Μπασινάς στο κόρνερ, στο 56'... Δεν θα βρεις άνθρωπο στο δρόμο που αν του το πεις δεν θα μπει στο... νόημα και δεν θα ξέρει τη συνέχεια. Όπως δεν θα βρεις και κάποιον που να μη θυμάται ακριβώς που ήταν τη νύχτα της 4ης Ιουλίου και τι έκανε. Πως έζησε αυτή τη βραδιά ορόσημο για το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά και τη βραδιά που έστειλε το μήνυμα σε όλους, ακόμη και σ' αυτούς που αμφιβάλουν αν η μπάλα είναι στρογγυλή, ότι... τίποτα δεν είναι αδύνατο.
Νομίζω ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν πρόκειται να βαρεθώ ποτέ τέτοια μέρα να διαβάζω τα αφιερώματα για το έπος της εθνικής του 2004. Ακόμη και τώρα που όσο περνά ο καιρός δύσκολα θα πέσεις πάνω σε κάτι που θα σε αιφνιδιάσει, κάτι που δε θα το έχεις ακούσει – διαβάσει. Άλλωστε, σε αυτές τις περιπτώσεις δεν διαβάζεις για να μάθεις, διαβάζεις για να θυμηθείς. Να νιώσεις ξανά αυτή τη γλυκιά ανατριχίλα.
Ως εκ τούτου, βρίσκω και λίγο άδικο το να συζητάμε για αυτή την απίστευτη (πιο... κυριολεκτικά δεν υπάρχει) επιτυχία... απολογιστικά, στη λογική του τι άλλαξε από τότε. Του αν εκμεταλλευτήκαμε ή όχι αυτό το επίτευγμα. Όχι επειδή δεν θα έπρεπε να το έχουμε εκμεταλλευτεί ακόμη περισσότερο (γιατί πιστεύω ότι αποτέλεσε βάση για να ζήσουμε πολλές ακόμη όμορφες στιγμές από αυτή την ομάδα μέχρι να... εμφανιστούν οι Γκιρτζικοσαρρήδες), αλλά γιατί όταν η κουβέντα πάει εκεί, αδικούμε το ίδιο το επίτευγμα.
Εκείνο το βράδυ, ο Σάκης από το Περιστέρι κοιμήθηκε με τη Μόνικα Μπελούτσι και τον αναγνώρισε ως τον μεγαλύτερο εραστή του κόσμου. Η Ελένη από το Μαρούσι, που μεγάλωσε τραγουδώντας στο μπάνιο της, έκανε εμφάνιση επιπέδου Μπιγιονσέ σε γεμάτο Γουέμπλεϊ. Ο Δημητράκης που ήθελε να γίνει αστροναύτης, βρέθηκε στο ακρωτήριο Κανάβεραλ και άκουσε το 10, 9, 8, 7... Ο Διονύσης, ο περιπτεράς, έβαλε την εταιρεία εμπορίας τσιγάρων του στη Γουόλ Στριτ. Η Μαρία που κάθε απόγευμα η μαμά της την πήγαινε μπαλέτο, χόρεψε στο Μπολσόι.
Κι όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα επειδή ο Θοδωρής από τις αλάνες της Καβάλας, ο Ντέμης των ακαδημιών του Εθνικού Αλεξανδρούπολης, ο Άγγελος που τα μάτια του δεν... χωρούσαν τις εγκαταστάσεις της Παιανίας όταν τις αντίκρισε για πρώτη φορά, ο Ζήσης που ακούμπησε μπάλα στα χωράφια του Χρυσοχωρίου, ο Κώστας που μέχρι τα 17 του πάλευε στο τοπικό της Αχαϊας με τη Δόξα Χαλανδρίτσας και πόσοι ακόμη, πέτυχαν αυτό που δεν μπορούσαν ούτε να ονειρευτούν όταν έκλειναν τα μάτια τους και σκέφτονταν τον εαυτό τους κάποια χρόνια μετά.
Εκείνο το βράδυ εκατομμύρια κόσμου σε όλο τον πλανήτη που είχε συντονίσει την τηλεόρασή του με το Ντα Λουζ της Λισσαβόνας, ανεξάρτητα από το τρελό όνειρο που έτρεφε ο καθένας μέσα του, είδε μέσα σε 90 λεπτά την ζωντανή απόδειξη ότι κανείς δεν μπορεί να σου βάλει ταβάνι στις επιδιώξεις σου. Κανείς δεν μπορεί να σου στερήσει το δικαίωμα να... φτάσεις όπου δεν μπορείς.
Δεν έχει, λοιπόν, καμία σημασία τι είχε γίνει πριν, τι συνέβη μετά. Το σημαντικό είναι τι έγινε εκείνο το μαγικό βράδυ. Και όσοι το ζήσαμε βήμα – βήμα, όσοι βιώσαμε τη μια 90λεπτη υπέρβαση μετά την άλλη και τη χαρήκαμε με την ψυχή μας, είμαστε οι πιο τυχεροί άνθρωποι του κόσμου...
