«Οι κορυφαίοι παίκτες βγάζουν πολλά χρήματα, αλλά μερικές φορές πληρώνουμε ένα βαρύ τίμημα: την υγεία μας. Θα έδινα όλα μου τα χρήματα για να είμαι υγιής ξανά και να κάνω την δουλειά μου. Να κάνω αυτό που αγαπάω, να παίζω ποδόσφαιρο».
Αν κάποια στιγμή αποφασίσει να γράψει την αυτοβιογραφία του, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτή τη δήλωσή του ως εισαγωγικό σημείωμα.
Mια καριέρα σημαδεμένη από τραυματισμούς, οι οποίοι του στέρησαν τη συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 (ήταν βασικός για τον Γιόακιμ Λεβ, αλλά υπέστη μερική ρήξη χιαστού σε φιλικό με την Αρμενία, λίγες ημέρες πριν από την έναρξη της διοργάνωσης) και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα δύο χρόνια αργότερα.
Μια καριέρα γεμάτη από προσπάθεια να ελέγξει το σώμα του, να μην του επιτρέψει να τον εγκαταλείψει, αλλά σχεδόν πάντα αυτό να τον προδίδει.
Μια καριέρα στην οποία μπήκε πολύ νωρίς φρένο με τον Ρόις να συνειδητοποιεί ότι τα χρήματα δεν έχουν αξία όταν δεν είσαι υγιής και δεν μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς.
Οκτώ μήνες εκτός γηπέδων λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού. Για την ακρίβεια, άλλοι οκτώ μήνες, οι οποίοι προστέθηκαν στα μεγάλα χρονικά διαστήματα τα οποία έχει μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης ο 28χρονος Γερμανός επιθετικός.
«Ήταν ο Παράδεισος και η Κόλαση μαζί. Η είδηση ήρθε μία ημέρα μετά την κατάκτηση του κυπέλλου Γερμανίας. Ήταν ο πρώτος τίτλος στην καριέρα μου, ήθελα να τον πανηγυρίσω διαφορετικά, αλλά ήταν αδύνατον. Έμαθα τη διάγνωση την ώρα που βρισκόμουν στο πούλμαν της ομάδας, καθοδόν για το Ντόρτμουντ, όπου θα πανηγυρίζαμε τον τίτλο με τους φιλάθλους μας».
Ήταν τα λόγια του πριν από μερικούς μήνες σε μια συγκινητική συνέντευξη, στην οποία δεν είχε κανένα πρόβλημα να «απογυμνωθεί» και να αποκαλύψει τις δύσκολες στιγμές τις οποίες όλοι φαντάζονταν ότι έχει περάσει τα τελευταία χρόνια.
Είπε ότι έχει κλάψει πολύ. Ότι έκλαιγε σε κάθε τραυματισμό και ότι τα μάτια του γέμιζαν και με πάλι με δάκρυα κάθε φορά που τύχαινε να δει σε βίντεο τη φάση που τον πλήγωνε: σωματικά και ψυχικά.
Ότι είναι εξαιρετικά επώδυνο να βλέπει στην τηλεόραση τους συμπαίκτες του να θριαμβεύουν. Μια από τις στιγμές που... ανακούφισαν τον πόνο του ήταν όταν είδε τον κολλητό του, Μάριο Γκέτσε, άλλον έναν ποδοσφαιριστή, ο οποίος ταλαιπωρήθηκε από προβλήματα υγείας, να σκοράρει το νικητήριο γκολ στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Βραζιλίας.
Μετά από κάθε περιπέτεια προσπαθούσε να βγει πιο δυνατός. Δεν ήταν πάντα εύκολο. Ο Τόμας Τούχελ για να τονώσει την ψυχολογία του, του έλεγε ότι κρύβει ένα τέρας μέσα του και αργά ή γρήγορα αυτό θα βρει τη δύναμη να αποκαλυφθεί. Ο Σάμι Κεντίρα υποστήριξε, μετά τον τραυματισμό που άφησε τον Ρόις εκτός του EURO το 2016, ότι ο Μάρκο θα πάρει την ευκαιρία που του αξίζει για να αγωνιστεί σε μια μεγάλη διοργάνωση.
Μόνο που τα βάσανα του Ρόις δεν είχαν τελειωμό. Θα περίμεναν πολλοί, ίσως και ο ίδιος, πριν από δύο χρόνια όταν έβλεπε από την τηλεόραση τους αγώνες της εθνικής ομάδας της Γερμανίας ότι θα μπορούσε να είναι αυτός ο ηγέτης της «νάσιοναλμανσαφτ» φέτος το καλοκαίρι στο Μουντιάλ της Ρωσίας.
Ναι, θα μπορούσε, αν δεν ήταν αυτός ο τραυματισμός τον περασμένο Μάιο. Ο Ρόις δεν σκέφτεται τόσο μακριά. Μπορεί να κραυγάζει από χαρά που επέστρεψε δυνατός και υγιής (έπαιξε την περασμένη αγωνιστική της Μπούντεσλιγκα κόντρα στο Αμβούργο και πήρε χρόνο συμμετοχής την προηγούμενη εβδομάδα στο παιχνίδι με την Αταλάντα για το Γιουρόπα Λιγκ) και μάλιστα κατάφερε και να σκοράρει το Σάββατο στην αναμέτρηση με την πρώην ομάδα του, τη Γκλάντμπαχ.
Ήταν το πρώτο γκολ του μετά από 274 ημέρες. Μέρες που πέρασαν με κραυγές πόνου, ενίοτε απόγνωσης, αλλά τελικά με την ελπίδα ότι δεν είναι τελειωμένος.
Με την ελπίδα ότι θα επιστρέψει στα γήπεδα, θα καταφέρει να γίνει ο ηγέτης της Ντόρτμουντ και της εθνικής ομάδας της Γερμανίας. Έστω και αργά. Κι αν αυτό δεν συμβεί, τουλάχιστον να έχει την υγειά του.
