Το τελικό 2-1 ήταν άδικο για τον ΠΑΟΚ γιατί στη φάση του 2-0, πιθανότερο σενάριο ήταν το να μπει ένα τρίτο γκολ μέσα από τα ρίσκα που θα έπαιρναν οι Ελβετοί μετά το 85΄, παρά αυτό που συνέβη. Μία κόντρα, μία κακή εκτίμηση του Πασχαλάκη που έπαιζε το πρώτο του ευρωπαϊκό παιχνίδι, ένα εκτός έδρας γκολ για τον Ατζέτι που δεν το δικαιούταν η ομάδα του.
Να σταθούμε εκεί; Μάλλον είναι εντελώς ηλίθιο κάτι τέτοιο. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο και πρέπει να ζούμε με αυτό. Το τι θα μπορούσε να συμβεί με το τι συνέβη, είναι δύο πράγματα πολλές φορές εντελώς διαφορετικά. Και πρέπει να ζούμε στη πραγματικότητα.
Αυτό που είδαμε σήμερα στη Τούμπα, ήταν έναν ΠΑΟΚ που ξεκίνησε μουδιασμένα θέλοντας να μετρήσει τον αντίπαλό του, όμως με το πέρασμα του χρόνου έλεγξε το παιχνίδι 100%. Η ευκαιρία του Στόκερ στο 12΄, ήταν το καμπανάκι που χρειαζόταν η ομάδα του Λουτσέσκου για να βγάλει από το μυαλό της την φοβία του εκτός έδρας γκολ που παραδοσιακά πετυχαίνει η Βασιλεία στην Ευρώπη.
Ο ΠΑΟΚ έλεγξε τα πάντα, όμως χρειάστηκε τον λιγότερο επιθετικό παίκτη του για να κάνει την δουλειά του. Και κάπου εκεί ο σκάουτ της Βασιλείας σκίζει τα πτυχία του.
Μεγάλη φάση με τον Κάνιας να βιδώνει τον Φρέι στο έδαφος και να μη καταφέρνει να σκοράρει στο τετ α τετ και αμέσως μετά γκολ του Ισπανού που άφησε με το στόμα ανοιχτό συμπαίκτες και κερκίδα. Ο καημένος ο σκάουτ θα είχε δει δέκα παιχνίδια όπου ο Κάνιας δεν θα είχε κάνει τελική και ξαφνικά συνάντησε μπροστά του μία μίξη Καντέ και Πογκμπά. Γιατί και στους άλλους τομείς ήταν εκπληκτικός.
Στην περίπτωση του Κάνιας, χωρίζουμε τις περιόδους στον Κάνιας ΠΤ και στον Κάνιας ΜΤ. Πριν και μετά τον τελικό. Γιατί στην προετοιμασία και σήμερα, εγώ άλλον παίκτη βλέπω. Μεγάλη υπόθεση η ψυχολογία στον αθλητισμό.
Από τη στιγμή που ο ΠΑΟΚ μπήκε σε ρόλο οδηγού με το εκπληκτικό γκολ του Ισπανού, το μονο που είχε να κάνει, ήταν να αφήσει τα ρίσκα και να περιμένει το λάθος της Βασιλείας. Όμως το πρώτο μεγάλο λάθος το κάνει αυτός, δίνοντας στο τέλος του ημιχρόνου και ενώ έχει δική του τη μπάλα, φάση στον Ατζέτι. Ο Ελβετός αστοχεί και ο ΠΑΟΚ έχει την ευκαιρία στο δεύτερο ημίχρονο να παίξει αυτό που τον βολεύει.
Ο ΠΑΟΚ βγήκε στο δεύτερο ημίχρονο για να κλείσει τους διαδρόμους, το έκανε εξαιρετικά, δεν δέχτηκε φάση και είχε τρεις με Λημνιό, Πέλκα και Ζαμπά για να πετύχει το δεύτερο.
Το κατάφερε στη φάση που δεν μύριζε κάτι τέτοιο. Ο ΠΑΟΚ βγαίνει στην επίθεση με δύο παίκτες έναντι τεσσάρων αντιπάλων και εκεί φαίνεται η αδυναμία της Βασιλείας. Μία φάση που σκιαγραφεί το μομέντουμ της αντιπάλου του ΠΑΟΚ. Ο Λημνιός τελικά βγάζει την ασίστ, ο Πρίγιο εκτελεί άψογα για να φέρει το πολυπόθητο 2-0. Άλλη μία γκολάρα από τον ΠΑΟΚ.
Η τιμωρία με αρκετή δόση τύχης, με το γκολ μείωσης του Ατζέτι, αναγκάζει τον ΠΑΟΚ να παραταχθεί στη Βασιλεία με έναν πολύ υψηλό βαθμό συγκέντρωσης. Δεν ξέρω τι επιστροφές θα έχουν οι Ελβετοί σε οκτώ μέρες, αυτό που ξέρω από αυτό που είδα, είναι πως ο ΠΑΟΚ θα βρει περισσότερους χώρους και στα εκτός του έχω εμπιστοσύνη. Έχει τρόπο να σκοράρει. Δεν το έκανε στο Έστερσουντ, αλλά από εκείνο το βράδυ δεν έχει κρατήσει τίποτα στο παιχνίδι του.
Το πως θα προσεγγίσει ο Λουτσέσκου τον επαναληπτικό δεν είναι πυρηνική επιστήμη. Όπως προσέγγισε σήμερα το δεύτερο ημίχρονο. Καλά οργανωμένη άμυνα και γρήγορη μετάβαση για να χτυπήσει η ομάδα απέναντι σε ανοργάνωτο αντίπαλο.
Δεν ξεχνώ πως η Αχίλλειος πτέρνα του ΠΑΟΚ στην Ευρώπη, είναι η Τούμπα. Όποτε χρειαστήκαμε κάτι εκτός, το πήραμε.
Ατομικά εκτιμώ πως το ρίσκο Ζαμπά – Λημνιού δεν δημιούργησε θέματα στον Λουτσέσκου, αντιθέτως έδωσε ενέργεια στην ομάδα, όμως είμαι περίεργος για το αν θα κρατήσει τον Καντουρί στον πάγκο, με τον Μαροκινό να κάνει εκπληκτικές επαφές με τη μπάλα όσο αγωνίστηκε.
Σε άλλες ατομικές συμπεριφορές, είναι εκπληκτικό το πως ο Μάτος πατάει το κουμπί και είναι καλά όταν πρέπει, ο Μαουρίτσιο οργάνωσε άψογα το παιχνίδι, ο Πέλκας αναλώθηκε στο να σκοτώσει την ανάπτυξη της Βασιλείας από την πίσω ζώνη, ενώ ο Βαρέλη ήταν αψεγάδιαστος.
Για τον Πασχαλάκη, ήταν το πρώτο ευρωπαϊκό του παιχνίδι, είναι λογικό να έχει τρακ, όμως έχει την ευκαιρία να κάνει μία εξαιρετική εμφάνιση στη ρεβάνς και να κοιτάξει παραπέρα. Δεν έκανε κάποιο έγκλημα, ήταν η κακιά στιγμή που συμβαίνει συχνά στο ποδόσφαιρο.
Κλείνοντας, θέλω να ζητήσω συγνώμη από τους πληγέντες που ασχολούμαι με κάτι τόσο μακρινό από αυτό που βιώνουν, απλά αυτό είναι το αντικείμενό μου και με αυτό είμαι υποχρεωμένος να ασχοληθώ.
