Είναι σοκαριστικό. Κι ενοχικό. Η ζωή δεν έχει μεγαλύτερη σημασία για έναν αθλητή, από έναν καθημερινό άνθρωπο, που ζει μακριά από τη δημοσιότητα. Αλήθεια είναι... Απόλυτη αλήθεια! Αλλά είναι σοκαριστικό, την Κυριακή (όποια Κυριακή) να περιγράφεις τα κατορθώματα, τα άστοχα, τα εύστοχα σουτ, τα λάθη, τα κατορθώματα και λίγες ημέρες μετά να μαθαίνεις: «Ο Κούριτς έχει όγκο στον εγκέφαλο». Συνέβη όμως σε εμένα, όπως συνέβη και στους περισσότερους... Εστω και προς στιγμή, μέχρι η καθημερινότητα να μας παρασύρει και πάλι στους καταιγιστικούς ρυθμούς της, το βλέμμα θόλωσε. Σαν να ήταν ένας φίλος από τα παλιά. Παράξενος που είναι αυτός ο αθλητισμός...
Εχουν περάσει μέρες από την ημέρα που του μίλησα, στο παρκέ του γηπέδου της Λα Κορούνια, μετά τον τελικό του ισπανικού Κυπέλλου με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Συνάντησα έναν άνθρωπο γεμάτο αισιοδοξία, θετική σκέψη και αγάπη για τη ζωή. Παλικάρι! Μία μικρή περιοδεία στο ίντερνετ με έριξε πάνω σε αυτό...
«Δύο μέρες μετά την αρχική επέμβαση, η κατάστασή του άρχισε να χειροτερεύει. Η εγκεφαλική πίεση είχε ανέβει επικίνδυνα και οι σφυγμοί του έπεφταν... Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον και λέγαμε: «Δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Οχι, δεν είναι αλήθεια». Ηταν η θλιβερή ανάμνηση της μητέρας του Κάιλ Κούριτς, που είδε ζωντανό τον πιο άσχημο εφιάλτη της ζωής της... «Ο Κάιλ θα μπορούσε να είχε πεθάνει εκείνη την ημέρα. Εφτασε τόσο πολύ κοντά, όσο κανείς από εμάς δε θα ήθελε να φτάσει. Αυτό που έκαναν οι γιατροί ήταν η απέλπιδα προσπάθεια. Κάτι έπρεπε να γίνει και άμεσα όμως».
Εξω από το δωμάτιο του Κάιλ, του «Βασιλιά του Λούιβιλ» όπως ονομάστηκε το 2010, οι γονείς του έκλαιγαν, κι έκλαιγαν, κι έκλαιγαν. Πολλές ώρες! Μέχρι, ο Θεός να βάλει το χέρι του και η απέλπιδα προσπάθεια των γιατρών, αποδειχθεί σωτήρια...
« Η ζωή είναι ωραία, έτσι δεν είναι;»... Ναι, ήταν η πρώτη ερώτησή μου σε έναν άνθρωπο που είδε το χάρο να του ανοίγει την αγκαλιά του. Δε θα πάψει στα μάτια μου και πολλών άλλων, να είναι ένας ήρωας... Σε αυτές τις περιπατώσεις, η ιατρική ικανότητα, οι προσευχές, η τύχη και η παλικαριά πάνε μαζί!
«Ασφαλώς...» μου απάντησε, έστω κι αν λίγα λεπτά νωρίτερα, η ομάδα του, η Γκραν Κανάρια είχε ηττηθεί στον τελικό. Ο ίδιος, πίσω από τον πάγκο, με πολιτικά, φυσικά δεν μπορούσε να αγωνιστεί. Αλλά και μόνο που βρισκόταν εκεί, στην Λα Κορούνια, ήταν ένα μικρό θαύμα... «Η ζωή είναι πολύ ωραία ακόμα κι όταν χάνει. Ολα τα πράγματα μπαίνουν σε μία άλλη προοπτική. Το μπάσκετ είναι το παιχνίδι που αγαπάς φυσικά, αλλά στο τέλος της ημέρας, η υγεία, η οικογένεια είναι πιο σημαντικά από κάθε τι άλλο».
