Η φωνή του ήταν σταθερή, όμως το βλέμμα του ήταν κενό, άδειο. Λίγα λεπτά νωρίτερα είχε αποχωρήσει από το «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» υπό τις εκκωφαντικές αποδοκιμασίες από αυτούς που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι οι πιστοί οπαδοί του. Μερικά λευκά μαντιλάκια υψώθηκαν στον αέρα της Μαδρίτης. Δεν το καταλάβαινε. Δεν το χωρούσε ο νους.
Στις 27 Φεβρουαρίου, στο πρώτο μαδριλένικο ντέρμπι του Ζινεντίν Ζιντάν στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης, η «βασίλισσα» έδειχνε πιο γυμνή από ποτέ. Ο «Τσόλο» είχε κάνει μία χαψιά τις «μαρέγκες» και ο Κριστιάνο Ρονάλντο προσπάθησε στη μεικτή ζώνη να εξηγήσει τι φταίει.
Ήταν οι χειρότερες, οι πιο άστοχες δηλώσεις που είχε κάνει ποτέ. Το χειρότερο; Τις πίστευε: «Αν όλοι ήταν στο επίπεδο μου, τότε θα ήμασταν πρώτοι», ήταν η πρώτη βόμβα που έφυγε από τα χείλη του. Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε τα πράγματα γίνονταν χειρότερα, αφού ο Πορτογάλος άρχισε να δείχνει με το δάχτυλο: «Μου αρέσει να παίζω με τον Καρίμ για παράδειγμα. Όταν ο Καρίμ όμως δεν είναι καλά, τότε είναι δύσκολο. Μου αρέσει να παίζω με τον Μπέιλ, όμως όταν δεν είναι σε φόρμα είναι δύσκολο. Δεν λέω ότι αυτοί που παίζουν δεν είναι τόσο καλοί παίκτες, αλλά…».
Οι ρεπόρτερ που μυρίστηκαν αίμα και στρίμωξαν ακόμα περισσότερο τα μικρόφωνα και τα κασσετοφωνάκια τους στο στόμα του Κριστιάνο που είχε πάρει φόρα: «Δε θέλω να πω ότι ο Χεσέ, ο Λούκας και ο Κόβατσιτς, δεν είναι καλοί παίκτες. Είναι πολύ καλοί. Αλλά αυτή είναι η γνώμη μου.».
Ο Κριστιάνο μόλις είχε διαπράξει το μεγαλύτερο ολίσθημα που μπορεί να κάνει ένας ηγέτης σε μία ομάδα. Είχε στοχοποιήσει δημόσια τους συμπαίκτες, τους είχε δώσει βορά στο αδηφάγο κοινό, που διψούσε για εξιλαστήρια θύματα και την ίδια στιγμή είχε φροντίσει να βγάλει την ουρά του απ’ έξω.
Ο θόρυβος από αυτή τη δήλωση ήταν εκκωφαντικός. Μετά από μία ώρα το περιβάλλον του Πορτογάλο έβγαλε διευκρινιστική / διορθωτική δήλωση, τονίζοντας πως, όταν αναφερόταν πως οι συμπαίκτες του δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με αυτόν, εννοούσε τη φυσική κατάσταση. Ουδείς τον πίστεψε.
Ο Πορτογάλος είναι ένας τεράστιος, ένας χαρισματικός παίκτης, μα την ίδια ώρα κι ένας προβληματικός συμπαίκτης, κάτι που αποτελεί κοινό μυστικό στα αποδυτήρια όσων ομάδων έζησε. Δεν το κάνει από κακία ούτε από ζήλια ή φθόνο. Είναι αυστηρός, απαιτητικός και σκληρός με τους συμπαίκτες του.
Για μία υπολογιστική μηχανή, όπως ο Κριστιάνο, που μετρά τα πάντα με γκολ, νίκες, τρόπαια, η κακή απόδοση των συμπαικτών του ήταν πάντα ένα αγκάθι για τη δική του υστεροφημία. Μπορούσε να συγχωρήσει τα πάντα στους συμπαίκτες του, τη μπλαζέ συμπεριφορά, το ύφος χιλίων καρδιναλίων, τη συμπεριφορά ροκ-σταρ στα αποδυτήρια, όχι όμως και την κακή ή έστω τη μέτρια απόδοση.
