Μία μέρα περπατούσα στο IBC και ξαφνικά βλέπω να περνάει δίπλα μου ο Τιάγκο Σπλίτερ. Σαν άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Με τη διαπίστευσή του στο στήθος, σαν ακόμα ένας, από τους χιλιάδες, δημοσιογράφους, που κυκλοφορούσαν στον αχανή χώρο. Εντάξει, δεν τρελάθηκα, αλλά έχοντας δίπλα μου κανά δυο βρετανούς, έναν Αυστραλό κι εναν λατίνο, που δεν έστρεψαν καν το βλέμμα τους στον Βραζιλιάνο ΝΒΑer, μπήκε ο διάολος μέσα μου να τους ρωτήσω… “Ξέρετε ποιος είναι αυτός;”. Η απάντηση είναι αυτή που φαντάζεστε… Φυσικά ουδείς είχε ιδέα! Πάντως, ακόμα και στη συνέντευξη Τύπου της USA Basketball, όπου όλοι οι παίκτες και οι προπονητές των Αμερικάνων ήταν παρόντες, ελάχιστοι ήταν αυτοί που συγκέντρωσαν πλήθη κόσμου γύρω τους… Ο Ντουράντ, Ο Ιρβινγκ, ο Καρμέλο… Οι υπόλοιποι, είχαν διαρκώς 2-3 άτομα μπροστά τους και μπορούσες να τους κάνεις ακόμα και βιογραφική συνέντευξη. Δεν το έκανα για επαγγελματικούς λόγους που δεν μου το επέτρεπαν, αλλά τι σημασία έχει; Τα γράφω όλα αυτά για να προλογίσω τη συνάντησή μου με τον Ντέιβιντ Ολντριτζ, έναν από τους κορυφαίος ρεπόρτερ του ΝΒΑ που εργάζεται στο ΤΝΤ, ένας από τους πιο σοβαρούς, έγκυρους και μετρημένους δημοσιογράφους που ασχολούνται με το αντικείμενο. Ετσι νομίζω εγώ τουλάχιστον. Για όλους εμάς που ασχολούμαστε με το ΝΒΑ και δεν ζούμε στις ΗΠΑ, ο Ολντριτζ, οπως και ο Βοϊναρόφκσι είναι μυθικές φιγούρες, που νομίζεις ότι τους βλέπεις μόνο την τηλεόραση. Ε, εγώ τον είδα να περπατάει δίπλα μου και δεν έχασα την ευκαιρία. Δεν είναι κακό να λες ότι θαυμάζεις κάποιον. Το κακό είναι να τον θαυμάζεις και να μην το παραδέχεσαι, ή να μην το εκτιμάς και να του λες το αντίθετο. Λοιπόν, Ντέιβιντ Ολντριτζ για πολλά και διάφορα και φυσικά για τη μεγάλη νίκη της Εθνικής ομάδας του 2006.
- Για πάμε… Ποιο είναι το μπαγκράουντ του Ντέιβιντ Ολντριτζ;
“Πήγα σχολείο στο Αμέρικα Γιουνιβέρσιτι απ’όπου αποφοίτησα το 1987. Σπούδασα Ιστορία. Ημουν τυχερός καθώς μετά την τελευταία χρονιά μου στο κολέγιο βρήκα δουλειά στην Washington Post, καλύπτοντας κολεγιακό αθλητισμό. τους Red Skins και τους Oriols… Ηταν η περίοδος που έψαχνα κάτι να ασχοληθώ στη δημοσιογραφία, αλλά άνοιξε μία θέση στο αθλητικό τμήμα της Washington, κάτι που δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ στην κανονική ζωή. Εργάστηκα εκεί για 9 χρόνια, καλύπτοντας όλα τα επαγγελματικά πρωταθλήματα και τα αθλήματα. Ηταν μία θαυμάσια εμπειρία. Δεν είχα πρόθεση να φύγω και ο μόνος λόγος που αποχώρησα ήταν επειδή βρήκα μία θέση στο ESPN. Πήγα εκεί γιατί ήθελα να μάθω τηλεόραση. Να βάλω μαζί όλα τα κομμάτια που αφορούν σε αυτή τη δουλειά. Ηθελα να μάθω πως γίνεται. Πέρασα οκτώ θαυμάσια χρόνια στο ESPN γνωρίζοντας καταπληκτικούς ανθρώπους. Κάλυπτα το ΝΒΑ σχεδόν αποκλειστικά,, για αυτό με προσέλαβαν άλλωστε. Μετά δούλεψα για τη Philadelphia Inquirer. Και μετά ήρθε η δουλειά για τον όμιλο Turner".