Σε μία συνέντευξή του, ο πατέρας του Κάιλ Κούριτς (η υπόθεση του οποίου συνθέτει κι ένα δραματικό οξύμωρο σχήμα) είπε... «Την ημέρα που μάθαμε ότι δεν έπαιξε σε ένα ματς με την ομάδα του, ανησυχήσαμε. Ο Κάιλ δεν απουσίαζε από ματς χωρίς σοβαρό λόγο. Από εκείνη τη στιγμή ξέραμε ότι κάτι κακό κρύβεται πίσω από αυτή την απουσία»
- Πως συνέβη Κάιλ;
«Δεν είμαι σίγουρος. Ολα ξεκίνησαν με έναν πονοκέφαλο που δεν υποχωρούσε. Εκανα μία ακτινογραφία, μετά μία μαγνητική και εκεί βρήκαμε τον όγκο. Ολα άρχισαν από εκεί. Ολα έγιναν από το πουθενά» απάντησε, πάντα χαμογελαστός ο Αμερικάνος serial killer, ένας απίθανος σουτέρ και τρομερός σκόρερ.
- Θυμάσαι τη στιγμή που ο πόνος ήταν ανυπόφορος;
«Ναι, θυμάμαι... Ουσιαστικά ένιωθα σαν να έχω ημικρανία. Ηταν ένα πολύ έντονος πόνος που δεν έφευγε. Μετά από αυτό δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτα, ούτε να σκεφτώ. Καθόμουν με τις ημέρες και δεν μπορούσα να αναγνωρίσω τίποτα».
Επιστρέφω στις ανατριχιαστικές περιγραφές της μητέρας του και του πατέρα του... «Η στιγμή που πρωτομπήκε στο δωμάτιο του νοσοκομείου ήταν μία από τις πιο σκληρές της ζωής της. Χρειάστηκε να τον ταρακουνήσει, να του φωνάξει τα ονόματά μας κάμποσες φορές μέχρι να της απαντήσει» θυμήθηκε ο ντόκτορ Στιβ Κούριτς, ο πατέρας του Κάιλ, που είναι νευροχειρούργος με ειδίκευση στις εγκεφαλικές παθήσεις κι επεμβάσεις. Από την πρώτη στιγμή γνώριζε τα πάντα για την επικινδυνότητα της κατάστασης του γιο του. Τι ειρωνεία όμως;
«Ναι... Ηταν ειρωνεία» μου απαντά ο Κάιλ... «Ο πατέρας μου είναι χειρούργος. Ηταν ο πρώτος άνθρωπος που τηλεφώνησα μετά τη γυναίκα μου. Του έστειλα τις φωτογραφίες από τις εξετάσεις, του εξήγησα τι συμβαίνει και πήρε το πρώτο αεροπλάνο για να έρθει αμέσως στην Ισπανία».
Μαζί με τη μητέρα του, που είναι νοσοκόμα! Εφτασαν στην Ισπανία, μόλις μερικές ώρες πριν ο πολυαγαπημένος γιος του, εισέλθει στο χειρουργείο για μία επέμβαση που δεν είναι ταμπού να ειπωθεί: Ηταν μία επέμβαση ζωής ή θανάτου...
- Σου είπε ο πατέρας σου τι συνέβαινε μόλις του έστειλες τις εξετάσεις;
«Οχι, αλλά κι εγώ δεν ήμουν φοβισμένος ή τρομαγμένος. Θυμάμαι πολύ λίγα πράγματα. Ημουν έτοιμος για το επόμενο βήμα, την επέμβαση. Μετά από αυτό το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν να σταθώ στα πόδια μου και να περπατήσω ξανά...». Το θάρρος του, ακόμα και τώρα που αυτή η περιπέτεια μοιάζει με ένα μακρινό σκοτεινό όνειρο, ήταν περίσσιο. Δεν τον είδα ούτε στιγμή να λυγίζει, να απογοητεύεται.... Εστω κι αν χρειάστηκε τρεις επεμβάσεις μέσα σε διάστημα ενός μήνα για να χτυπήσει η καρδιά του και πάλι σε κανονικούς ρυθμούς... «Η πρώτη επέμβαση πήγε καλά, αλλά δύο μέρες αργότερα παρουσιάστηκε εγκεφαλικό οίδημα. Η κατάσταση ήταν άσχημη. Οι γιατροί επέλεξαν να του ανοίξουν το μπροστινό μέρος του κρανίου, για να ανασάνει ο εγκέφαλος από εκεί» υπογράμμισε ο πατέρας του Κάιλ, που κι αυτός ήξερε ότι κάτι έπρεπε να γίνει, αλλιώς ο παλμός του Κάιλ θα χανόταν για πάντα... «Η επιλογή των γιατρών αποδείχθηκε σωτήρια, αλλά μετά ο Κάιλ έμεινε για κάποιες ώρες σε τεχνικό κώμα. Εκείνο το διάστημα δεν ξέραμε καν αν θα ζήσει... Κι αν ζούσε, ήταν άγνωστο αν αυτή η διαδικασία θα προκαλούσε μόνιμες εγκεφαλικές βλάβες...»
