Όταν βρίσκεσαι μπροστά σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι, όταν γνωρίζεις πως όσα συμβαίνουν σήμερα θα απασχολήσουν τους αναλυτές του αύριο, θέλεις να ακούς όλες τις απόψεις, για να σχηματίζεις τη δική σου γνώμη. Πιο πολύ, όμως, θέλεις να ακούς αυτούς που «έχουν κάτι να πουν». Εκείνους που έζησαν τα πράγματα από κοντά, έχουν βάλει τις σκέψεις τους σε μία τάξη, έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους και ψάχνουν τη συζήτηση και την ανταλλαγή απόψεων. Όχι τον μονόλογο, ούτε την προπαγάνδα...
Ο πρωταθλητής του ΝΒΑ το 2002 με τη φανέλα των Λος Άντζελες Λέικερς, ο άνθρωπος που επιλέχθηκε τέσσερις θέσεις πιο πάνω από τον Κόμπι Μπράιαντ στο μυθικό draft του 1996, Σαμάκι Ουόκερ, ανήκει σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων.
Ο 39χρονος σήμερα Αμερικανός έχει αφήσει στην άκρη τα μπασκετικά παπούτσια, τα φαρδιά σορτς και τις αμάνικες εμφανίσεις. Ο Ουόκερ «χρησιμοποίησε» το μπάσκετ ως μια... πλατφόρμα. Ύστερα από μία δεκαετία στο ΝΒΑ με ένα πρωτάθλημα και περισσότερα από 15.000.000 δολάρια στους τραπεζικούς του λογαριασμούς από συμβόλαια στον «μαγικό κόσμο», άφησε για μερικά χρόνια τις ΗΠΑ και γύρισε τον πραγματικό κόσμο. Στην ουσία, έβγαλε τον μανδύα του NBAer και φόρεσε εκείνον του ταξιδιώτη.
Μέσω του μπάσκετ του δόθηκε η ευκαιρία να ζήσει σε διαφορετικές χώρες, να γνωρίσει κουλτούρες που απέχουν... χιλιόμετρα από αυτή την οποία είχε συνηθίσει. Στο «μεγάλο ταξίδι της ζωής του» είχε την ευκαιρία να περάσει από την Ρωσία, τη Συρία, τον Λίβανο, την Κίνα και την Νότια Κορέα. Πάνω απ' όλα, όμως, είχε την ευκαιρία να... ανοίξει τους πνευματικούς του ορίζοντες, να γνωρίσει ανθρώπους, να γίνει αποδέκτης θερμής αγάπης. Στην πενταετή περιπλάνησή του στον κόσμο ο Ουόκερ έγινε μάρτυρας διαφορετικών περιστατικών με αποκορύφωμα τα όσα έγιναν στη Συρία το 2011, όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος και εκείνος αγωνιζόταν στην Αλ Γιάλα.
Σχεδόν πέντε χρόνια αργότερα, ο Ουόκερ μιλά στο SDNA για όσα άλλοι δεν τολμούν: για το προσφυγικό και τον εμφύλιο στη Συρία, για τις σκέψεις ενός ανθρώπου τη στιγμή που η κατάσταση μυρίζει... μπαρούτι, για τη στάση του ΝΒΑ προς τα "καυτά" θέματα της επικαιρότητας και για την αντιμετώπιση των αμερικανικών ΜΜΕ στα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή.
«Πρέσβης του εαυτού μου»
Πρώτα απ' όλα, θα ήθελα να μου πεις πώς είναι η ζωή στη Συρία για έναν πρωταθλητή του ΝΒΑ. Πώς βίωσες εσύ αυτή την αλλαγή τόπου και κουλτούρας;
«Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερα δύσκολο για εμένα. Ξέρεις, από τότε που ήμουν μικρός θεωρούσα πάντα το μπάσκετ μια πλατφόρμα. Δεν σκεφτόμουν ποτέ μόνο τα χρήματα ή να γίνω παίκτης του ΝΒΑ. Είμαι πολύ τυχερός που είχα αυτές τις εμπειρίες, που αγωνίστηκα σε διαφορετικές χώρες. Έπαιξα σε όλο τον κόσμο. Όταν με πήρε τηλέφωνο η ατζέντης μου για την προσφορά από την Συρία ήξερα πως τα χρήματα θα ήταν λιγότερα από τα συνηθισμένα. Ακόμα και στη Ρωσία έπαιρνα περισσότερα χρήματα. Ήταν όμως μια ευκαιρία που με "ιντρίγκαρε". Δεν είχα πάει ποτέ στην Μέση Ανατολή, για την οποία είχα ακούσει τόσα πολλά. Έτσι, πήρα την ευκαιρία που μου δόθηκε για να μάθω κάποια πράγματα, να πάρω ενός είδους εκπαίδευση».
