Κλείνουμε την παρένθεση και πάμε στο τωρινό... θαύμα της Βέρνης. Ας μας επιτραπεί η υπερβολή. Ξέρουμε καλά όλοι ότι οι ομοιότητες περιορίζονται μόνο στην πόλη που φιλοξένησε τους δύο αγώνες τότε και τώρα.
Ο Ολυμπιακός όμως έχει κάνει άλματα. Ναι, με Βέροια και Γιουνγκ Μπόις έχει παίξει μέχρι τώρα και με αυτούς τους -κατά πολύ- κατώτερους αντιπάλους έχουμε δει όσα έχουμε δει, θετικά και αρνητικά. Το ζήτημα, λοιπόν, για τους ερυθρόλευκους είναι ότι βρίσκονται στο σωστό δρόμο. Η ομάδα τώρα φτιάχνεται μετά τις μεταγραφές της τελευταίας στιγμής και όσα τραγελαφικά έγιναν το καλοκαίρι με Σίλβα και Βίκτορ στη συνέχεια. Ο πρωταθλητής όμως είναι εδώ και κυρίως δείχνει να έχει βάθος.
Πέρασε από την έδρα της ομάδας που ξαπόστειλε ολόκληρη και πανάκριβη Σαχτάρ, με τον Τσόρι και τον Φορτούνη να κοιτάνε από τον πάγκο το ματς.
Πέρασε από την έδρα της ομάδας που ξαπόστειλε ολόκληρη και πανάκριβη Σαχτάρ, με τον Τσόρι και τον Φορτούνη να κοιτάνε από τον πάγκο το ματς. Αυτό μόνο στα (πολύ) θετικά μπορεί να καταγραφεί.
Εχω γράψει για τον Παναθηναϊκό πως το μεγάλο φετινό του ατού είναι ότι μέχρι στιγμής έχει δείξει καλά δείγματα με Λέτο και Βιγιαφάνες στον πάγκο. Δύο ποδοσφαιριστές που ήρθαν το Γενάρη και πήραν φανέλα βασικού. Τώρα, μπαίνουν στο ματς μετά το 45'. Αυτό το κατάφερε και ο Ολυμπιακός μετά τις πολύ εύστοχες κινήσεις των τελευταίων ημερών του Αυγούστου.
Επαναλαμβάνω ότι πήρε το διπλό με Τσόρι και Φορτούνη στον πάγκο. Μια ομάδα που πριν από 15 μέρες περίμενε τον Ντομίνγκεζ να έρθει από τον πάγκο για να καθαρίσει την... Αρούκα. Ο Μπέντο μέχρι στιγμής τα πάει καλά. Διαχειρίζεται σωστά το ρόστερ και θέλει είτε άγνοια, είτε κότσια και σκέψη να αφήσεις στον πάγκο τα δύο πρώτα βιολιά, τους ποδοσφαιριστές που μπορεί να μη χωρούσαν μαζί στην ενδεκάδα ολόκληρη την περσινή χρονιά, αλλά που ένας από τους δύο καθάριζε στα δύσκολα. Και δεν είναι μόνο αυτό στα θετικά του Πορτογάλου τεχνικού.
Εχει δώσει φτερά στα πόδια του εγκέφαλου Καμπιάσο και ο Μιλιβόγεβιτς ξαναπαίζει ποδόσφαιρο.
Εχει δώσει φτερά στα πόδια του εγκέφαλου Καμπιάσο και ο Μιλιβόγεβιτς ξαναπαίζει ποδόσφαιρο. Ο μεν Αργεντίνος είναι ένας ποδοσφαιριστής που δεν «τρέλαινε» τον Σίλβα, ο δε Σέρβος για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι δεν νομίζει πως βρίσκεται σε ριγκ, αλλά θυμήθηκε ότι παίζει μπάλα σε ποδοσφαιρικό γήπεδο. Ο «Μίλι» βοηθάει πλέον ουσιαστικά, με χιλιόμετρα, καίριες αποφάσεις και παρεμβάσεις τη στιγμή που η μπάλα... τον πλησιάζει.
Ο Μαρίν από την άλλη, δεν έβγαλε μάτια στη Βέρνη. Παρόλα αυτά, ο Μπέντο έβαλε Μάρτινς. Και δικαιώθηκε. Ή τουλάχιστον δεν το μετάνιωσε. Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, δείχνει σοβαρότητα να βελτιωθεί, διάθεση να ξεχάσει όλα όσα έγιναν το καλοκαίρι και αυτό που πρέπει πια να δουλέψει όσο καλύτερα γίνεται, είναι η αμυντική τετράδα, που δεδομένα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.
Αυτό είναι το δεύτερο μεγάλο στοίχημα του 47χρονου προπονητή. Το πρώτο το κερδίζει. Ο Ολυμπιακός άρχισε ομάδα να θυμίζει...
ΥΓ. Θα 'ταν άδικο να μην πούμε μια κουβέντα για τον Λεάλι. Είναι Ιταλός τερματοφύλακας. Πονοκέφαλος για τον Καπίνο, χαμόγελο για την ομάδα, σύμφωνα με αυτά τα λίγα που χρειάστηκε να κάνει στην Ελβετία.
