Πότε στο «Λίντο» του Ηρακλείου Κρήτης, πότε στο Γαλάτσι, πότε στο Ελληνικό, πότε στα «Δύο Αοράκια», τώρα στο Αλεξάνδρειο, στην έδρα του αντιπάλου του. Πότε με τον Φάρο Κερατσινίου, το Ρέθυμνο, τον Απόλλωνα Πάτρας και το Μαρούσι, πότε με τον Ολυμπιακό, πότε με τον Άρη στην Κρήτη (δις) και τώρα στο «σπίτι» του.
Ο Παναθηναϊκός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του θεσμού, κατακτώντας το 18ο τρόπαιο της ιστορίας, το 6ο συνεχόμενο και 11ο ύστερα από το 2004, όταν διεξήχθη το τελευταίο φάιναλ-φορ και μάλιστα ήταν η τελευταία φορά που το κύπελλο κατέκτησε ομάδα πλην των δύο «αιωνίων» την 13ετία που ακολούθησε. Σε όλα αυτά τα χρόνια το υψηλότερο εμπόδιο, είτε σε τελικό, είτε σε ημιτελικό, είτε προημιτελικό, είναι φυσικά ο Ολυμπιακός. Το εφετινό για τους Πράσινους ήταν το δυσκολότερο από όσα κατέκτησε έχοντας πετάξει εκτός της διοργάνωσης τους Ερυθρόλευκους. Ο λόγος αυτονόητος. Γιατί έγινε, κατόπιν συναίνεσης του, στο γήπεδο του Άρη, όπου οι παίκτες του Δημήτρη Πρίφτη, είτε τηρούνταν τα συμφωνηθέντα, είτε όχι (όπως και συνέβη) ήταν δεδομένο πως θα είχαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Νιώθοντας πιο βολικά μέσα στο «σπίτι» του (αν και τυπικά φιλοξενούμενος) και με μεγάλη μαχητικότητα, ο Άρης ήταν πιο ανταγωνιστικός από ότι στα «Δύο Αοράκια». Έβαλε δύσκολα στον Παναθηναϊκό για ένα 20λεπτο, τον απείλησε στο τέλος με ένα εντυπωσιακό come-back από το -17π (54-37) σε παιχνίδι δύο κατοχών (58-54) και με τη δύναμη, την μαχητικότητα και το σκληρό παιχνίδι του, έβαλε τους Πράσινους σε ένα καλό τεστ Ευρωλίγκας.
Κάθε τίτλος είναι παράσημο στην τροπαιοθήκη κάθε ομάδας. Κάθε λάβαρο που προστίθεται στο ΟΑΚΑ, δοκιμάζει την αντοχή της οροφής (58+1 πλέον το συνολο), όμως για τις γενιές των Πράσινων (αλλά και των Ερυθρόλευκων) που μεγάλωσαν τα τελευταία χρόνια, ο μεγάλος στόχος είναι τα φάιναλ-φορ, τα τρόπαια της Ευρωλίγκας, ακολούθως τα πρωταθλήματα και σε απόσταση τα κύπελλα Ελλάδας, που έχουν απαξιωθεί ακόμη περισσότερο με τον τρόπο που διεξάγονται αλλά και με τα όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν πριν από τον τελικό και συνήθως κατά τη διάρκεια του.
Το ματς σήμερα στο Αλεξάνδρειο μπορεί να αποτελέσει για τον Παναθηναϊκό οδηγό για τα 8 ματς που απομένουν για την ολοκλήρωση της κορυφαίας διοργάνωσης στην Ευρώπη. Το κέρδος, λοιπόν, της ομάδας του Τσάβι Πασκουάλ, πέρα από το τρόπαιο που φυσικά ουδείς Πράσινος ήθελε να χάσει, είναι ο χαρακτήρας που έδειξε σε έναν (ουσιαστικά) εκτός έδρας αγώνα που είχε σοβαρό διακύβευμα (τρόπαιο), η επιστροφή του Νικ Καλάθη που είναι ο πιο σημαντικός παίκτης του Παναθηναϊκού, τα ψήγματα αφύπνισης που έδειξε ο Τζεντίλε ο οποίος μπορεί να βάλει μερικά λιθαράκια στην (χαμένη) αυτοπεποίθηση του και η προσαρμογή της άμυνας της στο δεύτερο μέρος.
Τα τέσσερα στοιχεία αυτά πολλαπλασιάζουν την αισιοδοξία για τον «Panathinaikos» και πρέπει να αποτελέσουν τη βάση για να επιχειρήσει ο «Παναθηναϊκός» την αντεπίθεση του ως το τέλος της regular season. Η ομάδα που αγωνίστηκε στο Αλεξάνδρειο, με καλύτερο τον Γιάννη Μπουρούση και ξανά στο παρκέ τον Τζέιμς Γκιστ, για τον οποίο γίνεται αγώνας δρόμου να προλάβει το ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ (16/3), μπορεί να κάνει εντυπωσιακό σερί και να διεκδικήσει ακόμη και το πλεονέκτημα έδρας ή να κατορθώσει την ανατροπή στα πλέι-οφ. Ο τελικός έδωσε ένα ακόμη τρόπαιο στους Πράσινους, αλλά τους έδωσε και την ευκαιρία να μετρήσουν τις δυνάμεις τους και να αντιληφθούν πως πρέπει να πορευτούν από εδώ και πέρα… Ο οδηγός που λέγαμε!
ΥΓ1: Η αγωνιστική επιστροφή του Νικ Καλάθη, στον οποίο θα έδινε τη ψήφο μου για τον MVP του τελικού, συνοδεύτηκε από εμφάνιση του Μάικ Τζέιμς στα ρηχά. Προσθέτοντας έναν ακόμη πόντο στην εντύπωση που εδώ και καιρό σας έχω εκμυστηρευτεί ότι έχω σχηματίσει και είναι ότι ο Τσάβι Πασκουάλ έχει ένα δύσκολο γρίφο να λύσει, που αφορά την συνύπαρξη των δύο σπουδαίων παικτών στο παρκέ.
ΥΓ2: Τα όσα συνέβησαν στο Αλεξάνδρειο και καθυστέρησαν για μία ώρα την έναρξη του τελικού, επιβεβαιώνουν την ανικανότητα του Κράτους να οργανώσει και να εφαρμόσει ένα σχέδιο. Είδα το βίντεο με το «ντου» των οπαδών του Άρη, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι όλοι οι επιπλέον θεατές μπήκαν στο Μέλαθρον με το συγκεκριμένο τρόπο. Αν συνέβη η ευθύνη είναι αποκλειστικά και μόνο της Αστυνομίας. Αν όμως ο έλεγχος στις εισόδους γινόταν από ανθρώπους που χρησιμοποιεί η ΚΑΕ Άρης και ο κάθε ένας εξ αυτών δεν μπορούσε να αρνηθεί την είσοδο στα «φιλαράκια» που δεν ήθελαν να χάσουν έναν τόσο σημαντικό ματς για την ομάδα τους, τότε ευθύνη φέρει και η Ομοσπονδία που διοργανώνει τον αγώνα. Δεν τον διοργανώνει ο Άρης!
ΥΓ3: Την ώρα που δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε χωρίς προβλήματα ούτε έναν μονό τελικό με 1.100 εισιτήρια για κάθε φιναλίστ στη Γαλλία διεξάγεται φάιναλ8 σε γήπεδο που βρίσκεται μέσα στη Disneyland. Ούτε θέλω να φανταστώ τι θα συνέβαινε αν μαζεύονταν εκεί οι οπαδοί 8 ελληνικών ομάδων...