Σου έλειπε ο αμερικανικός τρόπος ζωής, που είχες συνηθίσει;
«Όχι, καθόλου. Όταν προσπαθείς να συσχετιστείς με κάποιον και να κατανοήσεις κάποιον πρέπει να αλλάξεις μερικά πράγματα στην καθημερινότητά σου».
Έπαιξες μπάσκετ στις ΗΠΑ, στη Συρία, στον Λίβανο, στην Κίνα και στην Νότια Κορέα. Γιατί πήγες σε τόσες χώρες μετά τις ΗΠΑ; Ήθελες να αποκτήσεις το δικό σου «βιβλίο γνώσεων» και να έχεις τη δική σου άποψη για όσα συμβαίνουν στον πλανήτη;
«Το μπάσκετ ήταν για μια μένα αυτή η πλατφόρμα, που ανέφερα και πιο πριν και μου επέτρεψε να είμαι ο πρέσβης του εαυτού μου. Πάντα πίστευα πως μπορείς να χρησιμοποιήσεις το μπάσκετ για πολλά διαφορετικά πράγματα. Ένιωσα πως είχα την υποχρέωση να το "χρησιμοποιήσω" για να πάω σε όσα περισσότερα μέρη μπορούσα και να μάθω πράγματα. Ακούς για χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Κορέα... Το μπάσκετ ποτέ δεν το έβλεπα ως ένα "μέσο" για να βγάλω ακόμα περισσότερα χρήματα και να πάρω ακόμα περισσότερους τίτλους. Ήθελα να αποκτήσω το δικό μου "βιβλίο" με όλες τις εμπειρίες μου. Αυτό ακριβώς ήθελα να κάνω, 100%. Ήθελα από μόνος μου να μάθω πράγματα. Μέχρι και σήμερα προσπαθώ να συλλέξω όλα τα κομμάτια, όλες τις εμπειρίες μου, οι οποίες είναι μοναδικές. Είχα την ευκαιρία όταν έπαιζα στη Συρία να επισκεφτώ πολλές χώρες και διαφορετικές πόλεις. Πήγα στο Ιράν, στο Μπαχρέιν, στο Ντουμπάι, στην Ιορδανία. Μπόρεσα να δω με τα μάτια μου μουσουλμάνους και χριστιανούς να ζουν μαζί. Εγώ ήμουν στη μέση όλων αυτών.
Πιστεύω πως όποιος άνθρωπος έχει μια τέτοια "πλατφόρμα" πρέπει να κάνει κάτι ανάλογο. Δεν είναι κάτι το ξεχωριστό. Δυστυχώς, αυτό που έκανα φαίνεται ως κάτι "σπέσιαλ" στον σημερινό κόσμο που ζούμε. Δεν είναι όμως. Ο καθένας είναι υπεύθυνος να το κάνει για τον εαυτό του. Είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω και να δω τον κόσμο και ήθελα να καταθέσω τη δική μου οπτική γωνία, η οποία δεν ανήκει σε κάποια πολιτική παράταξη. Αν το δεις από την πολιτική σκοπιά, οδηγείς τα συμπεράσματά σου στη λάθος κατεύθυνση».
Το 2007 έπαιξες στη Συρία και το 2010 επέστρεψες εκεί. Γιατί το έκανες αυτό; Γιατί αποφάσισες να γυρίσεις και να παίξεις εκεί επαγγελματικά μπάσκετ, όταν η κατάσταση στη χώρα ήταν έκρυθμη;
«Πέρασα πάρα πολύ ωραία την πρώτη φορά. Είχα την τύχη να γνωρίσω έναν διαφορετικό κόσμο. Οι περισσότερες χώρες "τεχνικά" ήταν σε πιο χαμηλό επίπεδο από τις ΗΠΑ. Όμως, είδα με τα μάτια μου κάτι διαφορετικό. H Συρία είναι μια χώρα με ταπεινό τρόπο ζωής. Στις ΗΠΑ "εκτίθεσαι" σε κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Εγώ μπόρεσα να δω την άλλη πλευρά του κόσμου. Γνώρισα ανθρώπους που πνευματικά ήταν πλούσιοι, αν και τους έλειπαν πάρα πολλά υλικά αγαθά. Δεν είχαν όσα είχαμε εμείς στις ΗΠΑ, όμως βρήκαν τον τρόπο να διαχειριστούν άψογα την καθημερινότητά τους. Είχαν όραμα και ήξεραν πώς να προστατεύονται.
