Ζει το σήμερα αλλά, ενόσω δεν προκύπτει ότι κάπου στο προβλέψιμο μέλλον επανέρχεται, εμμένει να το ζει με όρους του χθες. Να θεωρεί «καλή κλήρωση» τη Μπριζ ή piece of cake τη Γκαμπάλα. Επειδή είναι «ο Παναθηναϊκός της Ευρώπης».
Φυσικά η Γκαμπάλα, τα…Φερόε του συλλόγου, είναι ό,τι χειρότερο του έχει συμβεί στα 55 χρόνια που παίζει στα Κύπελλα. Δεν ήταν, όμως, ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι νούμερο-ένα μεν, στη λίστα με πολλά δε. Αληθινό μεμονωμένο γεγονός, δίχως πριν και μετά, ήταν εκείνη η πρόκριση με τη Ρόμα. Μια έκρηξη. Ένα πυροτέχνημα. Δεν ερχόταν από πουθενά, δεν οδήγησε πουθενά.
Στην πραγματικότητα, αυτό που τώρα έπαθε ο Παναθηναϊκός είναι «καρμπόν» αυτό που είχε πάθει και πριν τέσσερα χρόνια. Δοκίμασε στο Τσάμπιονς Λιγκ, Οντενσε στην Αθήνα, 3-4. Αμέσως μετά δοκίμασε και στο Γιουρόπα Λιγκ, Μακάμπι στο Τελ-Αβίβ, 0-3. Αν θέλετε να το διανθίσουμε, βάζουμε κι ένα 0-3 στο Μάριμπορ, ένα 0-2 στο Εστορίλ, έχει κάμποσα.
Δέκα χρόνια πίσω, το κλαμπ ήταν νούμερο-18 στην κατάταξη. Δέκα χρόνια μετά, το κλαμπ είναι νούμερο-123. Έπεται, εφέτος, περαιτέρω επιδείνωση. Ολο αυτό, μπορεί κανείς να καταλάβει, δεν έγινε μονομιάς. Η βάση όλου αυτού, για την ειρωνεία της ιστορίας, τέθηκε τον καιρό της ευδαιμονίας. Της πολυμετοχικότητας. Με τη de facto αποδοχή, φωνακλάδικη ή σιωπηρή δεν έχει σημασία, της κερκίδας.
Βάση της κατρακύλας, αυτό που τότε το «πέταλο» αποθέωνε με αλαλαγμούς, ήταν ότι ο Παναθηναϊκός αδιαφόρησε για ό,τι ιστορικά υπήρξε. Μονάχα ενδιαφέρθηκε να γίνει, Ολυμπιακός στη θέση του Ολυμπιακού. Πράγματι, μια χρονιά το κατάφερε. Με τα επακόλουθα. Μέρος των επακόλουθων ήταν ότι ο Ολυμπιακός, επανακάμπτοντας δριμύτερος, επιπλέον έγινε και Παναθηναϊκός στη θέση του Παναθηναϊκού.
Τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια, σε ομίλους, ο Παναθηναϊκός μια φορά στο Τσάμπιονς Λιγκ έκανε δύο πόντους (τα δύο 0-0 με τη Ρουμπίν) κι άλλη μία φορά στο Γιουρόπα Λιγκ, πέρυσι, επίσης έκανε δύο πόντους. Τα ίδια αυτά χρόνια, στο Τσάμπιονς Λιγκ οι πόντοι του Ολυμπιακού ήταν 9, 10, 9, 9, 10, 11. Σήμερα, ο Ολυμπιακός είναι νούμερο-23. Εκατό σκαλοπάτια πάνω απ’ τον Παναθηναϊκό.
Εκατό, μετρημένα ένα προς ένα. Σαν τα χρήματα που χάθηκαν, στον δρόμο. Σαν τα επιχειρήματα που χάθηκαν, στο αιώνιο debate. Σαν τα ερείσματα που χάθηκαν, αριστερά και δεξιά. Στη Δανία μου έκανε εντύπωση ότι ο περίγυρος-ΠΑΟΚ, ψιθυριστά έστω, το κάζο-Γκαμπάλα το χάρηκε…σαν να το είχε υποστεί ο Ολυμπιακός. ‘Η, τέλος πάντων, όσο το χάρηκε και ο Ολυμπιακός!
Κατ’ ουσίαν, έφτασε η στιγμή. Πλέον, ο Αλαφούζος στέκει στο σημείο που κανείς στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να εξαιρεθεί και να το αποφύγει. Ευρίσκεται, ενώπιον του πρώτου σοβαρού «τεστ ανθεκτικότητας». Οι δύο επιλογές του είναι, ή να κάνει ό,τι και οι προηγούμενοι σε ανάλογες συγκυρίες, ή να κάνει τη διαφορά σε σχέση με τους προηγούμενους σε ανάλογες συγκυρίες. Ο,τι κι αν διαλέξει, θα έχει ενδιαφέρον.
