Close

Εθνική ομάδα μπάσκετ: Η ομάδα των 7 δευτερολέπτων (video analysis)

Τελευταία ανανέωση: 7 Ιουλίου 2016, 21:54
Χρόνος ανάγνωσης: 8’

Οι τρεις άξονες του Πέσιτς, η θεωρία του χάους του Φώτη Κατσικάρη και οκτώ βίντεο κομμένα και ραμμένα από τον Θανάση Ασπρούλια που αποκαλύπτουν τις δυνάμεις και τις αδυναμίες της Εθνικής μίας μέρα πριν το μεγάλο παιχνίδι με την Κροατία...

Πριν δύο χρόνια, όταν ο Φώτης Κατσικάρης, απόντος του Βασίλη Σπανούλη και φυσικά του Δημήτρη Διαμαντίδη, επιχειρούσε να εξηγήσει τη φιλοσοφία της νέας Εθνικής πριν το Μουντομπάσκετ της Ισπανίας, χρησιμοποίησε την έκφραση της θεωρίας του χάους! Δανείζομαι την ουσία του κειμένου που είχε γράψει τότε ο Βασίλης Σκουντής στο gazzetta.gr, εστιάζοντας στην ανάλυση των 24 δευτερολέπτων της επίθεσης όπως την είχε κάνει (σύμφωνα με τον Φώτη Κατσικάρη) ο Σβέτισλαβ Πέσιτς. 

«Τα πρώτα οκτώ δευτερόλεπτα είναι αυτά που μία ομάδα χτυπά στον αιφνιδιασμό. Στα δεύτερα οκτώ δευτερόλεπτα προετοιμάζεται η σετ επίθεση που θα ακολουθήσει και στα τελευταία οκτώ δευτερόλεπτα έρχεται η απόφαση και γίνεται η εκτέλεση». 

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Για καλό, ή για κακό, από την επίθεση των 24’’ δευτερολέπτων, η σημερινή εθνική ομάδα, που από την αρχή της προετοιμασίας της επιδιώκει να βάλει στο dna της τη γρήγορη εκτέλεση, έχει αποφασίσει να αμελήσει τα οκτώ τελευταία. Η Ελλάδα, ουσιαστικά, παίζει το μπάσκετ των 16-17 δευτερολέπτων και μέχρι τώρα, στα παιχνίδια της είναι σπάνιες οι φορές που οι επιθέσεις της εκδηλώνονται μετά τα 8-9 δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο των 24’’. Αν αυτό κυλήσει περισσότερο, τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα. 

Στα 16-17’’ όμως, που συνήθως χρειάζονται οι παίκτες της Εθνικής μέχρι να καταλήξουν στην απόφασή τους, υπάρχουν δύο πολύ βασικές φιλοσοφίες. Το παιχνίδι των πρώτων 7-8 δευτερολέπτων, όπου η Ελλάδα προσπαθεί να χτυπήσει στον πρωτεύοντα ή δευτερεύοντα αιφνιδιασμό. Κι αυτό των δεύτερων 7-8 δευτερολέπτων, όπου κάθε ομάδα, μετά την αποτυχημένη απόπειρα αιφνιδιασμού πρέπει να έχει καλό transition game. Το transition (κατά βάση) δεν είναι ο αιφνιδιασμός, ούτε το τρέξιμο στο ανοιχτό γήπεδο. Transition είναι η διαδικασία μεταφοράς της μπάλας από το αμυντικό μισό του γηπέδου, στο επιθετικό, έχοντας σωστές θέσεις, σωστές αποστάσεις και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας, ώστε να μην χάνεται πολύτιμος χρόνος. Για να μπαίνει η ομάδα στο επιθετικό της play αμέσως, χωρίς χρονοτριβή. Transition παιχνίδι μπορεί μία ομάδα να έχει ακόμα και απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. 

Οπως πολύ σωστά περιέγραψε ο Φώτης Κατσικάρης πριν δύο χρόνια, μετά τα πρώτα οκτώ δευτερολέπτα, όταν η ομάδα καταλαβαίνει ότι δεν έχει καθαρή φάση, μεσολαβούν τα 4-5 δευτερόλεπτα του χάους. Αυτά... «Που είναι το κρισιμότερο διάστημα στην εξέλιξη μίας επίθεσης. Είναι οι στιγμές που η επιτιθέμενη ομάδα πρέπει να εκμεταλλευτεί τη χαλαρότητα των αντιπάλων, να διαβάσει σωστά και να έχει καλό passing game, ταχύτητα και σωστές αποστάσεις» όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο κόουτς του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. 

