Στον αθλητισμό όλοι μπορούν να χάσουν απ όλους σε έναν αγώνα. Ειδικά στο ποδόσφαιρο, καμιά φορά και στο μπάσκετ. Έτσι λοιπόν, ο μπασκετικός ΠΑΟΚ έγραψε ιστορία χάνοντας την ευκαιρία να πάει στον τελικό, στον οποίο θα πάει ο Φάρος Κερατσινίου.
Το ότι το γεγονός αυτό από μόνο του είναι η μεγαλύτερη ντροπή του μπασκετικού τμήματος στην ιστορία του, δεν χρειάζεται να το αναλύσω ιδιαίτερα. Ούτε την ευθύνη του Μαρκόπουλου που έπαιξε το μπάσκετ ακουμπάμε τη μπάλα στον Σόφο και ο Θεός βοηθός, ούτε των παικτών που είχαν 4 στα 26 τρίποντα σε ένα τέτοιο παιχνίδι.
Αυτά όμως είναι εσωτερικά δικά μας θέματα και θα τα λύσουμε μεταξύ μας. Σήμερα λέω να ασχοληθώ με τους παράγοντες του μπάσκετ και τους διαιτητές.
Πρώτα απ όλα, εκτιμώ πως το σφύριγμα του Παναγιώτου, είναι ένα από τα τρία χειρότερα στην ιστορία του μπάσκετ. Ο συγκεκριμένος τύπος, επέλεξε τον νικητή ξεκάθαρα. Και οι άλλοι δύο, αντί να τον μαζέψουν, έκαναν τα παγώνια. Θα πρέπει να ντρέπονται για τον εαυτό τους και για τον συνάδελφό τους.
Για τον Παναγιώτου το είχαμε ψάξει και ξέραμε τι ρόλο βαράει. Πως κινείται, τι θέλει από τη ζωή, πως βλέπει την καριέρα του. Το συζητούσαμε και πριν το παιχνίδι .
Καλά θα κάνουν λοιπόν οι υπεύθυνοι, να ερευνήσουν τον κύριο Παναγιώτου, γιατί μετά το σφύριγμα που πήρε νομιμοποιούμαι να πιστεύω τα πάντα. Όπως βέβαια και όλοι όσοι είδαν το παιχνίδι, με τον Δημήτρη Καρύδα να βιάζεται να δει φάουλ του Σόφο γιατί αδυνατούσε να πιστέψει αυτό που είδε.
Η νοοτροπία των μπασκετικών. Να προστατέψουν το προϊόν. Το οποίο αν το αναλύσουμε μία από τα ίδια είναι με το ποδόσφαιρο. Απλά εκεί δεν υπάρχει μία ομάδα, αλλά η εθνική, ο Παναθηναϊκός και κάπου μετά ο Ολυμπιακός. Μία προστασία του προϊόντος η οποία βέβαια στην ατζέντα της ποτέ δεν έχει την κουβέντα για το ότι ακόμα και αυτοί οι μυστήριοι οι ποδοσφαιρικοί κατάφεραν να συμφωνήσουν σε κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών και οι πανεπιστημιακοί παραγοντάρες τους ποτέ.
Ο Καρύδας βέβαια όταν είδε το ριπλέι, το μάζεψε αλλά λυπάμαι δεν θα συμμετάσχω στη χαρά μιας συνοικίας που πήγε στον τελικό με αυτόν τον τρόπο, γιατί από την άλλη πλευρά υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες απογοητευμένοι που όχι απλά στρέφονται αυτή τη στιγμή κατά της ομάδας τους, μέσα σε αυτούς και εγώ, αλλά δεν πρόκειται να τη στηρίξουν ποτέ από εδώ και στο εξής.
Βέβαια είναι τόσο χυδαία δομημένη η μασονία τους, που ο Παναγιώτου θα σφυρίξει πάλι και δεν θα έχει κανένα θέμα. Τη δουλειά του έκανε.
Αυτό που με θλίβει βέβαια, είναι η εικόνα των παραγόντων του ΠΑΟΚ να διαμαρτύρονται μετά το παιχνίδι. Μετά από αυτό το σφύριγμα, δεν υπάρχει διαμαρτυρία. Καταλαβαίνεις τι σου έκανε, σκύβεις το κεφάλι γιατί δεν φρόντισες να το αποφύγεις, η ήττα αυτή είναι όσο μπασκετική, τόσο και παραγοντική και πας σπίτι σου.
ΥΓ. Δεν το ρίχνω στη διαιτησία όπως θα βιαστείτε πολλοί να πιστέψετε. Απλά με τα νεύρα που έχω, είναι πολύ πιθανό να αδικήσω πολλούς εντός ΠΑΟΚ. Από την άλλη, σε όσο κακή μέρα κι αν είμαι, δεν μπορεί να ανεχτεί το μυαλό μου πως μπορεί να δοθεί τόσο άνετα ένα τέτοιο σφύριγμα κατά του ΠΑΟΚ και υπέρ του Φάρου Κερατσινίου. Ένα σφύριγμα που επέλεξε φιναλίστ στον τελικό ουσιαστικά.