- Γιατί προτίμησες το μπάσκετ και όχι κάποιο άλλο άθλημα;
“Αγαπώ το μπάσκετ, απολαμβάνω το φουτμπολ και το μπέιζμπολ, αλλά το μπάσκετ είναι το σπορ που πραγματικά λατρεύω. Σχεδόν κάθε μέρα βλέπεις κάτι που δεν έχεις ξανασυναντήσει. Είναι καταπληκτικό. Μου αρέσουν οι άνθρωποι, η κουλτούρα του μπάσκετ κι αισθάνομαι πολύ άνετα που βρίσκομαι και κινούμαι σε αυτόν τον κόσμο. Οι μεγαλύτεροι σταρ του αθλήματος, που συνάντησα στο παρελθόν μπορούσες πολύ εύκολο να τους προσεγγίσεις και να μιλήσεις μαζί τους. Ηταν προσβάσιμοι. Στο φούτμπολ ξέρεις είναι πραγματικά δύσκολο να μιλήσεις σε κάποιον σταρ.
Στο μπάσκετ, μπορείς να πας στον Λεμπρόν Τζέιμς πριν το ματς και να τον ρωτήσεις κατι. Το λατρεύω αυτό. Επίσης στο μπάσκετ τα πάντα είναι ορατά. Οι εμφανίσεις, ο εξοπλισμός δεν καλύπτουν τα πρόσωπα. Μπορείς να δεις και να καταλάβεις τα συναισθήματα του αθλητή, τον εκνευρισμό, τη χαρά, τις εκφράσεις του προσώπου".
- Μαύρος ρεπόρτερ στις ΗΠΑ! Ρατσισμό συνάντησες μέχρι να φτάσεις εδώ;
“Υπήρξε δυσκολία. Ηταν πολύ λίγοι και ακόμα είναι λίγοι οι μαύροι αρχισυντάκτες, ή επιτελικοί παραγωγοί στην τηλεόραση που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Είναι ελάχιστοι οι μαύροι σε επιτελικές θέσεις που παίρνουν τις αποφάσεις δηλαδή. Εγώ για παράδειγμα, δεν αποφασίζω μόνος μου που θα πάω κάθε εβδομάδα, ποιο παιχνίδι θα καλύψω. Κάποιος μου δίνει εντολές. Το ευχάριστο είναι ότι όσο περνάει ο καιρός εμφανιζονται περισσότεροι μαύροι συντάκτες και η εικόνα στα δημοσιογραφικά θεωρεία είναι πιο ισορροπημένη σε σχέση με την εποχή που ξεκίνησα να δουλεύω εγώ, όταν ήμουν ο μοναδικός μαύρος που εμφανιζόταν στις δημοσιογραφικές θέσεις, ανεξαρτήτως αθλήματος. Γενικά υπάρχουν δυσκολίες. Δεν ήταν εύκολο να βρεις πηγές… Πρέπει να δουλεύεις πάρα πολύ! Αλλά οκ, αυτό δεν με ενόχλησε καθόλου διότι είμαι workaholic και θυμάμαι μία μέρα όταν κάποιος ανώτερός μου, είχε πει: “Αν είσαι ο πρώτος που έρχεται στο γραφείο και ο τελευταίος που φεύγει είναι βέβαιο ότι δε θα χάσεις καμία είδηση”. Κι αυτό είναι αλήθεια. Επρεπε να δουλέψω πολύ σκληρά. Η παρουσία των μαύρων στα media δεν βρίσκεται στο επίπεδο που θα έπρεπε και κυρίως στις θέσεις των στελεχών, που παίρνουν τις αποφάσεις".
