Για τον Σέρβο ήταν πολύ δύσκολη βραδιά και την πήγε άριστα. Και αυτό γιατί φάνηκε πόσο διαβασμένος ήταν. Ακύρωσε μία πολύ καλή ομάδα αλλά κυρίως πολύ ιδιόμορφη.
Αυτό το 3-4-2-1 που έπαιζαν οι Ιταλοί, γνωρίζοντάς το μάλιστα καλά, είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί από ελληνική ομάδα. Οι Ιταλοί είχαν έναν γεμάτο άξονα, αρκετή ποιότητα και την δύναμη αλλά και τον όγκο των Μπαμπακάρ - Κάλινιτς στην επίθεση, αρκετούς αυτοματισμούς και γενικά στοιχεία που δεν έχουν μάθει ελληνικές ομάδες να αντιμετωπίζουν.
Ο ΠΑΟΚ τους ακύρωσε ουσιαστικά έχοντας δεχτεί όσες φάσεις έκανε ο ίδιος. Δύο στον αριθμό. Ο Γλύκος ήταν αυτός που έπρεπε στις δύο φάσεις του Μπαμπακάρ, ο Ροντρίγκες έκανε κακό τελείωμα ενώ δεν δόθηκε το καθαρό πέναλτι στη τελευταία φάση του αγώνα.
Με τη Φιορεντίνα να έχει μεγαλύτερη συνοχή και ποιότητα και τον ΠΑΟΚ ταυτόχρονα να παίζει με ένα δίδυμο κεντρικών αμυντικών που δεν έχει τη συνοχή μιας και έπαιζαν για δεύτερη μόλις φορά μαζί – πρώτη με σοβαρό αντίπαλο – το πρώτο διάστημα που έπρεπε να περάσει ήταν το αρχικό.
Αφού ξεπεράστηκε το σημείο που ο Τζαβέλλας έκανε κάποια αβίαστα λάθη και ο Βαρέλα δεν μπορούσε να βρει τα μέτρα του, ο ΠΑΟΚ ισορρόπησε και έλεγξε το παιχνίδι, φτάνοντας σε ένα διάστημε μεταξύ 18΄και 25΄που ήταν και πιεστικός.
Σε αυτό το επίπεδο όμως όταν κλειδώνεις τον αντίπαλο, χρειάζεται τις ατομικές ενέργειες κυρίως των εξτρέμ. Ο ΠΑΟΚ δεν είχε σε καλή μέρα τον Τζάλμα και για 85΄λεπτά αόρατο τον Ροντρίγκες. Είχε σε κάκιστη μέρα δημιουργικά τον Λέοβατς και τον Μάτος ενεργό κυρίως στο πρώτο ημίχρονο.
Έτσι φυσιολογικά ήρθε η ισοπαλία, όμως αυτό που εμένα με ικανοποίησε είναι πως η ομάδα δεν είχε την παθητική στάση που με εκνεύρισε με τον Άγιαξ.
Πίεσε στα σωστά μέτρα, έκλεψε μπάλες, είχε διάθεση να πιέσει σωστά, είχε σωστή νοοτροπία και παρά τις αντιξοότητες πήρε αυτό που ήθελε. Και ο διαιτητής του στέρησε τη νίκη ή έστω μία μεγάλη ευκαιρία για να σκοράρει με το πέναλτι που δεν έδωσε στο τέλος.
Δικαιολογημένα ο Μίχελ βγήκε από τα ρούχα του, γιατί μετά τον εμετικό Τέιλορ στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα με τον Άγιαξ στη Τούμπα, έρχεται ένας ακόμη συνάδελφός του – οι διαιτητές και οι αστυνομικοί είναι πάντα διαιτητές και αστυνομικοί – να παίξει άσχημα τον ΠΑΟΚ μέσα στη Τούμπα.
Σε επίπεδο προσώπων νομίζω πως ο Γλύκος ήταν πολύ σοβαρός και αντέδρασε όπως έπρεπε σε όλες τις φάσεις, ο Κάνιας έκανε την περισσότερη δουλειά μέσα στο γήπεδο και ο Σάκχοφ για πρώτη φορά έδειξε κομμάτι του ρεπερτορίου του.
Οι υπόλοιποι είχαν τις στιγμές τους, κυρίως καλές αλλά και κακές με τους εξτρέμ να προβληματίζουν. Ο Τιάμ πάντως μου έδειξε στοιχεία.
Για τον Ίβιτς νομίζω πως ήταν μία έξοχη βραδιά. Έκανε ότι μπορούσε για να πάρει το παιχνίδι. Ακόμη και η αλλαγή των τριών στόπερ έφερε ηρεμία μετά το χειρότερο διάστημα του ΠΑΟΚ στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου. Και πήρε το ρίσκο σε σωστό χρόνο, παρότι όλοι γνωρίζουμε πως δεν το έχει δουλέψει. Όμως ήταν ένα ορθολογικό ρίσκο που έδωσε περισσότερα από αυτά που στέρησε.
Βλέποντας τη Φιορεντίνα, αν συνεχίσει να παίζει με τους βασικούς και στα υπόλοιπα παιχνίδι, δεν βλέπω ομάδα που μπορεί να της στερήσεις βαθμούς. Άρα αν αναλύσουμε λίγο τον όμιλο παρότι πολύ νωρίς, η ισοπαλία στο Αζερμπαιτζάν είναι βολική, απλά ο ΠΑΟΚ πρέπει να διαχειριστεί έξυπνα τους δύο αγώνες που ακολουθούν γιατί είναι εκτός έδρας.
Ο ΠΑΟΚ μπορεί να γίνει ακόμα καλύτερος στο άμεσο μέλλον. Αφού κατάφερε σε τόσο πρώιμο στάδιο να σταθεί απέναντι σε έναν τόσο ισχυρό αντίπαλο τόσο καλά, δεν χρειάζεται να τον φοβόμαστε.
Αρκεί να αποκτήσει τη συνοχή και τους αυτοματισμούς που θα αξιοποιήσουν την ταχύτητα και τα ατομικά χαρακτηριστικά.