Η επόμενη εικόνα που περιγράφει η μητέρα του, αφορά την επόμενη επίσκεψη που θυμάται... «Μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο και τον είδαμε να κάθεται στο κρεββάτι... Ω τι ανακούφιση».
- Πως γίνεται να είσαι τόσο ψύχραιμος; αναρωτήθηκα ο αφελής... Γίνεται ένας άνθρωπος που συνάντησε το θάνατο, να μην είναι θαρραλέος;
«Δεν είχα ποτέ έστω μία αρνητική σκέψη. Οταν με ενημέρωσαν ότι υπάρχουν κάποια άσχημα νέα για εμένα, ότι έχω όγκο στον εγκέφαλο, δε λύγισα. Το μόνο που ζήτησα ήταν να δω τις ακτινογραφίες, πήρα τηλέφωνο στην οικογένειά μου και μετά σκέφτηκα αμέσως το επόμενο βήμα. Πάντα είχα μία θετική ματιά σε όλα...»
Στο διάστημα που ο Κάιλ Κούριτς νοσηλευόταν, η μπασκετική κοινότητα ένωνε τις προσευχές της. Ανθρωποι απ΄όλο τον κόσμο μοίραζαν μέσω των social media το μήνυμα «Animo Kyle». Αυτή ήταν και η επιγραφή στις μπλούζες που φόρεσαν όλοι οι παίκτες της ACB στην αμέσως επόμενη αγωνιστική του ισπανικού πρωταθλήματος. Το hashtag που αφορούσε στον Αμερικάνο παίκτη έγινε trend... Η μπασκετική κοινότητα του πλανήτη είχε ενωθεί για έναν καλό σκοπό... Οπως ζητούσε και η μητέρα του με μηνύματα που έστελνε στα μέλη της οικογένειάς της, πριν μπει για την δεύτερη επέμβαση... «Προσευχηθείτε για τον Κάιλ. Προσευχηθείτε».
«Δεν είχα ιδέα πόση υποστήριξη θα λάμβανα εκείνες τις ημέρες. Στο twitter και το facebook έρχονταν μηνύματα από τις ΗΠΑ, από την Ισπανία, από την Ιταλία, από παντού. Η υποστήριξη που έλαβα ήταν απίστευτη και πραγματικά δεν έχω αρκετά λόγια για να εκφράσω τις ευχαριστίες μου.
Ο Κάιλ Κούριτε γεννήθηκε το 1989 και αποφοίτησε από το Λούιβιλ το 2012... Τη χρονιά που οι Κάρντιναλς, (κι) εξαιτίας του, κατάφεραν να φτάσουν στο Φάιναλ Φορ του NCAA με αντίπαλο το Κεντάκι σε ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα παιχνίδια Φάιναλ Φορ των τελευταίων (πολλών) ετών...
- Το μπάσκετ σε βοήθησε να αντιμετωπίσεις αυτό που σου συνέβη;
«Απολύτως... Πρώτα απ'όλα η υποστήριξη που έλαβα δε θα ήταν η ίδια αν ήμουν κάποιος άλλος, ένας κανονικός άνθρωπος. Και δεν αναφέρομαι στους φίλους και την οικογένεια που έτσι κι αλλιώς θα ήταν δίπλα σου, αλλά στους υπόλοιπους. Επίσης είχα να αντιμετωπίσω τις αντιξοότητες. Πράγματα που συμβαίνουν και στο γήπεδο του μπάσκετ, φυσικά σε διαφορετική μορφή. Ωστόσο, ο τρόπος που τα αντιμετώπιζα με βοήθησε στη δική μου κατάσταση».
