Το ρολόι δείχνει δέκα λεπτά μετά τη μία, ξημερώματα Παρασκευής. Συλλαμβάνω τον εαυτό μου, χαμένο μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, να αναρωτιέται για άλλη μια φορά μετά από ευρωπαϊκό παιχνίδι της Λίβερπουλ πού ξεκινά και πού σταματά η λογική σε μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση. «Ξεφυλλίζω» ηλεκτρονικά φωτογραφίες του απογοητευμένου Ρόις, του σκυθρωπού Ομπαμεγιάνκ, ακούω τις δηλώσεις του Παπασταθόπουλου στην τηλεόραση να παλεύει μάταια να εξηγήσει τι... μεταφυσικό συνέβη στο «Άνφιλντ». Τις ίδιες μεταφυσικές εξηγήσεις που έψαχναν το 2005 στην Κωνσταντινούπολη, ο Μαλντίνι, ο Σεφτσένκο, o Νέστα, ο Πίρλο, ο Γκατούζο...
Και για να είμαι ειλικρινής θυμήθηκα εκείνο το παλικαράκι, ονόματι Ιβάν Ρέζιτς, που είχε φέρει ένα φεγγάρι ο Μπάγεβιτς στον Ολυμπιακό και είχε την ατυχία να βρίσκεται στην ενδεκάδα των «ερυθρόλευκων» στο αλησμόνητο 3-1 του «Άνφιλντ». Τι είχε ακούσει ο δόλιος ο Κροάτης και οι συμπαίκτες του, ακόμη και από τους φιλάθλους των Πειραιωτών; Και να φανταστείτε ότι το 2005 δεν υπήρχε ακόμη η... παράκρουση που παρατηρείται στις μέρες μας στο διαδίκτυο. Τι είχε ειπωθεί για τον λούζερ Μπάγεβιτς, τον ατάλαντο Πάντο...
Απόλυτα φυσιολογική ελληνική προσέγγιση ενός αγώνα τον οποίο ο Στίβεν Τζέραρντ μνημονεύει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ως ένα από τα πιο σημαντικά παιχνίδια που έδωσε ποτέ φορώντας τη θρυλική κόκκινη φανέλα. Κι απόλυτα λογικό, επίσης, να δυσκολεύεται ένας μέσος Έλληνας οπαδός -ιδιαίτερα της νεότερης γενιάς- να κατανοήσει τι ακριβώς σημαίνει Λίβερπουλ και ποιες είναι οι ξεχωριστές παράμετροι μιας ευρωπαϊκής αναμέτρησης στο «Άνφιλντ».
Αν δεν έχεις βρεθεί στο ναό των «reds», δεν μπορείς να αντιληφθείς το βαθμό δυσκολίας που συναντά οποιαδήποτε ξένη ομάδα αντιμετωπίζει τη Λίβερπουλ στο σπίτι της.
Φωνές, ουρλιαχτά, τραγούδια συναντάς και σε άλλα γήπεδα. Τη μυσταγωγία του «Άνφιλντ», όμως, τη διάχυτη εμπιστοσύνη σε μια ομάδα ακόμη κι όταν όλα της πάνε στραβά, δεν τη συναντάς αλλού. Το «You'll never walk alone» δεν αποτελεί απλά το στίχο ενός τραγουδιού. Αποτελεί τρόπο ζωής, φιλοσοφία ζωής, στάση ζωής για όποιον έχει μυηθεί στα ιδανικά ενός ξεχωριστού συλλόγου.
Αυτή η πίστη είναι που κάνει τη Λίβερπουλ ξεχωριστή ακόμη και στα «πέτρινά» της χρόνια. Αυτή είναι που κάνει τα αδύνατα να μοιάζουν με δυνατά, τα παράλογα να μοιάζουν λογικά. Αυτή η πίστη είναι που μπορεί να κινήσει ποδοσφαιρικά βουνά, ακόμη κι αν πρόκειται για ολόκληρες οροσειρές τύπου Μίλαν...
Η πιο δύσκολη ανατροπή...
Από το πρωί στην Αγγλία, άπαντες επιχειρούν να τοποθετήσουν σε μια ζυγαριά τις επικές ανατροπές της Λίβερπουλ στα ευρωπαϊκά κύπελλα. Και είναι ουκ ολίγες οι άτιμες...
Για τη μεγαλύτερη, δε χωρά αμφιβολία ότι είναι αυτή της Κωνσταντινούπολης. Ως πιο δύσκολη, όμως, θεωρώ αυτή κόντρα στην Ντόρτμουντ. Βλέπετε, τόσο στον τελικό με τη Μίλαν, ή ακόμη και στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, η Λίβερπουλ έζησε ένα εφιαλτικό πρώτο ημίχρονο, βρήκε την αυτοκυριαρχία της στη διάρκεια της ανάπαυλας και ευτύχησε στο υπόλοιπο του αγώνα να της πάνε όλα δεξιά. Με τους Γερμανούς το σενάριο ήταν ακόμη πιο δύσκολο...
