έχουν ουδεμία σχέση σε επίπεδο δυναμικότητας αλλά λόγω του ματς της Τούμπας που προηγήθηκε, της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, της όποιας απογοήτευσης κλπ.
Τελικά ο Παναθηναϊκός, με αρκετά νέα πρόσωπά στη σύνθεσή του, άφησε πίσω την οργή και την πίκρα από τις κυριακάτικες «ομορφιές» - αλητείες του Αρετόπουλου, μπήκε στο ματς σαν ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ και η σεμνή τελετή πήρε τέλος νωρίς – νωρίς.
Παράλληλα, το ματς με τον Λεβαδειακό εξελίχθηκε σε μια καλή ευκαιρία για τον κόουτς να δει ξανά κάποια παιδιά που είχαν καιρό να παίξουν και αν μη τι άλλο το μήνυμα που πήρε είναι ότι έχει περισσότερες λύσεις.
Πρώτος και… καλύτερος από τους διακριθέντες ήταν ο Νίνης, που έκανε πολύ πιο όμορφο το παιχνίδι της ομάδας. Σε συνδυασμό με τον επίσης παραγωγικό Λουντ στα χαφ, αλλά και τον Κλωναρίδη που μπήκε τόσο φουριόζος ώστε δυστυχώς να τον τραβήξει ο προσαγωγός στην γκολάρα που έβαλε, οι πράσινοι εμφάνισαν μια συμπαθητική εικόνα και αν μη τι άλλο πρόσφεραν ένα χαλαρό και γεμάτο απόγευμα στους έξι χιλιάδες Παναθηναϊκούς που βρέθηκαν στις εξέδρες.
Στα θετικά επίσης και η επανεμφάνιση του Βέμερ, 2,5 μήνες μετά τον τραυματισμό του. Ο Γερμανός αγωνίστηκε στο δεύτερο μισό της επανάληψης, ήταν θετικός αν και του λείπει ο ρυθμός και θέτει υποψηφιότητα για το ματς της Κυριακής με την ΑΕΚ.
Δεν είναι να καθόμαστε παραπάνω στον αγώνα με τους πράσινους της Λιβαδειάς, δεν υπάρχει και τίποτα άλλο να μείνει ή να συζητηθεί. Το ζητούμενο ήταν η νίκη, να κλείσουν εν μέρει οι πληγές από την Τούμπα και να μπορέσεις να κοιτάξεις μπροστά.
Το μυαλό πλέον και το βάρος πέφτει στην ΑΕΚ, με τη νίκη να είναι κάτι παραπάνω από μονόδρομος. Τη χρειάζεται ο Παναθηναϊκός για ένα σωρό λόγους και αν θέλετε να κάνω και μια πρόβλεψη πιστεύω πως εύκολα ή δύσκολα θα την πάρει. Αυτά τα ολίγα για σήμερα… Έτσι για να σας απαλλάξω/ξεκουράσω και λίγο, καθώς έχουμε φτάσει να τα λέμε σε καθημερινή βάση…