Για μένα, λοιπόν, η επιστροφή μου στη Συρία ήταν μια ευκαιρία να δω ξανά όλα αυτά, τα οποία είχα ξεχάσει. Ήταν μια πνευματική μου ανάγκη να πάω εκεί, μπορείς να το πεις έτσι. Έκανα πολύ καλούς φίλους στη Συρία. Δεν πήγα εκεί για να πάρω πρωταθλήματα. Οι εμπειρίες από τη Συρία ήταν μοναδικές».
Ένας πρωταθλητής του ΝΒΑ στον εμφύλιο της Συρίας το '11...
Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία το 2011 βρισκόσουν στη χώρα. Τι θυμάσαι από εκείνη την περίοδο;
«Κοίτα, στην αρχή δεν σκεφτόμουν πολλά. Βασικά, κανείς δεν πίστευε πως τα πράγματα θα ξεφύγουν τόσο πολύ και πως θα γίνει πόλεμος. Τα συζητούσαμε όλα αυτά μεταξύ μας. Δυστυχώς, τα πράγματα περιπλέχθηκαν. Αρχικά υπήρχαν μεγάλες διαδηλώσεις, οι οποίες μου έκαναν εντύπωση. Θυμάμαι πως βρέθηκα στη μέση αυτών των διαδηλώσεων και αποτύπωσα διάφορες εικόνες στο μυαλό μου και στην κάμερά μου. Είχα βρεθεί σε μια ειρηνική πορεία που είχε γίνει τότε με πολύ κόσμο. Δεν έπαθα κάτι κακό, δεν έγινε κάτι. Στη μέση της σεζόν, ενώ έπαιζα μπάσκετ εκείνο το διάστημα, ενημερώθηκα πως η κατάσταση μπορεί να "εκραγεί"».
Φοβήθηκες; Σκέφτηκες να τα παρατήσεις όλα, να μπεις στο πρώτο αεροπλάνο και να επιστρέψεις στις ΗΠΑ;
«Ξέρεις κάτι; Ειλικρινά, δεν ένιωσα φόβο! Καταλάβαινα πλήρως τι ακριβώς συμβαίνει. Ήμουν στη Συρία για δεύτερη φορά και ήξερα τι σκέφτεται ο κόσμος. Κατανοούσα πως στην ουσία δεν ήταν ένας πόλεμος που αφορούσε μοναδικά τις ΗΠΑ ή τον εαυτό μου ή οποιονδήποτε άλλο. Ο καθένας έχει τις πολιτικές του απόψεις, το γνωρίζω καλά αυτό. Ωστόσο, υπάρχουν οι οργανισμοί που επενδύουν στην προπαγάνδα και θέλουν να πάρουν τα πράγματα την τροπή που εκείνοι επιθυμούν.
Είμαι ένας ταξιδιώτης του κόσμου. Ποτέ δεν θέλω να επιβάλω την άποψή μου και τα "πιστεύω" μου σε κάποιον άλλον. Απλά, λέω τις εμπειρίες μου, συζητάω γι' αυτές. Κάποιος θα ακούσει και κάποιος όχι. Αυτοί που θα ακούσουν, όμως, θα καταλάβουν πως από τις δικές μου εμπειρίες πρόκειται για ένα ειρηνικό γκρουπ ανθρώπων που ζει σε αυτή τη χώρα. Πρόκειται για ανθρώπους που αγαπούν και με αγκάλιασαν».
Τώρα, σχεδόν πέντε χρόνια από την ημέρα που ξέσπασε ο εμφύλιος (15/3/2011), τι θα έλεγες στον Άσαντ αν τον είχες μπροστά σου;
«Δεν είμαι πολιτικός...».