- Θυμάσαι μία παράξενη, άβολη ιστορία που έχει ζήσει λόγω ρατσιστικής αντιμετώπισης;
“Σίγουρα έζησα μερικές περίεργες στιγμές. Δεν μου έρχεται κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό, αλλά θα σου πω ότι το κολεγιακό φούτμπολ ήταν ένα χώρος αρκετά δύσκολος για εμένα. Ιδιαίτερα στο Νότο, τη δεκαετία του ’80. Ο head coach της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος ολόκληρου του σχολείου. Είναι ακόμα πιο ισχυρός κι από τον πρόεδρο του κολεγίου. Στο Νότο ήταν ακόμα πιο δύσκολο για εμένα να προσαρμοστώ και να βρω ένα επίπεδο άνεσης κι εξοικείωσης. Οι περισσότεροι κόουτς ήταν λευκοί, Νότιοι, μεγαλωμένοι με έναν διαφορετικό τρόπο, που έρχονταν από έναν εντελώς αλλιώτικο κόσμο. Ηταν πολύ δύσκολο. Δεν μου συνέβη κάτι συγκλονιστικό, αλλά στο Νότο πάντα είχα την ανησυχία ότι κάτι μπορεί να μου συμβεί. Αυτό πάντως, σε κάνει καλύτερο ρεπόρτερ, διότι σε εκείνους τους χώρους δεν έχεις τις επαφές που μπορούν να αναπτύξουν άλλοι συνάδελφοί σου, αλλά με κάθε τρόπο πρέπει να κάνεις τη δουλειά. Ηταν ένα μικρό κομμάτι της ζωής μου κι αυτό. Στο μπάσκετ, όχι μόνο οι αφροαμερικάνοι παίκτες, προπονητές, παράγοντες, αλλά άπαντες, ανεξαρτήτως χρώματος, ήταν και είναι πάρα πολύ δίκαιοι, τίμιοι και ειλικρινείς. Η συμπεριφορά τους είναι άψογη".
- Ο αθλητισμός είναι όπλο εναντίον του ρατσισμού;
“Τα σπορ μπορούν να δείξουν πάντα το δρόμο… Ειδικά στην δική μας χώρα. Νομίζω ότι ο Τζάκι Ρόμπινσον (σ.σ. ο πρώτος αφροαμερικάνος που υπέγραψε συμβόλαιο σε επαγγελματική αθλητική ομάδα στην ιστορία των ΗΠΑ) είναι η πιο σημαντική φιγούρα, η πιο σημαντική προσωπικότητα στον αμερικάνικο αθλητισμό. Κι αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Κατά τη γνώμη μου είναι εξίσου σημαντικός, όσο και ο Τζορτζ Γουάσινγκτον. Αυτό είναι ένα παράδειγμα για την επιρροή που μπορεί να έχει αθλητισμός. Το φαινόμενο Τζάκι Ρόμπινσον είχε πολύ μεγάλη επιρροή στην Αμερική τη δεκαετία του ’60".
- Το ΝΒΑ πάντως, έχει δείξει αντανακλαστικά σε τέτοια φαινόμενα…
“Είμαι πολύ χαρούμενος που το ΝΒΑ ήταν τόσο πολύ προνοητικό και επιθετικό στην υπόθεση του Ντόναλντ Στέρλινγκ. Κάποιοι από εμάς υποστηρίζαμε επί πολύ καιρό ότι ο Στέρλινγκ δεν μπορεί να αποτελεί μέρος του κόσμου του ΝΒΑ και είμαι ευτυχής που τελικά του ΝΒΑ έδρασε. Η κατάσταση της Νορθ Καρολάινα, είναι παρόμοια. Αισθάνομαι χαρούμενος που μεγάλωσα έχοντας πολλούς φίλους γκέι, αλλά και πάλι το ΝΒΑ έκανε αυτό που έπρεπε με δύναμη κι αποφασιστικότητα. Νιώθω άσχημα για τους ανθρώπους της Νορθ Καρολάινα, έχω πολλούς φίλους εκεί, εντός κι εκτός του οργανισμού των Χόρνετς, ξέρω ότι δούλεψαν πολύ σκληρά για να εξασφαλίσουν το δικαίωμα να διοργανώσουν το All Star Game και δεν είναι δικό τους λάθος το γεγονός ότι τελικά δε θα γίνει εκεί το εορταστικό τριήμερο. Είναι πολύ άσχημο για τους Χόρνετς. Πολλοί άνθρωποι, απλοί άνθρωποι, είχαν στο μυαλό τους να επενδύσουν, να ανοίξουν θέσεις εργασίας, να επιχειρήσουν με αφορμή το All Star, αλλά δυστυχώς αυτό δε θα συμβεί. Τα χάνουν όλα. Είναι λυπηρό. Καταλαβαίνω όμως την απόφαση της Λίγκας. Μην νομίζεις όμως ότι είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Συμβαίνουν σε όλη τη χώρα τέτοιες καταστάσεις, όχι μόνο στη Νορθ Καρολάινα! Σε λίγο καιρό έχουμε εκλογές στις ΗΠΑ…Κοίτα πόσος κόσμος υποστηρίζει τον έναν υποψήφιο”.
