Ανήμερα του μοναδικού παγκόσμιου ποδοσφαιρικού θρύλου που έγραψε το 2004 η Ελλάδα, η Εθνική ομάδα μπάσκετ πέφτει στη μάχη του Προολυμπιακού τουρνουά του Τορίνου. Ξέχωρα από τις διαφωνίες που μπορεί να διαπιστώνονται, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι στο φινάλε, η καρδιά όλων των Ελλήνων χτυπάει σύγχρονα, αργά, γρήγορα, αλαφιασμένα, ήρεμα, στενάχωρα, ευτυχισμένα με αυτές του Φώτη Κατσικάρη και των παικτών του.
Το sdna.gr δεν έχει παρά να υποδεχτεί την τεράστια προσπάθεια που θα κάνουν τα παιδιά, με ένα βίντεο που όχι απλά μας υπενθυμίζει τι εστί ελληνικό μπάσκετ κι Εθνική ομάδα, αλλά μέσα από τους ήχους μία σύνθεσης που μυρίζει Ελλάδα, με ένα ρυθμό που μαγικά γεννά ανάταση και νοσταλγία. Ανατριχίλα.
Ο Θοδωρής Κότσικας έβαλε την τέχνη του, οι άνθρωποι που περιέγραψαν τους θριάμβους της Ελλάδας, ο Φίλιππας Συρίγος, ο Βασίλης Σκουντής, ο Βαγγέλης Ιωάννου, ο Δημητρης Χατζηγεωργίου τις φωνές τους, ο Διονύσης Σαββόπουλος τη διαχρονική Ελλάδα της παρέας, εσείς βάλατε τα συγκινητικά στιγμιότυπα ευδαιμονίας και όλοι μαζί δημιουργήσαμε αυτό!
Καλή επιτυχία ρε μάγκες!
(Οι Χοροί του Σαββόπουλου είναι μία μορφή της Ελλάδας που θα μπορούσαμε να είμαστε… Και ξέρετε γιατί αρμόζει στην Εθνική μπάσκετ; Διότι εδώ και πολλά χρόνια, η Εθνικη είναι η Ελλάδα που μπορούμε και πρέπει να είμαστε).
«Ας κρατήσουν οι χοροί
και θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε
ώσπου η σύναξις αυτή
σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί
Mέχρι τα ουράνια σώματα
με πομπούς και με κεραίες
φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα
κι ιστορία οι παρέες
Kάνει ο Γιώργος την αρχή
είμαστε δεν είμαστε
τίποτα δεν είμαστε βρε
κι ο Γιαννάκης τραγουδεί
άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει
Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να κι ο Άλκης ο μικρός μας
για να σμίξει παλιές
κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας
O ουρανός είναι φωτιές
ανεμομαζώματα
σπίθες και κυκλώματα βρε
και παρέες λαμπερές
το καθρεφτισμά τους στις ακρογιαλιές
Kι είτε με τις αρχαιότητες
είτε με ορθοδοξία
των Eλλήνων οι κοινότητες
φτιάχνουν άλλο γαλαξία
Να κι ο Mπάμπης που έχει πιει
κι η Λυδία ντρέπεται
που όλο εκείνη βλέπετε βρε
κι ο Αχιλλέας με τη Zωή
μπρος στην Πολαρόιντ κοιτούν γελαστοί
Τότε η Έλενα η χορεύτρια
σκύβει στη μεριά του Τάσου
και με μάτια κλειστά
τραγουδούν αγκαλιά
Εθνική Ελλάδος γεια σου
Τι να φταίει η Bουλή
τι να φταιν οι εκπρόσωποι
έρημοι και απρόσωποι βρε
αν πονάει η κεφαλή
φταίει η απρόσωπη αγάπη που `χε βρει
Mα η δικιά μας έχει όνομα
έχει σώμα και θρησκεία
και παππού σε μέρη αυτόνομα
μέσα στην τουρκοκρατία
Να μας έχει ο Θεός γερούς
πάντα ν’ ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε
με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς
Και στης νύχτας το λαμπάδιασμα
να πυκνώνει ο δεσμός μας
και να σμίγει παλιές κι αναμμένες τροχιές
με το ροκ του μέλλοντός μας»