Γι' αυτό ακριβώς ρωτάω! Επειδή δεν είσαι πολιτικός και δεν παίρνεις κάποια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση. Τι θα του έλεγες, λοιπόν;
«Αυτό που θα του έλεγα είναι πως θα έπρεπε να έχει κάνει κάποια πράγματα προκειμένου να αποφευχθεί αυτή η κατάσταση. Όλοι προχωρούν. Οι άνθρωποι, η Συρία, οι ΗΠΑ, όλα και όλοι πάνε προς τα μπροστά. Όμως, θα πρέπει να έχεις "καρύδια". Θα πρέπει να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις και να έχεις "καρύδια". Στη Συρία υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, των οποίων οι φωνές δεν ακούγονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τους μετανάστες στις ΗΠΑ. Αυτοί οι άνθρωποι ψάχνουν για μια δουλειά και για μια ευκαιρία, αλλά δεν έχουν φωνή. Κάθε χώρα έχει την πολιτική της. Βλέποντάς, όμως, την κατάσταση από μια πιο εξωτερική στάση, οφείλεις να ζυγίζεις τα πράγματα. Η τεχνολογία μας επιτρέπει να βλέπουμε καλύτερα τον κόσμο, να τα βλέπουμε όλα. Είναι το μέσο που μας αφήνει να κολλάμε όλα τα κομμάτια. Δεν είναι πλέον στο χέρι του ανθρώπου, ούτε στο χέρι ενός πολιτικού».
Πρόσφατα δήλωσες πως όσο ήσουν στη Συρία, είχες την ευκαιρία να έρθεις σε επαφή με ανθρώπους διαφορετικών θρησκευτικών και πολιτικών πεποιθήσεων. Ήρθες σε επαφή ποτέ με κάποιον τζιχαντιστή;
«Όχι, όχι, όχι. Δεν έχω γνωρίσει κάποιον τέτοιο άνθρωπο. Δεν ξέρω κάποιον που να θεωρεί πως ο θρησκευτικός πόλεμος είναι αυτό που πρέπει να γίνει στον πλανήτη μας. Δεν θέλω όμως να βγάζω συμπεράσματα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν την κατάλληλη παιδεία και δεν ξέρω τι στόχους έχουν. Η κατάσταση είναι πάρα πολύ περίπλοκη. Προσωπικά, δεν θέλω να δένομαι συναισθηματικά με την μία ή την άλλη πλευρά. Ποτέ στην ιστορία δεν βοήθησε το να δείχνουμε με το μεγάλο μας δάχτυλο τον άλλον και να του ρίχνουμε ευθύνες. Έτσι, το να φέρνεις αληθινές πληροφορίες και να ευαισθητοποιείς τον άλλον, πιστεύω πως είναι σημαντικό».
«Το ΝΒΑ είναι business»
Με τον Κόμπι Μπράιαντ ήσασταν συμπαίκτες στους Λέικερς για δύο χρόνια και πήρατε μαζί ένα πρωτάθλημα. Έχετε συζητήσει ποτέ για όλα αυτά;
«Όχι. Ο καθένας έχει τη δική του άποψη, δεν έχει τύχει να συζητήσουμε γι' αυτά».
Το ΝΒΑ συχνά βγάζει το κοινωνικό του πρόσωπο, τόσο μέσω των παικτών, όσο και μέσω της λίγκας. Όμως, πιστεύεις ότι ως οργανισμός προσπαθεί να περάσει ένα πιο «απολιτίκ» προφίλ σε θέματα που «καίνε»;
«Το ΝΒΑ πάντα προωθούσε το "basketball without borders" (σ.σ. το μπάσκετ χωρίς σύνορα). Βλέπουν και εκείνοι το μπάσκετ ως μια πλατφόρμα. Από την άλλη, το ΝΒΑ είναι business. Εμένα δεν με ενδιαφέρει καθόλου το κομμάτι "business" όταν αναφερόμαστε σε τέτοια θέματα. Αυτά είναι ανθρώπινα θέματα με παγκόσμια εμβέλεια. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να προωθούν το συμφέρον της εταιρείας τους. Τους καταλαβαίνω απόλυτα. Ωστόσο, μιλάμε για παγκόσμια προβλήματα. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο που σκέφτομαι και εγώ. Θέλουν να δημιουργήσουν συνείδηση στον υπόλοιπο κόσμο».
