Γιατί να νικήσει ο Φελαϊνί τον Μπανέγα; Εάν υπάρχει θεός του ποδοσφαίρου, δεν θα το ήθελε. Εάν υπάρχει διάβολος του ποδοσφαίρου, ούτε αυτός το θέλει. Το μη-ποδόσφαιρο είναι το θεμιτό όπλο του αδύναμου. Η σφεντόνα του. Όταν το μη-ποδόσφαιρο το παίζει ο δυνατός, αυτό δεν είναι απλώς αθέμιτο. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Γελοίο θέαμα. Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με Σεβίλλη. Όχι ο αποκλεισμός. Ο τρόπος. Το στιλ. Αν δεν ήξερες, δεν καταλάβαινες ότι αυτή η ομάδα είναι η γηπεδούχος και το διακύβευμα είναι η πρόκριση στους προημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ.
Μετά την κηδεία, δεν έχει νόημα η κατάρα. Οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ φώναξαν, είναι γεγονός, πριν την κηδεία. Για την ακρίβεια, λίγο πριν τα γκολ του Μπεν Γεντέρ. Και δεν καταράστηκαν. Πρόσβαλαν! Δίχως να υβρίζουν. Τυπικοί Βρετανοί. Τι φώναξαν; Attack, attack, attack! Θα ήταν αδιανόητο, τον καιρό του Σερ Αλεξ. Ανήκουστο. Η δεύτερη ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ, όχι εναντίον της Μπαρσελόνα, όχι εναντίον της Μπάγερν, όχι εναντίον της Γιουβέντους, μόνον εναντίον της πέμπτης ομάδας της Πριμέρα. Μες στο Ολντ Τράφορντ. Και να πρέπει να φωνάξει ο κόσμος, παίξτε! Ντροπή.
Τα λέει όλα, για το τι είχαν δει επί ενάμισι ημίχρονο. Συν δύο στην Ανδαλουσία, τριάμισι. Είχαν δει, μη-παίξιμο. Μη-πλάνο. Μη-πάθος. Ένα εξάμβλωμα που, σε σεμινάριο προπονητικής, θα ήταν όλο για τα σκουπίδια. Στα 180 λεπτά της διπλής παρτίδας, οι προσπάθειες on-target καταμετρήθηκαν 14-4, καταλαβαινόμαστε ποιος έκανε τις 14. Κρίμα το ρόστερ, κρίμα τα χρήματα για το ρόστερ, δεν χρειάζονται 300-τόσα εκατομμύρια για να ρίχνει βολέ ο Ντε Χέα στον Φελαϊνί ή στον Λουκάκου, γίνεται και με λιγότερα. Ακόμη κι όταν η ομάδα νικά, ο οπαδός δεν το απολαμβάνει. Απλώς, τότε παραβλέπει το μη-ποδόσφαιρο. Το πολύ-πολύ, το συγχωρεί. Γιουρόπα Λιγκ, πέρυσι. Τι μίζερο!
Το σύνηθες σχήμα είναι το αντίστροφο. Να μη το απολαμβάνει ο οπαδός, όταν η ομάδα ηττάται. Αλλά να το συγχωρεί, διότι τουλάχιστον κάτι βλέπει να παίζει. Η περίπτωση της Τότεναμ. ‘Η της Λίβερπουλ. Στη βαθμολογία του αγγλικού πρωταθλήματος, η Τότεναμ και η Λίβερπουλ είναι υπό τη Γιουνάιτεντ. Κάτι παίζουν, όμως. Κάτι βλέπεις. Η Τσέλσι. Κάτι έπαιξε στη Βαρκελώνη, κάτι έδωσε για να δούμε. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν παίζει τίποτα, και δεν βλέπεις τίποτα. Ο Ζοζέ μπήκε στο τζετ-σετ, μια νύχτα στο Ολντ Τράφορντ με την Πόρτο το 2004. Το 2018, ευρίσκεται στην αρχή του τέλους της παραμονής του στο τζετ-σετ ενόσω είναι, πια, ο οικοδεσπότης στο Ολντ Τράφορντ.
Ποτέ πριν, τόσος πολύς κόσμος δεν έκραξε τόσο πολύ τον Μουρίνιο για τόσο πολύ παρωχημένο. Ο Πορτογάλος μοιάζει σαν ν’ αρνείται μανιωδώς ν’ αποδεχθεί, το προφανές. Ότι ο μοναδικός τρόπος σήμερα για να προκόψει κανείς στο Τσάμπιονς Λιγκ, γενικώς στο υψηλό ποδόσφαιρο, είναι να βγει στον αγωνιστικό χώρο για να σκοράρει. Όχι για να μη σκοράρει ο άλλος. Σε τούτο τον γύρο, η Σίτι έβαλε πέντε γκολ, η Ρεάλ πέντε, η Μπάγερν οκτώ, η Γιουβέντους τέσσερα, η Λίβερπουλ πέντε, η Μπαρσελόνα τέσσερα. Η Γιουνάιτεντ, ένα. Κι αυτό, κατόπιν εορτής! No goal, no party.
Απ’ τις πέντε αγγλικές ομάδες στους «16», στους «8» συνεχίζουν μονάχα οι δύο που κατ’ εξοχήν βγαίνουν για να σκοράρουν. Μακράν. Η Σίτι και η Λίβερπουλ. Είναι απίθανο να κατακτήσουν εφέτος, είτε η μία είτε η άλλη, το τρόπαιο. Σε κάποιο σημείο του δρόμου προς το Κίεβο, αργά ή γρήγορα, θα φύγουν έξω. Αλλά σίγουρα, όχι σαν τη Γιουνάιτεντ με τη Σεβίλλη. Ισως σαν τη Γιουνάιτεντ…κάποτε. Σ’ εκείνο το αλησμόνητο 4-3 με τη Ρεάλ.