Αυτή τη φορά οι «reds» χρειάστηκε να μαζέψουν τα συντρίμμια τους και κατά τη διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου. Ναι, στο 2-1 του Οριγκί, δεν υπήρχε φίλαθλος της Λίβερπουλ σε ολόκληρο τον πλανήτη που δεν πίστευε στην ανατροπή. Στο 3-1 του Ρόις, όμως, ακόμη και οι πιο πιστοί έδειχναν να λυγίζουν. Ακόμη και το «Άνφιλντ» είχε σιγήσει. Και σε μια απέλπιδα προσπάθεια υποστήριξης της αγαπημένης τους ομάδας, οι φίλαθλοι της Λίβερπουλ άρχισαν να τραγουδούν το «You'll never walk alone» από το 60ό λεπτό. Αυτή η ολική επαναφορά που ακολούθησε το γκολ του Ρόις, νομίζω ότι είναι η πιο δύσκολη, απ' όσες ακατόρθωτες αποστολές έχει φέρει εις πέρας αυτή η ομάδα...
Τις άλλες φορές δεν υπήρχε Κλοπ...
Υπάρχει κι άλλη μια διαφορά της ιστορικής βραδιάς κόντρα στην Ντόρτμουντ σε σχέση με όλες τις προηγούμενες, που σχετίζεται με το αύριο της Λίβερπουλ και το όραμα της επιστροφής της στην κορυφή του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Αυτή τη φορά υπάρχει στον πάγκο της ένας προπονητής που μπορεί να χτίσει σ' αυτές τις ξεχωριστές βραδιές. Υπάρχει ένας άνθρωπος που θαρρείς ότι έχει βγει από το ίδιο καλούπι που δημιουργήθηκε αυτός ο ξεχωριστός σύλλογος του Μερσεϊσάντ. Με ίδιο dna, ίδια φιλοσοφία, ίδια χαρακτηριστικά, ίδια στάση ζωής. Δεν πιστεύω ότι ο Κλοπ είναι ο καλύτερος προπονητής του κόσμου. Είναι όμως σίγουρα ο πιο ταιριαστός στο κλαμπ που ονομάζεται Λίβερπουλ.
Προσωπικά δεν έχω επιτρέψει να με παρασύρουν όλο αυτό το διάστημα ούτε θρίαμβοι, ούτε απογοητευτικές εμφανίσεις. Ο Κλοπ ακόμη μαθαίνει, ακόμη προσαρμόζεται, και προς το παρόν αρκείται να χτίζει χαρακτήρα σε μια πληγωμένη από τις αποτυχίες ομάδα. Να παίρνει ό,τι καλύτερο μπορεί ακόμη και από παίκτες που μέχρι πρότινος έμοιαζαν με «καμένα χαρτιά» για το ρόστερ της. Δείτε τη μεταμόρφωση του Λόβρεν, την εκτόξευση του Οριγκί. Ο Κλοπ δεν περιορίζεται μόνο στην αγορά εργαλείων, έχει μάθει να τα κατασκευάζει και ο ίδιος.
Ούτε η κατάκτηση του Europa League είναι πρώτιστης σημασίας για τη φετινή Λίβερπουλ, ούτε η κατάληψη της πέμπτης θέσης στην Premier League. Αυτό που μετράει είναι να τοποθετήσει ο Κλοπ τα θεμέλια, πάνω στα οποία θα χτίσει την ομάδα που να ανακτήσει τα σκήπτρα της στο νησί.
Και μόνο ένας προπονητής που έχει το σθένος να μπει στα αποδυτήρια της ομάδας του στο ημίχρονο ενός αγώνα που μοιάζουν όλα χαμένα και να ζητήσει από τους παίκτες του να επιστρέψουν στον αγωνιστικό χώρο και να γράψουν ιστορία, μπορεί να τα καταφέρει. Κι όταν ο κάθε Σακό, ο κάθε Μορένο, ο κάθε Οριγκί, γνωρίζει ότι παλαιότερα έχουν πετύχει το ακατόρθωτο παίκτες όπως ο Νιλ Μέλορ και ο Σιναμά Πονγκόλ, τότε βγαίνει στο γήπεδο και -όπως είπε ο Κλοπ- συγγράφει παραμυθένιες ιστορίες που διηγείται και στα εγγόνια του!
Υ.Γ. Καλώς σας βρήκα στην παρέα του sdna.gr. Είναι πραγματικά όμορφο να μπορείς να συνεργάζεσαι με ένα Μέσο στο οποίο μπορείς να... αναπνέεις ελεύθερα. Να ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμούν την άποψή σου και που δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να σου επιβάλλουν τη δική τους, όταν διαφωνούν μαζί σου. Το συγκεκριμένο αποτελούσε πάντα το κυρίαρχο κριτήριο επιλογής των μέσων που συνεργαζόμουν. Να υπάρχει σεβασμός σε όλες της απόψεις και απόλυτη ελευθερία έκφρασης στα γραφόμενά μου. Και, πιστέψτε με, η συγκεκριμένη ελευθερία σπανίζει στις μέρες μας...
