Ομολογώ ότι δεν είχα σκοπό να γράψω αλλά μου... γύρισε το μάτι ο Ασβεστάς!
Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί «λογική» του στυλ «εδώ η Μπάρτσα έβαλε έξι γκολ κι εσείς μιλάτε για διαιτησία;». Όλα (πρέπει να) ΛΕΓΟΝΤΑΙ και να ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ στο μέτρο που πρέπει και με βάση τις «αναλογίες» που είχαν στο κάθε παιχνίδι. Στην προκειμένη περίπτωση, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μία εκ των τριών κορυφαίων ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ στην ιστορία των κυπέλλων Ευρώπης: 1. Γιουνάϊτεντ το 1999 στο ίδιο γήπεδο (Καμπ Νόου) και στην ίδια εστία. 2. Λίβερπουλ το 2005 στην Κωνσταντινούπολη. 3. Μπαρτσελόνα το 2017 στη Βαρκελώνη.
Πρωτογενώς, λοιπόν, όταν το σκορ σε ένα παιχνίδι είναι 6-1 (6-1, ξαναλέω, όχι 2-1 ή 1-0) και μία ομάδα κατόρθωσε να ανατρέψει εις βάρος της σκορ 4-0 απέναντι σε ένα σύνολο που κοστίζει επίσης άπειρα εκατομμύρια ευρώ, ε διάολε πρωταγωνιστής δεν μπορεί να είναι ο διαιτητής αλλά αυτοί που πέτυχαν να κάνουν το «απίθανο» πιθανό. Δηλαδή ο Νεϊμάρ και τα υπόλοιπα «αλάνια» αυτής της ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ομάδας. Εβαλαν έξι γκολ έχοντας τον Μέσι σε... ψιλομέτρια βραδιά. Και μάλιστα όχι η καλύτερη Μπαρτσελόνα της 12ετίας, η οποία εκτός των άλλων αναζητά από τώρα τον επόμενο προπονητή της!
Αυτό που πέτυχε χθες η Μπάρτσα ήταν ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ στις ποδοσφαιρικές μας μνήμες. Θα το κουβαλάμε και θα το εξιστορούμε στις επόμενες γενιές, όσο ζούμε. Όπως συνέβαινε, π.χ., για δεκαετίες με τη θρυλική ανατροπή της Γερμανίας στο Μουντιάλ του 1982, όταν μπήκε με μισό πόδι στο χορτάρι ο μεγάλος Ρουμενίγκε και πέταξε έξω από τον τελικό την πιο θεαματική Γαλλία όλων των εποχών. Από 1-3, 3-3 και μετά... αντίο ζωή! Όπως αργότερα με τη Γιουνάιτεντ και τη Λίβερπουλ. Θα το μνημονεύουμε έστω κι αν δεν ήταν τελικός Τσάμπιονς Λιγκ ή ημιτελικός Μουντιάλ.
Στο Καμπ Νόου ο Θεός της μπάλας είπε να μας κάνει ένα από τα πιο σπουδαία δώρα του. Σε όλους όσοι αγαπάμε το ομορφότερο σπορ στον πλανήτη. Ένα δώρο που ως εξέλιξη και κατάληξη αγώνα ήταν λες και το σκηνοθέτησε ο Κόπολα, πρωταγωνίστησε ο Ντε Νίρο, τραγούδησε ο Σινάτρα, ζωγράφισε ο Ντα Βίντσι, τη σύνθεση είχε ο Μότσαρτ και τη συγγραφή ο Σαίξπηρ. Κι όλα τούτα μαζί, παντρεύτηκαν σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι από το μυαλό, το ταλέντο και την καρδιά μιας ομάδας. Η οποία είναι ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ, όχι... διαιτητού.
Εξέλιξη με 3-0 το οποίο έγινε 3-1 και στα τελευταία επτά λεπτά (88, 91,95) κατέληξε... 6-1, αν την «έβλεπες» ως ταινία θα τη θεωρούσες το πιο ευφάνταστο παραμύθι. Κι όμως, κύριε, το ΕΖΗΣΕΣ. Σου το πρόσφερε η ζωή. Μην το «ευτελίζεις», λοιπόν. Απόλαυσε το νέκταρ κι όταν τελειώσεις με αυτό, τράβα και μια τζούρα... ρετσινόλαδο σφυρίχτρας!
Προσοχή. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν πρέπει να υπάρξει η συζήτηση για τη διαιτησία και την ΑΔΙΚΙΑ εις βάρος της Παρί. Γιατί η ομάδα του Εμερι ΑΔΙΚΗΘΗΚΕ (και από τον διαιτητή και από τον προπονητή της). Ούτε συμμερίζομαι την άποψη «δεν της φταίει ο διαιτητής, 4-0 είχε νικήσει, έβαλε κι εκτός έδρας γκολ, ας πρόσεχε». Είπαμε. Κάθε τι στο μέτρο που του αναλογεί.
Ο Γερμανός Αϊτεκίν έκανε ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ λάθος στον καταλογισμό πέναλτι στη βουτιά του Σουάρες από την οποία προήλθε το 5-1. Το πρώτο πέναλτι που έδωσε υπέρ του Νεϊμάρ θα το σφύριζε και ο... ιδιοκτήτης της Παρί με την ανόητη ενέργεια του Μενιέ.
Να την κάνουμε όσο ΠΡΕΠΕΙ τη συζήτηση για τη διαιτησία. Αλλά αν πρόκειται να βγει σε πίνακα το 6-1 της Μπάρτσα, θεωρώ πως ο Αϊτεκίν θα είναι μια μουτζούρα στην άκρη του. Το κάδρο θα είναι ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ στα μάτια και στις θύμησές μας.
Σαν την Μπαρτσελόνα, ένα πράγμα. Κάτι παραπάνω από ένας ποδοσφαιρικός πίνακας, δηλαδή!
