Μέχρι ενός σημείου λοιπόν ήταν λογικό ο Ολυμπιακός να απέχει αρκετά από την ομάδα που βλέπαμε πριν την διακοπή.
Το ζητούμενο λοιπόν απέναντι στην Γιουνγκ Μπόις ήταν η πρόκριση και το ιδανικό να συνδυαστεί με νίκη ώστε να μπορέσει να πάει την τελευταία αγωνιστική στην Κύπρο έχοντας ξεπεράσει στην βαθμολογία τον ΑΠΟΕΛ.
Το πρώτο επετεύχθη, το δεύτερο όχι όμως το σημαντικό ήταν η πρόκριση. Μια πρόκριση που ήρθε με γκρίνια και φωνές κυρίως προς τον «ερυθρόλευκο» πάγκο. Προς τον Πάουλο Μπέντο, όπως το «Τσόρι Ντομίνγκεζ» που φώναξαν οι οπαδοί με το τέλος του αγώνα.
Να ήταν όμως μόνο αυτό; Ο Μπέντο «τρέλανε» όλο το Καραισκάκη με την απόφαση του να πάει με 11 συν τον Μανθάτη που μπήκε στο 84΄σε ολο το ματς. Είναι ανεξήγητο πως δεν έκανε όχι μια αλλά δύο αλλαγές επιπλέον όπως είχε το δικαίωμα. Δεν γίνεται να μην έβλεπε πως μετά το 1-1 η Γιουνγκ Μπόις έπαιζε με τέσσερις-πέντε επιθετκούς, να μην έβλεπε πως στις επιθέσεις οι αμυντικοί του ήταν όσοι οι επιθετικοί του. Δεν γίνεται να μην έβλεπε πως ο Μιλιβόγεβιτς είχε «σκάσει» όπως και ο Μάρτινς, πως χρειαζόταν μια ένεση στον άξονα, μια επιπλέον βοήθεια. Και αυτό δεν ήταν θέμα στο 65΄ή στο 75΄. Αλλά μετά το 80΄με το ματς στο 1-1, με τις ευκαιρίες του Ιντέγε και του Ελιουνούσι που χάθηκαν, με τους Ελβετούς να τα παίζουν όλα για όλα ήταν εμφανέστατο πως ο Ολυμπιακός χρειαζόταν φρεσκάρισμα. Ο Μπέντο όμως προτίμησε, πλην του Μανθάτη που μπήκε και έδωσε ενέργεια, να κρατήσει στον πάγκο τον Καμπιάσο και τον Μπουχαλάκη που σίγουρα θα μπορούσαν να βοηθήσουν.
Είναι ανεξήγητο, στο δικό μου το μυαλό βεβαίως, προφανώς όχι στου Μπέντο που στην τελική είναι ο προπονητής, άρα αυτός έχει και δίκιο. Το θέμα είναι ούτε καν για καθυστέρηση μια αλλαγή; Τέσσερα λεπτά, μια αλλαγή θα «έτρωγε» το ένα.
Εν πάσει περιπτώση, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Μπέντο αποφάσισε να μην ολοκληρώσει τις αλλαγές του παρότι θα βοηθούσαν ως καθυστέρηση, το είχε κάνει και στο Περιστέρι.
Το θέμα όμως είναι πως δεν γίνεται να πορεύεται με 11, άντε 12 παίκτες. Με ένα ρόστερ «γεμάτο» ο Μπέντο δείχνει ξεκάθαρα πως του κάνουν πολύ λίγοι. Ξαναλέω, προφανώς και έχει δίκιο καθώς αυτός είναι ο προπονητής. Απλά μου προκαλεί εντύπωση. Στην εξέδρα Τσόρι, Μάριν, Ρομαό, Σιόβας γιατί προφανώς ο Μπέντο δεν τους θέλει, δεν του κάνουν, για τους δικούς του λόγους τέλοσπαντων. Σε μια περίοδο που τα πράγματα πάνε καλά ο Πορτογάλος δείχνει ξεκάθαρα πως θα πάει με μια «κλειστή ομάδα», παρότι αυτοί που αφήνει εκτός μπορούν να βοηθήσουν. Έστω και αλλαγή, έστω και για λίγο.
Από εκεί και πέρα, το ματς με την Γιουνγκ Μπόις δεν είναι αντιπροσωπευτικό για τον Ολυμπιακό. Θα μπορούσε να ήταν και καλύτερα, θα μπορούσε και χειρότερα. Όπως και να έχει η συνέχεια δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είδαμε στο Καραισκάκη. Ο Ολυμπιακός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που βρίσκεται ήδη στους «32» (και μακάρι να τον ακολουθήσει και ο ΠΑΟΚ) και στην Κύπρο θα πρέπει να κερδίσει για να πάρει και την πρωτιά. Βοηθάει η πρωτιά σίγουρα, θα βοηθήσει όμως περισσότερο αν τον Φεβρουάριο ο Ολυμπιακός δεν εμφανιστεί όπως τα προηγούμενα χρόνια στο Γιουρόπα Λιγκ. Αλλά μέχρι τότε έχουμε χρόνο…
