Ξεκίνησε σαν μία απλή σπίθα. Σαν ένα ένα σκίρτημα στην καρδιά. Εν συνεχεία έγινε φλόγα, που μεταλαμπαδεύτηκε χωρίς λόγια, χωρίς επίσημο καταστατικό ή προκήρυξη. Η φλόγα έγινε φωτιά, που εξαπλώθηκε εν ριπή οφθαλμού. Η φωτιά έγινε λάβα. Μία λάβα, που απειλεί να κάψει, όποιον βρεθεί στον διάβα της. Φεύγοντας, η επαναστατική οργάνωση αφήνει το ίχνος της με σπρέι στους τοίχους και με ανεξίτηλο μελάνι στις ψυχές όσων μπορούν να καταλάβουν: Nunca dejes de creer. Πότε μην σταματάς να πιστεύεις…
Δεν γίνεται πια στο μοντέρνο ποδόσφαιρο. Είναι… against modern football. Ακόμα και ο... κωλοπετσωμένος «Τσόλο» που τόσα έχουν δει τα μάτια του στις… γειτονιές του κόσμου, σάστισε. Έξω από το ξενοδοχείο με το σημειολογικό όνομα του… εχθρού (Hotel Monte Real) εκατοντάδες κόσμου είχε διανύσει το μισάωρο απόστασης από το κέντρο της Μαδρίτης για να δείξει ότι… πιστεύει. Ήταν Τρίτη απόγευμα. Εργάσιμη μέρα. Οι πιστοί περίμεναν υπομονετικά μέχρι να φτάσει το πούλμαν της Ατλέτικο Μαδρίτης κι όταν αυτό έκανε την εμφάνιση του δεκάδες καπνογόνα άναψαν με μιας λες και η Atleti είχε πετύχει το πιο σημαντικό γκολ της ιστορίας της!
Κανείς δεν πλησίασε, περισσότερο από όσο του επιτρεπόταν. Μία περίεργη μυσταγωγία, μία ιεροτελεστία με άγραφους κανόνες θρησκευτική σεβασμού. Ο Τσόλο βγήκε πρώτος, κοντοστάθηκε και έπιασε το πρόσωπο του γεμάτος έκπληξη, προτού ανέβει την ανηφορίτσα για την είσοδο του ξενοδοχείου. Διάολε, αυτό ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πίστευε ότι σημαίνει η δική του Atleti!
Δεν πρόκειται πια για μία ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά για κάτι περισσότερο. Ένα αντάρτικο. Ένα κίνημα. Για μία μνημονιακή / υφεσιακή Ισπανία που στήριξε τις ελπίδες της στο κίνημα του Podemos, η Atleti είναι μία ανάσα ελπίδας. Something to believe. Μία σύγχρονη εξτρεμιστική οργάνωση που τα βάζει με τους πλούσιους και ισχυρούς αυτού του κόσμου. Ένα σύμβολο αντίστασης.
Μία παρέα από κοινούς θνητούς, που αρνείται να υποταχθεί. Μία συμμορία που με σφεντόνες και νεροπίστολα πολεμάει τα πυρηνικά. Ένα σύγχρονο ρεμπελιό των ποπολάρων, που με μπροστάρη τον «Σπάρτακο» Σιμεόνε είναι λες και βροντοφωνάζει το περίφημο σύνθημα της θρυλικής «Πασιονάρια» (Ντολόρες Ιμπαρούι Γκόμεθ) προς τις δυνάμεις του Χενεραλίσιμο Φράνκο: «¡No pasarán!». Όχι, δεν θα περάσουν!
Ματωμένα λαρύγγια
Ποτέ του δεν ήταν έτσι το «Βιθέντε Καλντερόν». Ποτέ του δεν ξεχείλιζε από τόσο πάθος. Ποτέ τους τόσα «ροχιμπλάνκο» λαρύγγια δεν ήταν τόσο ταγμένα στην ίδια υπηρεσία. Όχι, δεν την κέρδισε η Ατλέτικο την Μπάγερν, ούτε ο «Τσόλο». Αυτό το παιχνίδι το πήρε ο κόσμος της Ατλέτικο. Ο κόσμος που δημιούργησε η ίδια η ομάδα.