Το διήμερο του μεγάλου φόβου όμως δε μπορούσε να μου φύγει από το μυαλό... Εντελώς ξαφνικά (όπως συμβαίνουν όλα τα άσχημα πράγματα στην ζωή), ένας υγιέστατος άνθρωπος γεμάτος ενέργεια, ανακαλύπτει ότι κουβαλάει έναν όγκο στον εγκέφαλο. Οι φίλοι του Λούιβιλ του συμπαραστάθηκαν ακόμα και στη διάρκεια των αγώνων των Κάρντιναλς με φωνές, χειροκροτήματα, βίντεο. Σε αυτούς απευθύνθηκε και ο Κούριτς σε ζωντανή σύνδεση με το γήπεδο, από το κρεβάτι της νοσηλείας του μέσω Skype. Ηταν το ελάχιστο ευχαριστώ που θα μπορούσε να πει... Αλλά ακόμα κι έτσι απέδειξε πόσο δυνατός ήταν...
- Μπαίνοντας στο χειρουργείο, αισθάνθηκες ότι εισέρχεσαι σε ένα σκοτεινό τούνελ και μόλις βγήκες από αυτό ένιωσες σαν να βγαίνεις στο ξέφωτο και πάλι;
«Ναι, κάπως έτσι... Μπαίνοντας στο χειρουργείο για μία εγχείρηση στον εγκέφαλο, φυσικά τα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά. Ποτέ δε σκέφτηκα έτσι όμως. Δε σκέφτηκα ποτέ ότι μπορεί να πεθάνω, ούτε πως δε θα ξαναπερπατήσω, ή πως δε θα ξαναδώ τα παιδιά μου. Το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν: «Πάω να κάνω μία επέμβαση και γυρνάω...». Βήμα βήμα ήμουν σίγουρος ότι θα επιστρέψω στους κανονικούς ρυθμούς ζωής».
Πριν τον Κούριτς πάντως, τα Κανάρια είχαν βιώσει μία άλλη «τραγωδία». Ο Λιβόν Κένταλ, γνώριμός μας από την θητεία του στον Πανιώνιο και το Μαρούσι, εγκατέλειψε την καριέρα του, εξαιτίας της σπάνιας ασθένειάς του μωρού του που έπασχε από καρκίνο. Για ακόμα μία φορά η συμπαράσταση των Ελλήνων, όπως και ολόκληρου του κόσμου, ήταν συγκινητική. Υπό τη φράση #wearewithyou
- Τι διάολο συμβαίνει με τα Κανάρια Νησιά; Πρώτα ήταν η υπόθεση του Λιβόν Κένταλ... Τώρα είσαι εσύ...
«Δεν ξέρω... Κακή τύχη. Αλλά τα πράγματα πηγαίνουν καλά στο τέλος. Η κατάσταση του παιδιού του Λιβόν πηγαίνει καλύτερα. Ολοκλήρωσε πριν λίγο καιρό τις χημειοθεραπείες και υπάρχουν πολύ θετικά μηνύματα».
- Στείλε ένα μήνυμα σε κάποιον που κοιμάται σαν ένας κανονικός άνθρωπος και ξυπνάει έχοντας όγκο στον εγκέφαλο...
«Ξέρω ότι θα ακουστεί κλισέ, αλλά αυτό έχεις στο μυαλό σου, αυτό είναι που θα συμβεί στο τέλος. Αν σκέφτεσαι θετικά, ωραία πράγματα θα σου συμβούν. Αν έχεις αρνητικές σκέψεις, τότε θα σου συμβούν αρνητικές καταστάσεις. Αυτό που κάνω εγώ λοιπόν, είναι να σκέφτομαι θετικά και να είμαι δυνατός».
Κλείνοντας, τον ρώτησα...
- Σε ενοχλεί η ουλή που έχεις στο κεφάλι σου;
«Οχι... Είναι κάτι που παρατηρώ κάθε φορά που χρειάζεται να φτιάξω τα μαλλιά μου. Αισθάνομαι λίγο παράξενα σε αυτό το σημείο, αλλά είναι κάτι που υπάρχει πια και κάτι που μου θυμίζει αυτό που πέρασα».
Y.Γ. Πριν από μερικές ημέρες ο Κάιλ Κούριτς, όπως ο ίδιος είχε προβλέψει και οι γιατροί έλεγαν ότι είναι τρελός, επέστρεψε στις προπονήσεις της Γκραν Κανάρια... Μπράβο ρε παλικάρι μου!!!!
Y.Γ1 Η τρίτη επέμβαση ήταν πλαστική για να καλυφθεί το κενό που άφησε στο κρανίο του το δεύτερο χειρουργείο...
