Ο Μέσι είναι ανίκητος. Ο Μέσι είναι άφθαρτος. Ο Μέσι είναι ασταμάτητος. Ο Μέσι είναι Θεός (του ποδοσφαίρου). Ο Μέσι είναι εξωγήινος. Ο Μέσι είναι διάνοια. Ο Μέσι αυτό. Ο Μέσι το άλλο. Όπως τουίταρε και ο Άγγλος δημοσιογράφος του BT Sports Τζάκ Χάμφρεϊ: «Πάνω από 107 δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν γεννηθεί τα τελευταία 2 εκατομμύρια χρόνια και εμείς βρισκόμαστε στη γη την ίδια εποχή με τον Λιονέλ Μέσι»!
Είναι εύκολο να είσαι με τον Μέσι. Ειδικά τώρα. Κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει. Ένα λεπτάκι όμως. Ο ίδιος Λιονέλ Μέσι δεν είναι αυτός που διαλυμένος από τους εσωτερικούς του δαίμονες έβγαζε ότι έτρωγε ακόμα και μες το γήπεδο; Ο ίδιος ο Λιονέλ Μέσι δεν ήταν που δημιουργούσε ψυχοσωματικά προβλήματα στο κορμί του (γαστροοισοφαική παλινδρόμηση) πνιγμένος από το άγχος και την πίεση που του δημιουργούσε το ποδόσφαιρο; Ο ίδιος ο Λιονέλ Μέσι δεν είναι αυτός που νικημένος από την αβάσταχτη υποχρέωση του «πρέπει» επέλεξε να αποσυρθεί (έστω και προσωρινά) από την Εθνική Αργεντινής μετά από τους χαμένους τελικούς σε Παγκόσμιο Κύπελλο και Κόπα Αμέρικα;
Αν ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο είναι τόσο τρωτός μέσα του, φανταστείτε τι γίνεται με αυτούς τους απλούς, καθημερινούς, θνητούς αθλητές. Στο τέλος της ημέρας να θυμάστε πάντα τούτο. Ακόμα και η αυτού εξοχότης δεν είναι παρά ένας τρίτεκνος (πλέον) γονιός, που έχει τις ίδιες ανησυχίες και φοβίες για τα παιδιά του, τις ίδιες ανασφάλειες με όλους και ζει στον ίδιο παράλογο πλανήτη με όλους μας.
Τα δύο του γκολ απέναντι στην Τσέλσι ήταν οπωσδήποτε σημαντικά, πολύ σημαντικά. Πιο σημαντική όμως ήταν η στιγμή που στο γήπεδο μπήκε ο Αντρέ Γκόμες και το ειλικρινές, ζεστό, καθολικό χειροκρότημα που εισέπραξε από το κοινό του «Καμπ Νόου».
Ο Πορτογάλος μέσος της Μπαρτσελόνα δεν γεννήθηκε με το ταλέντο του Μέσι και είδε το όνειρο της μεγάλης μεταγραφής στην Μπαρτσελόνα να εξελίσσεται σε έναν εφιάλτη. Με περίσσιο θάρρος αποφάσισε να τα βγάλει όλα από μέσα του σε μία κατάθεση ψυχής στο περιοδικό Panenka, σε ένα αυτομαστίγωμα, ένα προσωπικό ξεγύμνωμα που σόκαρε με τον κυνισμό του: «Δεν αισθάνομαι καλά πια στο γήπεδο. Δεν διασκεδάζω πια με αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα από κάθε τι. Εδώ και μερικούς μήνες ζω μία κόλαση, λόγω της πίεσης. Δεν μπορώ να ξεκολλήσω το μυαλό μου από αυτό. Σκέφτομαι μόνο τα άσχημα πράγματα και αυτό έχει πληγώσει την αυτοπεποίθηση μου. Αισθάνομαι κλειδωμένος.
Δεν μπορώ να βγάλω από μέσα μου τη σύγχυση που έχω και καταλήγω να μην μιλάω σε κανέναν, να μην ενοχλώ κανέναν. Νιώθω ντροπή για τον εαυτό μου. Υπάρχουν μέρες που φοβάμαι να βγω στο δρόμο γιατί ίσως ο κόσμος δεν θέλει ούτε να με βλέπει. Οι φίλοι μου, μου λένε ότι παίζω με χειρόφρενο και το χειρότερο είναι πως το αντιλαμβάνομαι κι εγώ. Ξέρω ότι είμαι ικανός για πολύ καλύτερα πράγματα, αλλά μου μένει η απορία. Γιατί δεν τα κάνω;».