- Υπάρχει έστω και μία πιθανότητα το All Star να γίνει τελικά στη Νορθ Καρολάινα;
“Αν η Νορθ Καρολάινα αλλάξει το νόμο, θα διοργανώσει το All Star κάποια στιγμή. Οχι όμως το 2017. Είναι αδύνατον. Να δούμε όμως τι θα προκύψει κι από τις εκλογές του Νοεμβρίου. Αν αλλάξει το καθεστώς στη Νορθ Καρολάινα, ίσως ψηφιστεί άμεσα άλλος νόμος”.
Πόσο δύσκολο είναι να έχεις μία αποκλειστική είδηση στο ΝΒΑ;
“Είναι μία διαδικασία. Οι κόουτς, οι gm’s και οι παράγοντες, έχουν πάντα τον ίδιο ρόλο. Αλλάζουν τα ονόματα μονο, όχι και η φύση της δουλειάς που κάνουν. Προσπαθείς να τους βοηθάς, κι αυτοί από την πλευρά του κάνουν το ίδιο. Ανταλλάσσεις πληροφορίες όταν μπορείς… Η κατάσταση με τους παίκτες είναι πιο δύσκολη στις ημέρες μας, απ’ό,τι ήταν πριν κάποια χρόνια. Είναι πολύ δύσκολο να προσεγγίσεις τους σούπερ σταρ του ΝΒΑ, σε σχέση με τον Μάτζικ, τον Αίζάια, ακόμα και τον Μάικ. Σήμερα, προσπαθείς να αποκτήσεις κάποιες επαφές με τον Λεμπρόν, τον Κρις Πολ, τον Στεφ Κάρι και οποιονδήποτε άλλον, αλλά έχουν τόσους ανθρώπους γύρω τους που τους προστατεύουν”.
- Συμφωνείς με την επιλογή Ντουράντ να παίξει για τους Γουόριορς;
“Κάθε ομάδα, κάθε παίκτης έχουν δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν. Αν ο Κέβιν Ντουράντ μπορεί να ειναι free agent μία μέρα, τότε έχει την απόλυτη ελευθερία να πάρει και την απόφαση που θέλει. Αισθάνομαι πραγματικά άσχημα για τους ανθρώπους της Οκλαχόμα, διότι (πιστεύω αδικαιολόγητα) θεώρησαν ότι ο Κέβιν θα μείνει στους Θάντερ. Εκανε πολλά για την πόλη αλλά και η πόλη έκανε πολλά για αυτόν. Ηταν πολύ σημαντικός για την Οκλαχόμα”.
- Δε σε ενοχλεί το γεγονός ότι γίνεται συνήθεια πια η υπερσυγκέντρωση σταρ σε μία ομάδα;
“Δε με ενοχλεί. Η κατάληξή του εκεί απαιτεί και πολλές θυσίες. Θυσίες που θα γίνουν κι από τον ίδιο. Στους Θάντερ έπαιρνε 30 σουτ κάθε βράδυ; Θα κάνει τόσα στους Γουόριορς; Οχι! Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι το εγχείρημα θα πετύχει. Και πάντα μου έρχεται στο μυαλό σε αυτές τις περιπτώσεις το παράδειγμα των Λέικερς του 2004. Ολοι πίστευαν ότι θα πάρουν το πρωτάθλημα εύκολα λόγω του Πέιτον, του Κόμπι, του Σακίλ, του Μαλόουν… Το Ντιτρόιτ όμως τους διέλυσε. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί στο τέλος. Κι ο βασικός λόγος που δε με ενοχλεί είναι γιατί πρόκειται για την απόφαση ενός αθλητή. Οταν οι ομάδες κάνουν trades, όταν κόβουν παίκτες, δε λέει κανείς το παραμικρό. Το θεωρούν όλοι λογικό. Οταν ένας παίκτης κάνει την επιλογή του και παίρνει την απόφαση που ο ίδιος θέλει, ξαφνικά όλοι θυμούνται ότι κάτι δεν πάει καλά με το σύστημα, ότι πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα… Γιατί; Επειδή ο KD θέλει να παίξει με τον Κάρι; Ποιο είναι το πρόβλημα με αυτό; Σύμφωνα με τον ίδιο αυτή ήταν η καλύτερη επιλογή για την καριέρα του τη δεδομένη στιγμή. Νομίζω ότι όλοι μας θέλουμε να έχουμε την επιλογή με ποιον θα δουλέψουμε, με ποιους θα συνεργαστούμε και που. Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε αν θα πετύχει το εγχείρημα".
