Δεν είναι η ήττα, δεν είναι ο αποκλεισμός. Ο Ολυμπιακός γράφει μια ακόμα μαύρη σελίδα στην ευρωπαϊκή ιστορία του όχι γιατί βγήκε έξω από μια ομάδα μικρομεσαίου μεγέθους στην Ευρώπη, διότι ενδεχομένως ίδια θα ήταν κι η άποψη των Βέλγων αν έμεναν εκτός.
Ο Ολυμπιακός έχει αποκλειστεί κι από χειρότερες ομάδες. Έχει πετύχει και θριάμβους. Ο αποκλεισμός του αυτός καθαυτός δεν συνιστά καμιά ντροπή. Ντροπή συνιστά μόνο για τα ελληνικά media και την καθαγίαση, τις υπερβολές και τα ψέματα που ποτίζουν καθημερινά τον κόσμο προκειμένου να μην χάσουν τα εκατομμύρια της πελατείας του μεγαλύτερου μεγέθους της πλατιάς μάζας που ασχολείται με τον αθλητισμό. Είναι όμως συνυπεύθυνοι για αυτό που συμβαίνει.
Διότι αν μετατρέπεις το άσπρο μαύρο και δεν κάνεις ποτέ κριτική φοβούμενος τραμπουκισμούς και απολύσεις, ή αν είσαι εγκλωβισμένος σε εμπορικές συμφωνίες που συνιστά ξεκάθαρη συναλλαγή διαπλοκής, τότε δεν θα βοηθήσεις ποτέ πραγματικά τον Ολυμπιακό (με καλόπιστη ή ακόμα και με κακόπιστη κριτική) να προχωρήσει ένα βήμα μπροστά.
Να ενισχυθεί με κανονικά σέντερ μπακ μια ομάδα που κατάντησε να παίζει με Μποτία, Nτα Κόστα σέντερ μπακ ενώ κάποτε είχε Μέλμπεργκ, Μανωλά ή έστω και Μαρκάνο. Μια ομάδα που είχε Γκαλέτι και Τζόρτζεβιτς να παίζει με ακραίο τον Σεμπά. Η αλήθεια είναι σαν το οινόπνευμα. Τσούζει αλλά κάνει καλό. Και κλείνει πληγές!
Αντιθέτως, ο Ολυμπιακός, αυτός που έχασε σε δύο ματς από την μέτρια Άντερλεχτ παρουσιάστηκε σαν μια ομάδα θαύμα. Ο καλύτερος της 20ετίας που είπε και ο Ελευθερόπουλος, εξαργυρώνοντας δύο μήνες μετά την ιστορική κοτσάνα με τη μεταγραφή του στη Βέροια…
Η ομερτά άφησε τον Ολυμπιακό άβρεχτο αλλά και γυμνό. Αντί να κοιτάξει πώς θα κλείσει τις ανοιχτές αγωνιστικές πληγές του (αυτές που στον όμιλο του άφησαν παθητικό 13 γκολ!) κυνηγώντας το ευρωπαϊκό όνειρο, ασχολήθηκε πώς θα πάρει το πρωτάθλημα αήττητος. Και θα μπορούσε να το πετύχει αν το καταραμένο βράδυ του ΟΑΚΑ σφύριζε κάποιος άλλος, πιο εύκαμπτος.
Ο Ολυμπιακός πάσχει από μανία καταδίωξης. Εγκλωβισμένος ο πρόεδρος του σε έναν παρανοϊκό περίγυρο που του παρουσιάζει να τον κυνηγoύν θεοί και δαίμονες, αρνείται να δει κατάματα την αλήθεια. Να επενδύσει έστω και μέρος από τα 90 εκ. ευρώ έσοδα που εμφανίζει στον ισολογισμό του προκειμένου να αποκτήσει κανονικούς ποδοσφαιριστές, ευρωπαϊκού επιπέδου.
Με Ζντιέλαρ, Μιλιβόγεβιτς, Καμπιάσο (35) στον άξονα και φτερά Πάρντο, Ντουρμάζ, ο Ολυμπιακός έγινε η μοναδική ομάδα στην Ευρώπη που μπήκε στη φάση των 32 χωρίς να έχει δεύτερο σέντερ φορ στο ρόστερ της. Τελικά έγινε μάρτυρας ξανά της ποδοσφαιρικής θείας δίκης. Μια τιμωρία από το ίδιο το ποδόσφαιρο, σε μια ομάδα που στην Ελλάδα το έχει ταλαιπωρήσει όσο καμία άλλη με τα καμώματά της.
Πολλοί θα θυμηθούν ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε τεράστιες ομάδες ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν. Στο τέλος της ημέρας, όμως, αυτό που μένει είναι ότι ο Ολυμπιακός θα μείνει στην ιστορία ως η ομάδα που κέρδισε 220 εκ. ευρώ μόνο από bonus της UEFA την τελευταία 12ετία και να μην μπορεί να υπερηφανεύεται όχι για έναν τελικό, αλλά έστω για μια συμμετοχή στους 4, στους 8.
Αναλογικά των μυθικών εσόδων, καμία άλλη ελληνική ομάδα σε τόσο μεγάλο βάθος χρόνου δεν πέτυχε τόσα λίγα. Ο Ολυμπιακός έχει καταγράψει τις μεγαλύτερες αποτυχίες από όλες τις ελληνικές ομάδες. Σεντ Ετιέν, Μέταλιστ, Ντνίπρο, Μακάμπι, Άντερλεχτ, Λεβάντε, κάθε καρυδιάς καρύδι.
Με μια διαφορά φέτος: Η Άντερλεχτ δεν αποκλείεται αυτή να ήταν και η τελευταία ευκαιρία που είχε. Για λόγους που θα αναλυθούν διεξοδικά προσεχώς…
ΥΓ1. Το θέμα δεν είναι η περιγραφή του Θαναηλάκη αλλά με ποια κριτήρια επιλέχθηκε και με ποιον τρόπο αποκλείστηκαν οι υπόλοιποι σπορτκάστερ. Έτσι φτάσαμε στο χθεσινό κατάντημα.
ΥΓ2. Δεκατέσσερις παίκτες αγωνίστηκαν για τον Ολυμπιακό, ένας εξ αυτών Έλληνας. Συνέβη πρώτη φορά; Όχι βέβαια. Το διαβάσατε; Οχι βέβαια. Κι όσο όλα γίνονται γαργάρα γιατί "παιδιά έχεις" που έλεγε κι ο δημοσιογράφος-εκβιαστής, τόσο οι τρεις θα γίνονται δυο, οι δυο ένας και ο ένας θα γίνει σύντομα... κανένας.