Ο κόσμος που τον έκανε η ίδια η ομάδα να καταθέτει τα σώψυχα του, όπως οι παίκτες του «Τσόλο» στο γήπεδο. Σε μία εποχή που τα trendy ποδοσφαιρικά γήπεδα των ισχυρών της Ευρώπης έχουν γίνει θέατρα, εκκλησίες ή πασαρέλες, δεν θα βρεις πουθενά πιο συμμετοχικό κόσμο εντός γηπέδου -against modern football- από αυτόν της Ατλέτικο!
Στις εξέδρες δεν θα δεις κινητά, κάμερες, τουρίστες από κάθε γωνιά της γης ή μαϊντανούς που μυρίστηκαν μόδα και νέο trend και έσπευσαν για λίγη ετερόφωτη δόξα, αλλά μόνο ορκισμένους καμικάζι. Για 90 λεπτά (και άλλη μία ώρα στο τέλος) τα ντεσιμπέλ δεν έπεσαν ποτέ. Το βράδυ της Τετάρτης ο κόσμος ήταν πραγματικά ο 12ος παίκτης. Έπαιξε κι αυτός μπάλα.
Ανέβασε την ομάδα στην υποδοχή, τρόμαξε (στο μέτρο του δυνατού) τον αντίπαλο, έκανε τον διαιτητή να σεβαστεί την έδρα, έσπρωξε τους παίκτες του Σιμεόνε όταν αυτοί δεν είχαν ανάσες και κουράγια, αποδοκίμασε εκεί που έπρεπε, ίδρωσε, έπαιξε, τα ‘δωσε όλα. Δεν ήταν έτσι αυτοί. Αυτό που υποστηρίζουν τους μετάλλαξε έτσι! Nunca dejes de creer. Πότε μην σταματάς να πιστεύεις!
https://www.youtube.com/embed/iR9U2LHwlcY
Κακό σπυρί
Είναι ένα κακό σπυρί στον πισινό κάθε προπονητή που καλείται να παίξει απέναντι τους. Ένα άλυτο σταυρόλεξο, που δεν έλυσε ούτε ο Λουίς Ενρίκε, ούτε ο Πεπ, ούτε νωρίτερα ο Ράφα από τον πάγκο της Ρεάλ. Όλοι τους έχασαν. Με τον ίδιο τρόπο! Επειδή οι άλλοι το ήθελαν πιο πολύ. Τόσο απλά. Επειδή τα μάτια τους γυάλιζαν. Επειδή είναι μία γροθιά. Επειδή παίζουν κάθε ματς, λες και κρίνεται από αυτό η ζωή τους!
Ποιό αντιποδόσφαιρο;
Γύρω από την Ατλέτικο του «Τσόλο» σέρνεται ένας μύθος. Πως παίζει αντιποδόσφαιρο. Τρίχες! Επιλέγει να παίξει κλεφτοπόλεμο, μόνο όταν έχει να αντιμετωπίσει θηρία ανίκητα, στα οποία οι άλλοι παραδίνονται αμαχητί. Διαφορετικά, δεν θα είχε την τρίτη καλύτερη επίθεση στην Primera Division, παίζοντας κατά κανόνα κυριαρχικό ποδόσφαιρο, απέναντι σε όλους πλην Ρεάλ ή Μπάρτσα!