- Και πάλι όμως.. Το ΝΒΑ έχει αλλάξει πια… Πλέον οι παίκτες αλλάζουν πολύ εύκολα στέγη και δεν υπάρχει η σύνδεση της ομάδας με ένα όνομα διαχρονικά…
“Δεν είναι τόσο διαφορετικό από την παλιά εποχή. Ο κόσμος θυμάται τα παλιά χρόνια και νομίζει ότι τα πράγματα ήταν αλλιώς τότε. Δεν ήταν όμως. Κοιτάξτε τους Λέικερς. Συμφώνησαν με τον Τζαμπάρ, που υποχρέωσε το Μιλγουόκι να τον παραχωρήσει στους Λέικερς. Ο Μάτζικ δε δίστασε ποτέ να πει πως… “Αν δεν απολύσετε αυτόν τον κόουτς, εγώ φεύγω”. Ετσι ο τότε κόουτς έφυγε και ήρθε ο Πατ Ράιλι. Ο Τζέιμς Γουόρθι στην πραγματικότητα δε μπορούσε να φύγει ποτέ από το Λ.Α., διότι δεν υπήρχε ο όρος του unrestricted free agent εκείνη την εποχή. Αν υπήρχε αυτός ο όρος τη δεκαετία του ’80 σε διαβεβαιώνω ότι πολλοί παίκτες θα είχαν φύγει από τις ομάδες στις οποίες τελικά έμειναν μία ολόκληρη ζωή. Απλά δεν υπήρχε. Αγαπώ τα παλιά χρόνια. Αγαπώ τη δεκαετία του ’80, διότι και η νοοτροπια των παικτών ήταν διαφορετική. Πλέον οι περισσότεροι είναι φίλοι μεταξύ τους. Εγώ, αγαπώ εκείνη την περίοδο, όπου ο ένας μισούσε τον άλλον και δημιουργούνταν αντιπαλότητες. Αληθινές αντιπαλότητες. Κοίταξε, δε νομίζω ότι ο Τζόρνταν θα έφευγε ποτέ από το Σικάγο για να πάει σε μία ομάδα ώστε να πάρει το πρωτάθλημα με τον Μπερντ και τον Μάτζικ παρέα. Ακόμα κι αν είχε την ευκαιρία. Κάποιοι άλλοι όμως θα το έκαναν. Το περιβάλλον είναι πολύ φιλικό πια. Δεν μου αρέσει τόση φιλία. Εγώ αγαπώ την περίοδο που ο Μάκ Χέιλ έφερνε τον αγκώνα του στη μούρη του Ράμπις".
- Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου μετά από πέντε χρόνια;
“Ολοι μας θέλουμε να ακούγεται η φωνή μας με οποιονδήποτε τρόπο και από διαφορετικά μέσα και μορφές. Εχω ένα ραδιοφωνικό σόου στην Ουάσινγκτον, όπου εκτός από σπορ, αναφέρομαι επίσης στην πολιτική, στην καθημερινή ζωή, στην τέχνη. Πάντα ήθελα αυτό το κομμάτι του μυαλού μου να θρέφεται. Μου αρέσει να ασχολούμαι και με άλλα πράγματα εκτός από το μπάσκετ. Αγαπώ το μπάσκετ, αλλά δε θέλω να μιλάω για αυτό 18 ώρες την ημέρα. Ελπίζω ότι σε πέντε χρόνια θα συνεχίζω να καλύπτω το μπάσκετ, αλλά θα έχω και τη δυνατότητα να κάνω κάτι διαφορετικό. Και να μιλάω για κάτι διαφορετικό".