Η ανθρωποφάγα κοινή γνώμη ουδόλως ασχολήθηκε με το «δράμα» ενός 24χρονου τύπου που παίζει μπάλα, έχει κάνει το χόμπι του επάγγελμα και έχει λύσει το οικονομικό πρόβλημα ακόμα των εγγονιών του. Στην Μπαρτσελόνα το είδαν λιγάκι διαφορετικά. Ως ένα διάβημα ενός δυστυχισμένου ανθρώπου, που έχει αρρωστήσει το μέσα του. Κι έσπευσαν να είναι εκεί. Δίπλα του. Την ώρα που το χρειάζεται: «Αυτό που αισθάνεται, το είχα περάσει κι εγώ, τόσο ως παίκτης, όσο και ως προπονητής. Συμβαίνει σε πολλούς. Ήταν πολύ γενναίος που το ομολόγησε δημόσια, εμείς θα τον στηρίξουμε όσο μπορούμε, ελπίζω κι ο κόσμος να κάνει το ίδιο», σχολίασε αμέσως ο Ερνέστο Βαλβέρδε και στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι δηλώσεις του Σέρχιο Μπουσκετς: «Η ομολογία του δείχνει πως όλοι είμαστε άνθρωποι, παρότι κάποιοι πιστεύουν ότι είμαστε από άλλο πλανήτη. Εμείς ως συμπαίκτες του θα τον στηρίξουμε, όσο περισσότερο μπορούμε».
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας παίκτης της Μπαρτσελόνα περνούσε έναν τέτοιο Γολγοθά. Λίγο πριν το Μουντιάλ του 2010, ο Αντρές Ινιέστα κινδύνευε να χάσει το μυαλό του. Το προηγούμενο καλοκαίρι ο φίλος του και αρχηγός της Εσπανιόλ, Ντάνι Χάρκε έσβησε στο ξενοδοχείο της ομάδας του από καρδιακή προσβολή και όλη τη χρονιά ο ένας μυϊκός τραυματισμός διαδεχόταν τον άλλον: «Ξαφνικά, χωρίς να γνωρίζω το γιατί, μια μέρα ξεκίνησα να νιώθω χάλια. Το ίδιο και την επόμενη. Έκανα όλα τα τεστ και έβγαιναν όλα φυσιολογικά. Αλλά εγώ δεν ένιωθα καλά. Δεν ήταν ούτε κατάθλιψη, ούτε αρρώστια, ήταν κάτι σαν μια ασταμάτητη ανησυχία. Έχασα την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Τότε κατάλαβα για πρώτη φορά πως οι άνθρωποι χάνουν σιγά-σιγά τα λογικά τους. Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό απ' το να νιώθεις ότι δεν είσαι πλέον εσύ».
Πριν από μερικές ημέρες ο φόργουορντ των Cleveland Cavaliers, Κέβιν Λαβ μοιράστηκε δημόσια την πρώτη του εμπειρία από ένα κρούσμα κρίσης πανικού που λίγο έλειψε να τον παραλύσει σωματικά και ψυχολογικά, ακολουθώντας τον δρόμο του σταρ των Toronto Raptors ΝτεΜάρ ΝτεΡόζαν, ο οποίος ομολόγησε την μάχη του με το τέρας της κατάθλιψης, σε δύο συνεντεύξεις που ταρακούνησαν για τα καλά την αθλητική βιομηχανία των Η.Π.Α. και έκαναν τον γύρο του πλανήτη.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο Περ Μέρτεζακερ σε συνέντευξη του στο «Der Spiegel» έβαλε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων: «Ο κόσμος νομίζει ότι είμαστε προνομιούχοι, αλλά υπάρχει ένα σημείο που όλα έρχονται εναντίον σου. Υπάρχει πια τόση πίεση που προτιμώ να κάθομαι στον πάγκο ή την εξέδρα παρά να αγωνίζομαι. Πολλές φορές πριν από τα παιχνίδια κάνω εμετό ή έχω διάρροια. Ακόμα και μετά το τέλος των παιχνιδιών έχω ζαλάδες. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, όταν αποκλειστήκαμε στον ημιτελικό από την Ιταλία στεναχωρήθηκα σαφώς, αλλά ένιωσα ανακούφιση. Μέσα μου είπα: Τελείωσε. Ευτυχώς όλο αυτό τελείωσε.».
Υπήρξαν κάποιοι, όπως ο Λόταρ Ματέους που του επιτέθηκαν άμεσα: «Τι λέει; Είναι ακόμα εν ενεργεία ποδοσφαιριστής. Αν δεν αντέχει, ας αποσυρθεί». Ευτυχώς, η πλειοψηφία θυμήθηκε μόνο δύο λέξεις: Ρόμπερτ Ένκε. Αρκούν.
Για να επιστρέψουμε εκεί που ξεκινήσαμε, είμαστε τυχεροί που ζούμε στην εποχή του Λιονέλ Μέσι. Είναι εκπληκτικά αυτά που κάνει, η συχνότητα με την οποία τα κάνει, η συνέπεια με την οποία κάνει, χωρίς να νιώθει, χωρίς να επηρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες. Είναι ένα φαινόμενο. Επιτρέψτε μου όμως, να ασχοληθώ (τουλάχιστον σήμερα) με τον Αντρέ Γκόμες και όλους τους Αντρέ Γκόμες αυτού του κόσμου, που θέλουν λίγη συμπαράσταση για να νικήσουν το θεριό που βρυχάται μέσα τους…