Το ΝΒΑ στο θέμα των προσφύγων έχει κρατήσει μια πιο ουδέτερη θέση. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Βέβαια, υπάρχουν «φλέγοντα θέματα», στα οποία οι παίκτες του ΝΒΑ παίρνουν θέση, όπως για παράδειγμα αυτό που είχε γίνει πριν από ένα χρόνο με τα μπλουζάκια με το σύνθημα "I Can't breathe", τα οποία ήταν κατά της αστυνομικής βιάς. Γιατί στο προσφυγικό δεν υπάρχει κανένας που να παίρνει σαφή θέση δημόσια, όπως κάνεις εσύ;
«Αυτό συμβαίνει διότι εγώ έχω την εμπειρία. Τη δική μου, μοναδική εμπειρία, που αποκόμισα ζώντας εκεί. Η αλήθεια είναι πως πολλοί στις ΗΠΑ δεν γνωρίζουν για τη Συρία. Μπορεί να γνωρίζουν για την κρίση της Συρίας, αλλά δεν έχουν κανένα συναισθηματικό δεσμό με την κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Δεν έχουν γνωρίσει κανέναν Σύριο. Εγώ είχα ανθρώπους να με φιλοξενούν στα σπίτια τους. Έκανα διακοπές εκεί. Έχω φίλους. Οι υπόλοιποι στο ΝΒΑ, πέραν όσων είπαμε πριν, δεν έχουν προσωπική εμπειρία. Δεν παίρνουν θέση γιατί δεν έχουν κάποια σύνδεση με τους ανθρώπους εκεί».
Μια διαφορετική ιστορία και η... Ελλάδα, που έδειξε τον δρόμο
Μιλώντας για τις δικές σου εμπειρίες στη Συρία, θα ήθελα να μου πεις την ιστορία για τον Σύριο που δεν ήξερε αγγλικά, αλλά κάθε μέρα σου έφερνε ζεστό τσάι για να είστε φίλοι... Είναι αλήθεια αυτό ή ένας μύθος;
«Ξέρεις γι' αυτή την ιστορία;».
Την έχω διαβάσει... Θα ήθελες να την διηγηθείς;
«Λοιπόν, κάθε πρωί πήγαινα στην προπόνηση με τα πόδια. Υπήρχε κόσμος έξω στον δρόμο που έπαιζε ποδόσφαιρο. Football, soccer, δεν ξέρω πώς το λέτε εσείς. Έπαιζαν ποδόσφαιρο στους δρόμους και μου άρεσε αυτό. Ήταν στην καθημερινή μου ρουτίνα να πηγαίνω τα παιδιά σχολείο και να παίζουμε ποδόσφαιρο. Εκεί ήταν πάντα ένας ευγενικός άνθρωπος, που με περίμενε και με χαιρετούσε. Δεν μιλούσε αγγλικά, αλλά είχε τον σεβασμό μου. Με χαιρετούσε και τον χαιρετούσα κάθε πρωί. Από ένα σημείο και μετά κάθε μέρα πριν πάω στην προπόνηση, με έβλεπε στον δρόμο και μου προσέφερε μία κούπα τσάι, ζεστό τσάι. Ήταν μια εξαιρετική χειρονομία. Ήξερε το ωράριό μου και με περίμενε. Με χαιρετούσε από μακριά, πήγαινα κοντά του και μου έδινε τσάι. Δεν καταλάβαινε τίποτα από αγγλικά. Δεχόμουν το τσάι και του έλεγα να απολαύσει την ημέρα του. Ήταν μία από τις πιο ευγενικές και πιο "δυνατές" χειρονομίες που έχω ζήσει. Ήταν μια κίνηση που με "ξύπνησε" και μου έδειξε πολλά πράγματα για την αγάπη. Αυτή η εμπειρία, μαζί με κάποιες άλλες, μου έμαθε πως η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη, ανεξαρτήτως των θρησκευτικών σου πεποιθήσεων».
Όπως ίσως θα γνωρίζεις, στην Ελλάδα έχουν έρθει πολλοί πρόσφυγες από τη Συρία. Μάλιστα, οι Έλληνες νησιώτες έχουν προταθεί για το Νόμπελ Ειρήνης, για τη φιλοξενία τους σε όλους αυτούς τους πρόσφυγες. Το είχες ακούσει αυτό;
«Δεν το ήξερα αυτό. Έχω κάνει όμως τη δική μου έρευνα. Η Ελλάδα και ο Καναδάς είναι οι δύο χώρες που έδειξαν στον πλανήτη πώς να δίνεις το χέρι σου για να βοηθάς τον άλλον κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας κρίσης».