- Σου προκάλεσε εντύπωση η απόλυση του Μπιλ Σίμονς από το ESPN;
“Οχι! Ολοι έχουμε δικαίωμα να λέμε ό,τι θέλουμε. αλλά και οι εργοδότες μου έχουν το αντίστοιχο δικαίωμα να μας κρατήσουν στη δουλειά τους ή όχι. Είναι κοινή λογική. Αν αρχίσω εγώ να κατηγορώ την Turner Sports για οτιδήποτε, είναι προφανές ότι θα μου ζητήσουν να σταματήσω να το κάνω. Αν δεν σταματήσω, έχουν δικαίωμα να με απολύσουν. Είναι μία ιδιωτική επιχείρηση στο κάτω κάτω. Δεν εξεπλάγην με αυτόν που συνέβη στον Μπιλ ούτε με τη στάση του ESPN που δεν ήθελε ένας υπαλληλός του να λέει άσχημα πράγματα για αυτό. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Εχεις δικαίωμα να πεις ό,τι θες, αλλά πρέπει να είσαι και προετοιμασμένος για αυτά που θα ακολουθήσουν. Ο Μπιλ είναι πολύ έξυπνος άνθρωπος, έχει ήδη κάνει τα βήματά του και είμαι σίγουρος ότι θα τα πάει καλά”.
- Αντετοκούνμπο!
“Δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί να παίξει πόιντ γκαρντ, αντιθέτως ο Τζέισον Κιντ το πίστεψε και τα πρώτα δείγματα είναι πολύ ενθαρρυντικά. Θα δούμε! Πρέπει να γίνει καλύτερος σουτέρ. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αν επιθυμεί να έχει επιρροή στο ΝΒΑ και να αφήσει το στίγμα του πρέπει να γίνει καλύτερος σουτέρ.
Εχει ολα τα αγαθά για να γίνει All Star παίκτης, το ύψος, την ικανότητα να παίζει και στα δύο μισά του γηπέδου, την ευελιξία… Μπορεί να γίνει καταπληκτικός παίκτης".
- Οι Αμερικάνοι φίλαθλοι και τα media τον βλέπουν ως κάτι ιδιαίτερα;
“Πως τον βλέπουν οι Αμερικάνοι; Χμμ… Φίλε μου, όταν είσαι 2.13 και παίζεις πλέι μέικερ είσαι διαφορετικός. Πολύ διαφορετικός. θα δούμε όμως αν θα συνεχίσει να βελτιώνεται. Τα πήγε πολύ καλά πέρσι, αλλά δεν κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα του στα πλέι οφς. Ας δούμε τώρα που οι προσδοκίες είναι μεγαλύτερες. Θα υπάρξει πίεση αυτή τη σεζόν, διότι τα πλέι οφς είναι ένας βασικός στόχος για τους Μπακς. Οι προσδοκίες προκαλούν πίεση. Ο Γιάννης είναι νεαρός ακόμα και οι νεαροί παίκτες αντιδρούν διαφορετικά στην πίεση. Θα δούμε. Μπορεί να γίνει όμως ένα πολύ μεγάλος παίκτης, αν διορθώσει το τζαμπ σουτ. Αλλιώς, οι αμυντικοί θα παίζουν under και τα προσόντα του δε θα αναπτύσσονται στο παρκέ”.
- Ιαπωνια 2006… Τελευταία ήττα των ΗΠΑ σε διεθνές επίπεδο! Αλλάξε αυτή η ήττα την ιστορία της Εθνικής ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών;
“Ναι πιστεύω ότι η ήττα από την Ελλάδα του 2006 άλλαξε την ιστορία της Εθνικής ομάδας των ΗΠΑ. Ημουν στην Ιντιανάπολις, όταν οι ΗΠΑ έχασαν από την Αργεντινή και πολλούς άλλους, ήμουν στις επόμενες καταστροφές που ακολούθησαν, ήμουν παρών και στην Ιαπωνία το 2006. Φαντάσου ότι ακόμα και το 2000, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, σχεδόν χάσαμε από τη Λιθουανία. Αρα, μπορούσε ο καθένας να δει ότι ερχόταν το κακό μήνυμα. Το 2006 επιβεβαίωσε την ανάγκη για αλλαγή και για τη δημιουργία ενός εθνικού προγράμματος. Αυτό είδε και ο Τζέρι