Το παιχνίδι με το Μεξικό μας διδάσκει ότι η φετινή Εθνική ομάδα, σε αντίθεση με τις περισσότερες του παρελθόντος μπορεί να είναι μία από τις καλύτερες στην Ευρώπη, ή στον κόσμο, στο μπάσκετ των ...7 δευτερολέπτων. Οπως θα διαπιστώσετε και στο βίντεο που ακολουθεί, εναντίον του Μεξικού η Ελλάδα ολοκλήρωσε 19 ολόκληρες κατοχές λίγο πριν, ή λίγο μετά το χρονόμετρο των 24’’ να δείξει 15 δευτερόλεπτα. Το πιο σημαντικό όμως, είναι ότι στις 19 κατοχές της, η Ελλάδα έδρασε κι αποφάσισε θετικά (πετυχαίνοντας καλάθι, ή κερδίζοντας φάουλ) στις 14(!!!) από αυτές! Είχε δηλαδή ποσοστό 73.6%!!! Ασύλληπτο κρίνοντας από το διάστημα που οι παίκτες της βρίσκονται μαζί, έχουν προπονηθεί μαζί, έχουν γελάσει και τσακωθεί μαζί! Με εξαίρεση δύο φάσεις, μάλιστα, οι υπόλοιπες 17 κατέληξαν με την ιδανική επιλογή, ακόμα κι αυτές που δε βρήκαν το στόχο! 

Το πιο εντυπωσιακό απ’όλα είναι το γεγονός ότι σε αυτόν τον τρόπο επίθεσης, η Ελλάδα (οι παίκτες της) έχουν αποφασίσει να εκτελέσουν με πολλαπλούς εναλλακτικούς τρόπους. Πότε με απευθείας αιφνιδιασμό, πότε με πικ εν ρολ, πότε με παιχνίδι ένας εναντίον εντός και πότε με τρίποντο... 

Η ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ 7΄΄ (Είναι απολαυστικό)

Το ερώτημα όμως, τί γίνεται όταν το παιχνίδι των 7’’ δεν έχει αποτέλεσμα. Η Ελλάδα μέχρι στιγμής δεν έχει τελειοποιήσει το transition παιχνίδι της... Δείτε μία χαρακτηριστική φάση, όπου Καλάθης βρίσκεται αριστερά στις 45 μοίρες, εύκολο καλάθι δεν υπήρξε και χρειάστηκε να χαθούν 2-3 δευτερόλεπτα μέχρι ο Κουφός να ανέβει ψηλά και να δώσει το πικ στον Νικ ώστε να συνεχιστεί η επίθεση της Ελλάδας.

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Αυτή η χρονοτριβή είναι τεράστια ανάσα για την άμυνα... Και το transition πρέπει να είναι το δυνατό σημείο της Εθνικής, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν δολοφονικοί σουτέρ (αν και μέχρι στιγμής το πρόβλημα αυτό δεν έχει στοιχίσει, διότι οι διεθνείς δεν είναι σεσημασμένοι εκτελεστές, αλλά μπορούν να απειλήσουν από μακριά). Με λίγα λόγια, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να ...σκέφτεται πολύ! Η κίνηση πρέπει να έχει ροή, να είναι συνεχής και οι πέντε που πατούν στο παρκέ να βρίσκονται σε μία διαρκή κινητικότητα με σωστές αποστάσεις μεταξύ τους, ώστε η άμυνα να μην χαλαρώνει ποτέ. Ετσι, είναι δεδομένο ότι αργά ή γρήγορα, κι αν η μπάλα κινηθεί με ταχύτητα, θα βγουν, είτε τα κατάλληλα σουτ ή θα βρεθούν τα close out που θα χτυπήσουν οι περιφερειακοί παίκτες, ακόμα και τα 4άρια κάποιες φορές (Παπαπέτρου, Αγραβάνης). 