Όταν ο Κριστιάνο θυμώνει με τους συμπαίκτες τους δεν του καίγεται καρφάκι αν τον παίρνουν οι κάμερες ή αν τον καταγράφουν τα μικρόφωνα. Στο πρόσφατο Euro, άρχισε να χοροπηδάει σαν μικρό παιδί και να δείχνει με έντονες χειρονομίες την ενόχληση του προς τους Πορτογάλους διεθνείς, όταν οι Μαγυάροι έκαναν το 3-2 κι απειλούσαν τους Ίβηρες με πρόωρο αποκλεισμό.
Τα κάνει ακόμα. Στο πρόσφατο clasico, το πρόσωπο του Ρονάλντο έγινε κόκκινο σαν παντζάρι (από το θυμό) όταν ο Μέσι έκανε το 2-3 στα χασομέρια και τα θαυματουργά μικρόφωνα που δεν αφήνουν ούτε ψίχουλο να πέσει κάτω στα ισπανικά γήπεδα μετέφεραν ατόφια τα λόγια: «Κάντε του φάουλ ρε μαλ…ες», φράση που επανέλαβε πολλές φορές στους συμπαίκτες του, μέχρι να έρθει στα ίσα του.
Η ήττα τον τυφλώνει, τον κάνει να παραφέρεται. Δυσκολεύεται να τη διαχειριστεί, δεν στρογγυλεύει τις γωνίες κι αυτός είναι ο λόγος που ουδέποτε θα ασχοληθεί με την προπονητική.
Ακούγεται οξύμωρο, τρελό, αλλά εκείνη η σύγκρουση με τον Ντμίτρι Παγέτ στο 9ο λεπτό του τελικού του περσινού Euro ήταν το πιο διδακτικό μάθημα που έχει πάρει τόσα χρόνια στα γήπεδα. Έμοιαζε με μαρτύριο. Στο σημαντικότερο ματς της ζωής του, ο Κριστιάνο δεν μπορούσε πια να βρίσκεται άλλο στον αγωνιστικό χώρο και ήταν αναγκασμένος να βιώνει κάθε δευτερόλεπτο από τον πάγκο πλάι στον Φερνάντο Σάντος.
Για πρώτη φορά, η υστεροφημία του ήταν στα χέρια (ή καλύτερα στα πόδια) άλλων. Για πρώτη φορά, ένιωθε πως εξαρτάται απόλυτα από τους συμπαίκτες του. Για πρώτη φορά ένιωσε τόσο τρωτός, γήινος, ανθρώπινος.
Ήταν ο καλύτερος Κριστιάνο Ρονάλντο που θυμούνται όλοι. Ο πιο συντροφικός, ο πιο φιλικός, ο πιο ηγετικός. Όλοι τον θυμούνται στην πλάγια γραμμή να δίνει οδηγίες, να εμψυχώνει, να συμβουλεύει, να ζει την κάθε στιγμή με την αδρεναλίνη στα κόκκινα. Στην ανάπαυλα για την ημίωρη παράταση ήταν αυτός που προφητικά είπε στον Έντερ πως απόψε είναι η βραδιά του. Ήταν μία μαρτυρική βραδιά ενός τραγικού ήρωα που στο τέλος βρήκε την εσωτερική του κάθαρση.
Από εκείνο το βράδυ ο Κριστιάνο είναι αλλιώτικος. Σαν να κατάλαβε ότι το μονοπάτι προς την αθανασία δεν είναι ένας μοναχικός μονόδρομος, αλλά μία ομαδική τελετουργία με απαράβατους όρους και κανόνες.
Ο άνθρωπος που τσαντιζόταν ακόμα κι αν γινόταν αλλαγή στις καθυστερήσεις, έγινε ένας ώριμος επαγγελματίας που σέβεται απόλυτα την σοφή επιλογή του Ζινεντίν Ζιντάν να του δίνει ανάσες, αφήνοντας τον εκτός αποστολής για να γεμίσει τις μπαταρίες του, κάτι που επαναλήφθηκε σε 7 παιχνίδια της Primera Division. Το αποτέλεσμα; Στα κρίσιμα, στα σημαντικά, ο Ρονάλντο να είναι πιο τούρμπο από ποτέ.
Ο «Ζιζού», ο οποίος έχει ζήσει μέσα στα παπούτσια, ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στον πλανήτη στην εποχή του, ξέρει πως είναι η φάση και σέβεται τις ιδιαιτερότητες του. Κατάλαβε τι πρέπει να κάνει για να τον κάνει πιο χρήσιμο από ποτέ. Ο Κριστιάνο είναι πια ένα καθαρόαιμο «εννιάρι», που κάνει λίγα μέτρα στο γήπεδο, δεν αναλώνεται σε περιττά σπριντ και είναι πια one touch.