Λένε πως σκοράρει μόνο από στημένα. Ναι, μα για να κερδίσεις στημένο πρέπει να έχεις την μπάλα στην κατοχή σου και να επιτίθεσαι! Το πιο υπέροχο χάι-λάιτ του φετινού Champions League ήταν αυτό το εμπνευσμένο σόλο του Σαούλ που έκανε σμπαράλια την γερμανική άμυνα. Τα τρία γκολ και στους δύο προημιτελικούς με την Μπαρτσελόνα ήταν προϊόν από υπέροχες, υποδειγματικές επιθέσεις στο transition. Ποιο αντιποδόσφαιρο; Ποιά στημένα;
Against modern football
Η Ατλέτικο είναι ένας άλλος τρόπος να βλέπεις το ποδόσφαιρο. Against modenrn football. Στην μόδα του Tiki-Taka απαντά με τον οργανωμένο κλεφτοπόλεμο. Απέναντι στις πανάκριβες αγορές εμφανίζει κάθε χρόνο διαμάντια που διαπαιδαγωγεί στα δικά της φυτώρια (Κόκε, Σαούλ, Λούκας Ερνάντεθ). Ακόμα κι όταν της κόβουν ένα κεφάλι οι πλούσιοι αυτής της γης (Φερνάντο Τόρες, Αγκουέρο, Φορλάν, Ντε Χέα, Ντιέγκο Κόστα) φυτρώνουν άλλα δύο. Από τους 18 που ήταν στην αποστολή των «κολτσονέρος» που έπαιξαν πριν δύο χρόνια τελικό Champions League στην Λισαβώνα, μόνο 4 έπαιξαν απέναντι στην Μπάγερν!
Όταν εκεί το φθινόπωρο χτύπησε ο πιο κομβικός της παίκτης (Τιάγκο) πήγε και ξετρύπωσε έναν λεγεωνάριο (Αουγκούστο Φερνάντες) που δεν θα άγγιζαν ποτέ οι μεγάλοι. Είναι η ομάδα που ψωνίζει ανώνυμα (Χουανφράν από Οσασούνα, Φιλίπε Λουίς από Ντέπορ) και φτιάχνει καριέρες. Είναι η ομάδα που μυρίζεται τους σταρ (Όμπλακ, Γκριεζμάν, Καράσκο, Κορέα) πριν γίνουν σταρ.
Η ομάδα που «ψωνίζει» πεινασμένους πιτσιρικάδες από την άλλη άκρη της γης και τους προάγει σταδιακά από ανθυπολοχαγούς σε στρατηγούς (Χιμένες). Η ομάδα που όποιος κι αν λείπει (Γκοντίν), πάντα κάποιος θα παίξει και για αυτόν, χωρίς να φανεί η διαφορά. Η ομάδα που ότι κι αν γίνει διατηρεί την αφοσίωση, την λύσσα, την πείνα της.

Ακολούθησε μας...
Καμία άλλη ομάδα δεν μπόρεσε να βάλει κάτω την γερμανική μηχανή της Μπάγερν στο τρέξιμο. Εκτός από δαύτους. Οι πολεμιστές του Σιμεόνε διένυσαν 118.483 μέτρα, σχεδόν 6 χιλιόμετρα περισσότερα από τα 112.312 που έκαναν οι Βαυαροί. Σε όλη την φετινή χρονιά, δεν θα βρεις παιχνίδι που ο αντίπαλος να έτρεξε / μόχθησε περισσότερο από τους Μαδριλένους!
Σε ένα κόσμο γεμάτο πολυεθνικές, πανίσχυρα brand-name και ολιγάρχες που εξουσιάζουν τα πάντα, η Ατλέτικο Μαδρίτης είναι ο θρίαμβος της εργατικότητας. Της προσπάθειας. Του μόχθου. Της βιοπάλης. Είναι ένα κίνημα που εξαπλώνεται σταδιακά σε όλη την Μαδρίτη και σιγά - σιγά ξεφεύγει από τα στενά ισπανικά όρια. Στο πίσω μέρος από το πούλμαν των «ροχιμπλάνκος» υπάρχει γραμμένη μόνο μία λέξη: Siguenos!. Ακολούθησε μας…