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Ρίξτε μία ματιά στο βίντεο που ακολουθεί για να γίνει πιο ξεκάθαρο τι σημαίνει καλή transition επίθεση... Ο Μάντζαρης χρειάστηκε μόνο να κάνει ένα σινιάλο, ο παίκτες είχαν πάρει ήδη θέσεις και χρειάστηκε μόνο ένα πικ απέναντι σε στην άμυνα εξαιτίας της διαρκούς κίνησης των επιθετικών, για να έρθει ένα εύκολο καλάθι. Η θεωρία του χάους!

Μιλώντας για τον Μπουρούση, είναι δεδομένο ότι  κάθε φορά που ο ψηλός βρίσκεται στο παρκέ και η Ελλάδα τον σημαδεύει στο low post, πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη βοήθεια από τους υπόλοιπους 4. Κοιτάξτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το Μεξικό έχει αποφασίσει να κλείνει την άμυνά του στη ρακέτα και με τους πέντε παίκτες του, κάθε φορά που η μπάλα κατέληγε στον Μπούρου. Οταν συμβαίνει αυτό, γίνεται μία υποτυπώδης fake κίνηση των Ελλήνων γκαρντ κι εν συνεχεία τέσσερις παίκτες στέκονται για να δουν τι θα κάνει ο Μπουρούσης! Ετσι, η μοναδική επιλογή που έχει ο Ελληνας σέντερ είναι να ψάξει σε απόσταση μίας πάσας (ούτε καν στην weak side, αφού τα τεντωμένα χέρια δεν επιτρέπουν τέτοια πάσα) ένα μακρινό σουτ, όπως συμβαίνει στη δεύτερη περίπτωση. Το τρίποντο του Παπαπέτρου ήταν εύστοχο βέβαια, αλλά δεν είναι αυτό που χρειάζεται η Εθνική στα κρίσιμα ματς. Το αποτέλεσμα δεν πρέπει να κριθεί από την επιτυχία στα τρίποντα. Αρα: Κίνηση, κίνηση, κίνηση, απασχόληση της άμυνας. Κι επίσης, γρήγορη απελευθέρωση της μπάλας από τα χέρια του Μπουρούση όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να επιτεθεί. Οι διαδοχικές ντρίμπλες δεν ωφελούν σε τίποτα, ειδικά σε ομάδες που έχουν αποφασίσει να τον αντιμετωπίσουν με pack the paint. 

ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠO ΤΟ LOW POST


Στο πρώτο ημίχρονο με τους Μεξικάνους, όπως έγραψαν πολύ σωστά κι άλλοι αναλυτές στο διαδίκτυο, το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν αμυντικό, που προκαλούσε δυσκολίες στην επίθεση. Η αντιμετώπιση του pick n’ roll και ιδιαίτερα του Στολ και του Κρουζ ήταν πολύ ήπια και παθητική. Ο Κατσικάρης είχε δώσει εντολή για αντιμετώπιση flat των αντίπαλων γκαρντ. Ο Κουφός ή ο Μπουρούσης έπαιζαν μακριά από τον αντίπαλο γκαρντ όταν αυτός έπαιρνε το σκριν, ενώ ένας από τους καλύτερους αμυντικούς στην Ευρώπη, ο Νικ Καλάθης, έχει περισσότερο το μυαλό του στην τακτική μετά το πικ και όχι πως θα πιέσει τον αντίπαλο για να τον βγάλει έξω από τις συνήθειές του. Οι Μεξικάνοι γκαρντ τιμώρησαν την Εθνική με τα πιο σπάνια σουτ που υπάρχουν στο μπάσκετ, αυτά από μέση απόσταση. Οταν ο Κρουζ ή ο Στολ έπαιρναν μέτρα προς το καλάθι μετά το πικ, ο Κουφός και ο Μπουρούσης έκαναν ανάποδες πεταλιές, δίνοντας ελεύθερο σουτ από τα πέντε μέτρα. Οι Μεξικάνοι τα πήραν και τα έβαλαν. Και σε άλλες περιπτώσεις, όταν γινόταν αλλαγή με τον ψηλό εκτελούσαν με επιτυχία για τρεις πόντους. 

Ενδεικτικό είναι το ακόλουθο βίντεο. 

