Οι ημιτελικοί του Τσάμπιονς Λιγκ είχαν ένα κακό κι ένα καλό. Το κακό ήταν ότι, τα σκορ της προηγούμενης εβδομάδας έκαναν τις ρεβάνς ντεκαφεϊνέ. Τις έκαναν ωραία ματς, αλλ’ όχι γκράντε ματς. Δεν είναι, πόσο ήταν τα σκορ. Είναι, ποιοι τα είχαν στο χέρι. Μ’ αυτούς που τα είχαν, δεν γύριζαν. Ανάποδα, ίσως.
Γκράντε είναι, όταν περιμένεις να λήξουν οι ρεβάνς κι έχει φτάσει η ψυχή στα δόντια προτού βεβαιωθείς ποιος πέρασε. Εδώ, ξέραμε τους φιναλίστ «από ημίχρονο». Το καλό, τώρα. Το καλό είναι, αυτό. Οι φιναλίστ. Ο γκράντε τελικός, που οι ημιτελικοί έδωσαν. Τόσο, μα τόσο, βαρέων βαρών. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, ξανά.
Είκοσι χρόνια. Μια ένδειξη, προς τα πού κύλησε το ποτάμι όλης αυτής της εποχής. Πώς ήταν, τα πράγματα. Πώς είναι. Τότε, το 1998 στο Αμστερνταμ, η πείνα ήταν της Ρεάλ. Είχε 32 χρόνια να το πάρει. Από τα 5+1 τρόπαια της…προϊστορικής περιόδου. Και το πήρε, ένα πειστήριο πόσο πεινούσε γι’ αυτό, σε χρονιά που στο ισπανικό πρωτάθλημα είχε τερματίσει 4η πίσω από Μπαρσελόνα, Αθλέτικ Μπιλμπάο, Ρεάλ Σοθιεδάδ.
Τότε επίσης, η Γιουβέντους ήταν ό,τι πιο μόνιμο και αναμενόμενο σε τελικό. Ο τρίτος, γι’ αυτήν, στη σειρά. Τώρα, ό,τι πιο μόνιμο και αναμενόμενο σε τελικό, αυτό είναι η Ρεάλ. Ο τρίτος της, στην τετραετία. Και η πείνα είναι στη Γιούβε. Εχει 21 χρόνια να το πάρει. Από τη γενιά που ο Λίπι δεν τους έκανε πρωταθλητές Ευρώπης, μόνον. Τους έκανε και προπονητές. Ορισμένους, τρανούς προπονητές. Ντεσάν, Ζιντάν, Κόντε, Πάουλο Σόουζα.
Στο Αμστερνταμ, ένα τυπικό παιγνίδι για 0-0 και πέναλτι, είχε νικήσει η πείνα. Το γκολ του Μιάτοβιτς. Τώρα, ο Μιάτοβιτς βγήκε και πίκαρε τους Ιταλούς. Είπε ότι είναι οι λούζερ των τελικών. Στατιστικά, έχει δίκιο. Οι αριθμοί τον επιβεβαιώνουν. Το σκορ της Ρεάλ σε τελικούς είναι 11-3, ο τελευταίος χαμένος της συνέβη…όταν πήγαινα Γ’ Λυκείου, το ’81 απ’ τη Λίβερπουλ στο Παρίσι. Η Γιούβε στους τελικούς, είναι 2-6. Ο τελευταίος κερδισμένος της, ήλθε το ’96 στα πέναλτι με τον Αγιαξ.
Κι όμως, η σημερινή Γιούβε δείχνει έτοιμη…να μη σεβαστεί τη Ρεάλ στο Κάρντιφ όσο (πάρα πολύ) είχε σεβαστεί τη Μπάρσα στο Βερολίνο πρόπερσι. Σεβασμός, με την έννοια του δέους. Δέος απέναντι στον αντίπαλο, απέναντι στο event, απέναντι στην ιστορία. Η Γιουβέντους έφτασε να έχει γίνει, αυτό που ο Κόντε πίστεψε πως δεν θα γινόταν ποτέ. Ενας διεκδικητής του Τσάμπιονς Λιγκ, λογικός. Ενας κανονικός δελφίνος. Εκ των πραγμάτων. Όχι μία απίθανη έκπληξη.
Ακροβατώντας ανάμεσα στον ρεαλισμό και στον πεσιμισμό, ο Κόντε θεώρησε αδύνατον να σπάσει το ταβάνι όσο η Γιούβε κάθε φορά (θα) έχανε τους Πίρλο, τους Βιδάλ, τους Πογκμπά. Ο πεσιμισμός του Κόντε…ωφέλησε τη Γιούβε διότι έξυσε τον εγωισμό του Ανιέλι. Ο εκλεκτός να το καρπωθεί, αποδείχθηκε ο Αλέγκρι. Η Γιουβέντους έσπασε το ταβάνι ενόσω έχασε τον Πίρλο, τον Βιδάλ, τον Πογκμπά. Από Βερολίνο σε Κάρντιφ, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, στην πραγματικότητα οι μόνοι που διατηρούνται στο βασικό κάδρο είναι οι, όσο και τα χιόνια των Αλπεων, αιώνιοι. Οι στόπερ και ο τερματοφύλακας.
Ένα εγχείρημα που συνεχώς επιτυγχάνει δίχως ποτέ να βολεύεται στην επιτυχία του. Η επιτυχία γίνεται λόγος, ώστε να προχωρεί και ν’ ανοίγει πάντοτε τον επόμενο δρόμο. Ένα εγχείρημα…σε αειφόρο ανάπτυξη. Αξιοθαύμαστο. Από Βερολίνο σε Κάρντιφ, αντί του φευγάτου Τέβες και του δανεικού Μοράτα, μεγαλουργούν ο Ντιμπάλα με τον Ιγουαίν. Πίσω τους ένας Κεντίρα, ένας Πιάνιτς, ένας Μάντζουκιτς, ένας Κουαδράδο. Ατομικές αξίες στις οποίες το κλαμπ βάζει, πολλαπλασιαστικά, την υπεραξία. Αντί του Λίχτσταϊνερ και του Εβρά στο Βερολίνο, στο Κάρντιφ θα βγουν να υπερασπίσουν τη μπαντιέρα, μια οφθαλμοφανής αναβάθμιση, ο Ντάνι Αλβες κι ο Αλεξ Σάντρο.
Οποιος θέλει, μπορεί να τους πει λούζερ. Με δική του ευθύνη…