Κολάντζελο. Η απόδειξη της επιτυχίας που είχε αυτό το πρόγραμμα δεν φαίνεται αποκλειστικά στη βιτρίνα των αντρών, αλλά και στις πιο νεαρές ηλικίες. Οι Εθνικές ομάδες επιτυγχάνουν. Κερδίζουν σχεδόν πάντα. Κι εκεί είναι η επιρροή που έχει το πρόγραμμα. Παίρνεις τα παιδιά από μικρή ηλικία, τα βάζεις να συμμετάσχουν σε μία τέτοια διαδικασία κι έτσι όταν μεγαλώσουν, ως σταρ του ΝΒΑ πια, ξέρουν τι είναι αυτό, έχουν πάρε μέρος σε αυτό και το έχουν αγαπήσει. Πριν από 10 χρόνια, όχι μόνο οι σταρ του ΝΒΑ αλλά και πολλά παιδιά από το κολέγιο γυρνούσαν την πλάτη τους στην Εθνική ομάδα. Δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν το καλοκαίρι τους για να παίξουν σε αυτή. “Θέλω να έχω το καλοκαίρι μου ελεύθερο” έλεγαν. Κι αυτό άλλαξε. Με τον Κόμπι, τον Ντουράντ, τον Καρμέλο, που δεν πήραν μέρος μόλις σε μία διοργάνωση, αλλά σε πολλές διαφορετικές. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Πλέον οι κολεγιόπαιδες, ή τα παιδιά του Λυκείου, όταν θα φτάσουν στο επίπεδο του ΝΒΑ, μία πρόσκληση από την Εθνική δε θα είναι ξένη για αυτούς γιατί θα έχουν υπάρξει σε αυτό το πρόγραμμα τα προηγούμενα χρόνια. Ξέρουν τι σημαίνει να παίζεις για την Εθνική ομάδα. Το έχουν ξανακάνει και δεν τους ακούγεται αδιάφορο. Το σπουδαίο με τον Κολάντζελο είναι ότι δημιούργησε κάτι που οι παίκτες επιθυμούν να συμμετάσχουν και όχι να του γυρίσουν την πλάτη, να απομακρυνθούν από αυτό. Μοιάζει με ένα εισιτήριο σε ένα πολύ πριβέ νυχτερινό κλαμπ. Οι καλύτεροι παίκτες καλούνται και οι υπόλοιποι θέλουν να κληθούν. Αυτό είναι υπερπολυτιμο”.
- Πόσο εύκολο είναι να δουλεύεις με τον Γκρεγκ Σάγκερ;
“Ο Γκρεγκ ειναι ένα τέρας της φύσης. Ο κόσμος τυφλωνόταν από τα φανταχτερά κοστούμια του κι έμενε σε αυτά. Εγώ όμως, πάντα έλεγα ότι ο Γκρεγκ έκανε σε κάθε περίπτωση τη σωστή ερώτηση. Ανεξαρτήτως τι φορούσε, έκανε πάντα τη σωστή ερώτηση. Κι αυτό κάνει ένας καλός ρεπορτερ: Ξέρει ποια είναι η κατάλληλη ερώτηση. Μπορεί κάποιες φορές να σε βάζει σε μπελάδες αυτό, αλλά και πάλι, είναι η σωστή ερώτηση. Ενας άνθρωπος μου έλεγε παλιά, όταν ξεκίνησα, ότι δεν πρέπει να φοβάσαι να κάνεις μία ερώτηση. Αν φοβάσαι, τότε δεν είσαι κατάλληλος για αυτή τη δουλειά. Αυτό κάνει ο σπουδαίος ρεπόρτερ διότι ο κόσμος θέλει απαντήσεις. Αυτό αγαπούσα πάντα στον Γκρεγκ. Τις έγκυρες ερωτήσεις του. Τον σέβομαι πάρα πολύ για αυτό που έχει κάνει από τότε που έγινε γνωστή η ασθένειά του. Το αντιμετώπισε δημόσια, με τρομερή γενναιότητα. Στη θέση του, εγώ θα έμενα σπίτι μου, κάτω από τα σκεπάσματα και θα έκλαιγα 18 ώρες την ημέρα. Αυτός επέλεξε να κάνει το αντίθετο. Και τον σέβομαι διότι δε φοβήθηκε. Κι αν φοβήθηκε δεν το έδειξε ποτέ. Δεν άφησε τα πράγματα στη μοίρα τους. Πάει κόντρα σε αυτό που του συνέβη, του κάνει καθημερινά επιθέσεις και βγαίνει μπροστά. Η μητέρα μου πέθανε από καρκίνο. Θυμάμαι ότι προσευχόμουν κάθε μέρα. Ηταν τραγικό. Τον αγαπώ. Αποτελεί παράδειγμα κι έμπνευση για όλους μας”.