Στα 32 του, ο Πορτογάλος εγκατέλειψε οριστικά τον (κουραστικό) ρόλο του δημιουργού και είναι πια αποκλειστικά ένας finisher, που στηρίζεται στο εκπληκτικό του άλμα, το φαρμακερό του τελείωμα, την έκτη αίσθηση που έχει στο γκολ και ο οποίος παίζει πια πάντα στο όριο του οφσάιντ, ως κλασικός οπορτουνίστας που θέλει να εκμεταλλεύεται κάθε εκατοστό χώρου που του δίνεται.
Πλάι του δεν έχει galacticos -δεν τους χρειάζεται. Δεν θέλει κανέναν που να μπορεί να τον επισκιάζει, εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι η Ρεάλ Μαδρίτης ρολάρει καλύτερα δίχως τον Γκάρεθ Μπέιλ στο γήπεδο.
Θέλει πλάι του το συμπληρωματικό Μπενζεμά που δεν μπλέκεται στα πόδια του κι εργάτες τύπου Μάρκο Ασένσιο, Ίσκο, Λούκας Βάθκεθ που έμαθαν ότι στο σωστό ποδόσφαιρο, οφείλεις να ταΐζεις τον καλύτερο παίκτη της ομάδας σου, να κάνεις αγόγγυστα όλη τη βρόμικη δουλειά και να τον αφήνεις να απολαμβάνει όλη τη δόξα. Είναι οι συμπαίκτες που πάντα ήθελε να έχει πλάι του ο Πορτογάλος.
Λίγο μετά το χατ-τρικ στον επαναληπτικό με την Μπάγερν, ο επικοινωνιακός μηχανισμός των Μαδριλένων θέλησε να δείξει αυτό το νέο προφίλ του CR7, ο οποίος μπαίνοντας στα αποδυτήρια της «βασίλισσας» άρχισε να ασπάζεται όλους τους συμπαίκτες του, αλλά και το τεχνικό επιτελείο της Ρεάλ Μαδρίτης, όπως οφείλει να κάνει ένας σωστός ηγέτης.
Λίγο αργότερα, στη μεικτή ζώνη, έσπευσε να τονίσει την αξία της συντροφικότητας, λέγοντας πως δίχως τους συμπαίκτες του δεν θα είχε κάνει τίποτα. Μεγάλη διαφορά μέσα σε ένα χρόνο, δεν νομίζετε;
Το χατ-τρικ με την Ατλέτικο Μαδρίτης δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά η επίρρωση όλων των παραπάνω. Η Ρεάλ Μαδρίτης μεταμορφώθηκε σε μία ομάδα σκληρή, συμπαγή, άτρωτη που ζει και αναπνέει για να ταΐζει τον ηγέτη της, ο οποίος για πρώτη φορά βγαίνει μπροστά για να καθαρίσει για πάρτη τους.
Μπορεί τα νούμερα του Πορτογάλου σε γκολ να προκαλούν ίλιγγο, μα στα 7 χρόνια της παρουσίας του στη Μαδρίτη έχει κατακτήσει μόλις ένα πρωτάθλημα. Στους δύο κερδισμένους τελικούς Champions League απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης ήταν ωσεί παρών, φάντασμα του καλού εαυτού του. Ακόμα και στον τελικό της Μόσχας που κέρδισε ως παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, παραλίγο να χριστεί μοιραίος όταν αστόχησε στη διαδικασία των πέναλτι.
Αυτή τη φορά όμως είναι διαφορετικά. Αυτό το Champions League είναι το Champions League του Κριστιάνο. Από την αρχή ως το τέλος. Σήμερα, μετά από ακόμα ένα χατ-τρικ αυτή τη φορά απέναντι στη γρανιτένια αμυντική μηχανή του «Τσόλο» Σιμεόνε δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην παραδέχεται το μεγαλείο του.
Για να γίνει όμως αυτό, έπρεπε πρώτα ο ίδιος ο Κριστιάνο να καταλάβει πως ο δρόμος προς την καθολική αγάπη που τόσο πολύ αναζητά, περνούσε πρώτα από την δική του αδιαπραγμάτευτη αγάπη προς τον πλησίον του…