Σκέφτηκες ποτέ να έρθεις στην Ελλάδα για να δεις από κοντά την κατάσταση με τους πρόσφυγες; Σε ρωτάω γιατί υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και σταρ του Χόλιγουντ που έχουν κάνει κάτι αντίστοιχο το τελευταίο διάστημα.
«Μέσω των social media ακολούθησα όλα τα βήματα που έχουν κάνει αυτές οι δύο χώρες. Η τεχνολογία μας δίνει αυτή τη δυνατότητα, να καταλαβαίνουμε πράγματα ο ένας για τον άλλον. Όχι μόνο για τα σπορ, αλλά και για την πραγματικότητα γύρω μας. Έχω μιλήσει στο Facebook με ανθρώπους από την Ελλάδα, από την Κίνα, απ' όλο τον κόσμο. Είμαι ενθουσιασμένος με την προοπτική να έρθω μια μέρα στην Ελλάδα για να μάθω ακόμα περισσότερα πράγματα».
«Δεν γνωρίζουν τι ακριβώς φοβούνται στις ΗΠΑ»
Στο περιοδικό SLAM του Ιανουαρίου του 2016 είπες πως στις ΗΠΑ όλοι φέρονται λες και νομίζουν πως οι Σύριοι είναι μέλη του ISIS...
«Ίσως παρεξηγήθηκε κάτι από αυτά που είπα ή ίσως μεταφέρθηκε λάθος. Θα ήταν απόλυτο και λανθασμένο να λες κάτι τέτοιο. Όμως, η αλήθεια είναι πως ο κόσμος στις ΗΠΑ δεν γνωρίζει. Δεν γνωρίζουν τι ακριβώς φοβούνται. Βλέπουν και ακούν πράγματα για την Μέση Ανατολή μέσω των ταινιών. Τα πράγματα όμως δεν είναι πάντα έτσι. Ο κόσμος στις ΗΠΑ δημιουργεί μια ψευδή εντύπωση για μια πραγματικότητα, η οποία δεν υφίσταται».
«Δεν ξέρω γιατί κανένας δεν θέλει να ακούσει για την περίοδο που πέρασα στη Συρία. Είναι ένα μυστήριο για εμένα», δήλωσες πρόσφατα. Τι ακριβώς συμβαίνει; Κανένας Αμερικανός δημοσιογράφος δεν σε έχει προσεγγίσει να ακούσει την ιστορία σου;
«Πράγματι, αυτή είναι η αλήθεια. Μου δόθηκε η ευκαιρία μέσω του "TMZ" να πω μερικά πράγματα. Ήθελα όμως να πω κι άλλα για την κρίση στη Συρία και όσα γίνονται αυτό το διάστημα στον κόσμο. Υπήρξαν κι άλλα πράγματα στα οποία ήθελα να αναφερθώ».
Για ποιο λόγο πιστεύεις πως τα αμερικανικά media δεν σου έχουν δώσει αυτό το βήμα;
«Υπάρχουν πολλά πράγματα που συμβαίνουν και ίσως δεν θέλουν τα media να δοθεί ανάλογη έκταση στα όσα γίνονται στη Συρία. Νομίζω πως τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ είναι πολύ πολύ προσεκτικά σχετικά με το ποιες απόψεις αφήνουν να ακουστούν και με το πώς λέγονται μερικά πράγματα. Ο κόσμος δεν ξέρει πολλά για την κατάσταση, προκειμένου να αποκτήσει τη δική του υπεύθυνη γνώμη. Η χώρα μου είναι όμορφη, προωθεί το διαφορετικό, αλλά μέσω του φόβου μπορεί να κρατήσει τα πράγματα υπό έλεγχο κάποιες φορές».
Στην καριέρα σου βίωσες το «basketball without borders»; Είναι τελικά το μπάσκετ μια παγκόσμια γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων;
«Σίγουρα, δίχως αμφισβήτηση. Δουλεύω με κάποιους ανθρώπους αυτή την περίοδο για να φτιάξουμε ένα παγκόσμιο πρόγραμμα με βασικό αντικείμενο το μπάσκετ. Το μπάσκετ είναι μια παγκόσμια πλατφόρμα. Είχα την ευκαιρία να μοιραστώ το όραμά μου μέσω του μπάσκετ. Το "basketball without borders" είναι πραγματικό. Παίζεται παντού. Τα σπορ είναι μια μοναδική πλατφόρμα, μέσω των οποίων μπορείς να συζητάς πράγματα».
