Το Ζάγκρεμπ ήταν η πιο δύσκολη, για την πολυπλοκότητά της, άσκηση του ομίλου. Ο Ολυμπιακός είχε να λύσει τα εξής τρία ζητήματα. Ένα, μία ομάδα που δεν εννοούσε να παίξει (όπως Μπάγερν ή Αρσεναλ) σαν φαβορί, ώστε να ξέρουν ευθύς εξαρχής τον ρόλο και να την περιμένουν. Δεύτερο, ένα μίζερο, μισοάδειο στάδιο.
Οι ποδοσφαιριστές παίρνουν πολύ καλύτερο ρυθμό στα εξηντάρια και στα εβδομηντάρια γήπεδα με τρεις-τριάμιση χιλιάδες δικούς τους, παρά μπροστά σε έξι-επτά χιλιάδες με καθόλου δικούς τους. Τρίτο, η υποχρέωση να φέρουν αποτέλεσμα. Με τη Μπάγερν και την Αρσεναλ δεν ήταν υποχρέωση, ήταν προσδοκία. Πολύ διαφορετικό.
Ο Ολυμπιακός τα έλυσε, άριστα δέκα, και τα τρία. Για αρχή, δεν παρασύρθηκε ποτέ, να παραστήσει αυτός το φαβορί. Ο,τι έλεγε την παραμονή ο Μάρκο Σίλβα, δεν ήταν mind game.
Αποδείχθηκε η αληθινή ουσία της προσέγγισης. Δύο, έδωσαν στον εαυτό τους, δίχως να ρισκάρουν το παραμικρό, μόνο με πειθαρχία στο καθήκον ο καθένας στον χώρο του, χρόνο προσαρμογής στις ομολογουμένως σπάνιες, για Τσάμπιονς Λιγκ, συνθήκες.
Συνθήκες, έδρας (ούτε καν) θερινού φιλικού. Τρία, υποστήριξαν τη σκοπιμότητα να φέρουν αποτέλεσμα, όχι με φούρια, με ευφυία. Ενας τακτικός θρίαμβος, μάλιστα δίχως τον μάστερ της τακτικής, τον καθοδηγητή, Καμπιάσο! Η νύχτα δεν ήταν για μπαλάρα. Ηταν, για σκεπτόμενο ποδόσφαιρο. Δεν έχει, το σκεπτόμενο ποδόσφαιρο, λιγότερη αξία.
Προέκυψε μια φίφτι-φίφτι παρτίδα, γιατί κι ο Κροάτης κόουτς υπήρξε τακτικά άψογος στη δική του προσέγγιση. Και εκείνος, εξίσου εννοούσε ό,τι έλεγε πριν. Εμφάνισε ένα σύνολο που ενεργούσε, που κέρδιζε μονομαχίες, που κυκλοφορούσαν τη μπάλα και συνδυάζονταν, που αυξομείωναν ταχύτητα.
Προπάντων όμως, ένα σύνολο που πρόσεχε, που δεν ξέφευγε σε ανοησίες, το ίδιο όσο και ο Ολυμπιακός. Στο κορόνα-γράμματα λοιπόν, την παρτίδα την κέρδισε η πλευρά η οποία διέθετε το οπλοστάσιο και την προσωπικότητα για τη μία εξτρά ενέργεια που θα έκανε όλη την απόσταση νίκης/ήττας.
Ο Ολυμπιακός αναπτύσσει στον υπέρτατο βαθμό το προτέρημα, το έζησε και η ΑΕΚ, να σε σκοτώνει όχι επειδή είναι συντριπτικά ανώτερος, αλλά πάνω που νομίζεις ότι εσύ είσαι καλύτερός του με τη μπάλα μέσα στις τέσσερις γραμμές. Κτύπησε τη Ντίναμο, ακριβώς πότε;
Τις δύο φορές που αυτοί τραβούσαν, ακόμη, τα μαλλιά τους για τα δοκάρια τους. Δευτερόλεπτα μετά το πρώτο (δοκάρι), ευκαιρία Ιντέγε. Δευτερόλεπτα μετά το δεύτερο, γκολ Ιντέγε. Η υψηλή τέχνη του transition.
Συμβαίνει να πιστεύω πολύ, και σε κάτι άλλο. Ότι την παρτίδα την κέρδισε η ομάδα που έχει δημιουργήσει, περί τον εαυτό της, αύρα. Πεποίθηση. Σιγουριά. Ακόμη περισσότερο, ότι την παρτίδα την έχασε η ομάδα που, για τους δικούς τους «εσωτερικούς» λόγους, περιτριγυρίζονται από αρνητική ενέργεια. Με αύρα, η μπάλα θα περάσει από κει που την έστειλε ο Ιντέγε να περάσει.
Με (κατά το κοινώς λεγόμενο) γρουσουζιά, μίρλα, όπως θέλετε, η μπάλα θα πάει δοκάρι-κι-έξω. Κάπως έτσι και εφέτος, με όποιους και να τον βάζουν να συμβιώνει στα γκρουπ, άλλη μία χρονιά ο Ολυμπιακός θα φανεί συνεπής σ’ ό,τι ετησίως κάνει.
Στους μίνιμουμ εννέα πόντους. Ένα επίτευγμα κιόλας, αυτή η συνέπεια του οργανισμού (με άλλο προπονητή, με άλλο υλικό, με άλλους αντιπάλους) από χρονιά σε χρονιά, που κανείς δεν μπορεί να τους το πάρει. Μια καλή μονάδα μέτρησης του επιτεύγματος;
Η χοντρικά πενταπλάσια σε μέγεθος Αρσεναλ, ήδη προσεύχεται το καλό γι’ αυτήν σενάριο τον Δεκέμβριο στο Καραϊσκάκη να είναι η υποχρέωση νίκης. Γιατί το κακό, θα είναι η υποχρέωση νίκης με δύο γκολ διαφορά…