Τι έγινε όμως στο δεύτερο ημίχρονο; Αλλαξε η αντιμετώπιση... Ο παίκτης που μάρκαρε το αντίπαλο γκαρντ (ο Γιάννης κυρίως), πίεζε περισσότερο πριν το στήσιμο το πικ για να δυσκολέψει τη ρουτίνα του και ο ψηλός πλησίαζε περισσότερο επιθετικά μετά το πικ και με τα χέρια ψηλά, παίζοντας πάντα flat (παράλληλα) αλλά πιο ενεργητικά! Για τους Μεξικάνους το δάσος από τα χέρια ήταν αδύνατον να το βαδίσουν. Η πίεση έγινε πολύ πιο έντονη. Και φυσικά οι περιστροφές ήταν εξαιρετικές με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν κι ανοιχτές πάσες...

Δείτε το βίντεο... 

ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ P'N'R'

Ενα άλλο πρόβλημα που παρουσίασε η Εθνική ήταν η συγκέντρωσή της μετά από χαμένα επιθετικά ριμπάουντ. Δε υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είναι οι πιο δύσκολες φάσεις για την άμυνα, αλλά κι αυτές που την πληγώνουν περισσότερο. Κι αυτό γιατί ένα εύστοχο τρίποντο μετά από χαμένο ριμπάουντ κάνει πολλαπλή ζημιά. Η Ελλάδα δεν κατάφερε να ματσάρει στους παίκτες του Μεξικού μετά από χαμένο ριμπάουντ και τιμωρήθηκε... Χρειάζεται τεράστια συγκέντρωση στο συγκεκριμένο κομμάτι, διότι, αν έρθουν έτσι τα πράγματα που θα βρεθεί στο δρόμο της Ελλάδας η Ιταλία, ο συνδυασμός επιθετικού ριμπάουντ με εύστοχο τρίποντο, συνεπάγεται παθητικό τριών πόντων και ταυτόχρονα πανζουρλισμό στο γήπεδο από 10 χιλιάδες Ιταλούς. Δεν το χρειαζόμαστε!

Δείτε το βίντεο

ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ

Y.Γ. Δείτε εδώ μία περίεργη φάση, που από τη μία αποκαλύπτει την τεράστια συγκέντρωση που μοιάζει να έχει ο Γιάννης Μπουρούσης, ο οποίος όμως, εξαιτίας της διάθεσής του να λειτουργήσει σκεπτόμενα παίρνει τη λάθος απόφαση... Τα μαρκαρίσματα για την Εθνική έχουν χαθεί και οι Μεξικάνοι στήνουν p’n’r. Ο Μπουρούσης, που έχει ακριβώς δίπλα του τον Γιάννη, αντιλαμβάνεται τη φάση και στέλνει τον πιο γρήγορο, πιο φρέσκο, καλύτερο αμυντικό, Γιάννη Αντετοκούνμπο να μαρκάρει τον παίκτη που δέχεται το σκριν. Δεν βλέπει όμως, ότι ο αντίπαλος που μένει στον ίδιο να μαρκάρει είναι κι αυτός κοντός. Ετσι, οι Μεξικάνοι διαβάζουν σωστά και παίρνουν από την επίθεσή τους αυτό που έπρεπε χτυπώντας στα πόδια τον Ελληνα σέντερ. 

Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΟΥΡΟΥ... 


Υ.Γ.1 Ο Νικ έχει τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στην αμυντική ικανότητά του, αλλά και στην αντίληψή του, που στοχεύει περισσότερο στην περιστροφή, ή στο κλέψιμο, παρά στην πίεση της μπάλας πριν και μετά το πικ. Αυτή η συνήθειά του πρέπει να αλλάξει, διότι με καλούς σουτέρ στα αντίπαλα γκαρντ, η άμυνα θα είναι εξαιρετικά ευάλωτη. 

Υ.Γ.2 Ο Περπέρογλου και κατά δεύτερον ο Μάντζαρης με τον Αθηναίουν έχουν ασύλληπτη αντίληψη των φάσεων και κλέβουν μπάλες, ή κερδίζουν φάσεις, κάνοντας πράγματα που φαίνονται απλά, αλλά απαιτούν σημαντική αντιληπτική ικανότητα. 

Close
Εθνική ομάδα μπάσκετ: Η ομάδα των 7 δευτερολέπτων (video analysis)
Χρόνος ανάγνωσης: 8’