MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

To κίνητρο λοιπόν, αυτό το κίνητρο... Να 'χεις 8, να κυνηγάς το 9 και να το θες περισσότερο και από το 1ο. Το 'χε πει κάποτε ο Ομπράντοβιτς πως θα σταματήσει την προπονητική, αν αισθανθεί να μην έχει όρεξη να πάει για προπόνηση, αλλά μετά το 4ο, το 5ο, το 6ο και πάει λέγοντας, αναρωτιέσαι για το πόσο ακόμη ο... τρελός θα αναβοσβήνει σαν φανάρι και θα ουρλιάζει στους παίκτες του με τη διαφορά στο +19 και τον τελικό να έχει κριθεί.

Κι όμως, ο Ομπράντοβιτς δεν είναι μια απλή περίπτωση ανθρώπου όπως εγώ κι εσείς. Δεν είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος που σκέφτεται όπως εμείς, που χορταίνουμε ή διψάμε ανάλογα με το τι έχουμε έχουμε πετύχει το προηγούμενο διάστημα... «This is past» είχε πει κάποτε σε εκείνη την περιβόητη συνέντευξη με την Πρόκομ και δεν το 'λεγε για να το πει, αλλά βαθιά μέσα του έτσι το πιστεύει...

Ο Ομπράντοβιτς δεν έγινε κορυφαίος επειδή ξέρει καντάρια μπάσκετ, έγινε κορυφαίος γιατί κάθε χρονιά, κάθε μέρα, κάθε ώρα έχει μεγαλύτερο κίνητρο από την αμέσως προηγούμενη. Πήγε στην Τουρκία για να χαρίσει στους ανυπόληπτους Τούρκους την 1η Ευρωλίγκα και μέσα σε τρία χρόνια τα κατάφερε. Και το πιο σημαντικό, τα κατάφερε μ' ένα είδος μπάσκετ που έμοιαζε τόσο ξένο γι αυτόν, όταν ξεκίνησε την προσπάθεια...

Ομολογώ πως βλέποντας τη φετινή Φενέρ και μέχρι τα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό, δεν τον πίστευα... Αναρωτιόμουν και το είχα γράψει μάλιστα πολλές φορές για το πώς θα πάει στην κορυφή με πλέι μέικερ τον Ντίξον ή πώς είναι δυνατόν να φτάσει στην κορυφή με δύο σέντερ που έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά. Βλέπετε αυτό το «σας τα 'λεγα» που μας είχε κάνει με νόημα, μετά το τέλος του τελικού στη Μπολόνια το 2002, όταν επί ένα χρόνο τον κράζαμε επειδή δεν είχε αποκτήσει αξιόπιστο σέντερ, δεν μου ήταν αρκετό...

Ο Ομπράντοβιτς έφυγε το καλοκαίρι του 2012 από τον Παναθηναϊκό και η ιστορία καταγράφει πως δεν βγήκε χαμένος από την επιλογή του. Πήγε σε μια χώρα που έμοιαζε με την Ελλάδα της δεκαετίας του '90, τότε που... σφαζόμασταν για το ποιος θα κατακτήσει το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών για την Ελλάδα και μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε αυτό που φάνταζε εξωπραγματικό για τους Τούρκους που μέχρι σήμερα είχαν μάθει να πετάνε τσουβάλια με λεφτά στον Βόσπορο.

Οι ομάδες ΔΕΝ αγοράζονται, χτίζονται και η Φενέρ είναι μια τρανή απόδειξη επ' αυτού. Ο Ομπράντοβιτς δεν ανήκει στην κατηγορία των... νεόπολουτων που πιστεύει πως δεν μπορεί να φτιάξει, μπορεί να το αγοράσει. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα πως τα λεφτά δεν αρκούν από μόνα τους για να φέρουν την ευτυχία. Την πρώτη χρονιά έκανε το πρώτο βήμα, την δεύτερη άγγιξε το όνειρο, την τρίτη πλέον ήταν έτοιμος για να φτάσει στην κορυφή, επιβεβαιώνοντας πως τα πάντα γίνονται βάσει προγράμματος.

Ο Ομπράντοβιτς λοιπόν δεν πήγε χαμένος που έφυγε από την Ελλάδα, όπως έλεγαν μερικοί - μερικοί. «Πού θα βρει μωρέ έναν Γιαννακόπουλο να του τα σπρώχνει» έλεγαν οι ξυπνητζήδες, «που θα βρει μωρέ Διαμαντίδη» συμπλήρωναν οι υπόλοιποι, αλλά να που τρία χρόνια αργότερα ήρθε η απάντηση. Μπορεί Διαμαντίδη να μην βρήκε, αλλά εξέλιξε κι άλλο το μπάσκετ, το πήγε ένα βήμα παρακάτω και κατάφερε να βρεθεί ξανά στην κορυφή, χωρίς τις μεγάλες προσωπικότητες που είχε στον Παναθηναϊκό και μ' ένα στυλ παιχνιδιού που τρία χρόνια πριν θα λέγαμε «σιγά μην παίξει έτσι ο Ζοτς».

Αυτό που πέτυχε ο Ομπράντοβιτς στην Τουρκία είναι πολύ μεγάλο, αν το σκεφτεί κανείς μπασκετικά κι όχι οπαδικά. Πήγε σε μια χώρα που δεν ήξερε τι θα πει «Ευρωλίγκα», της χάρισε το πρώτο τρόπαιο, προκαλώντας συναισθήματα σαν κι αυτά που έζησαν οι Ελληνες το 1996, όταν ο Παναθηναϊκός ανέβαινε στο πρώτο σκαλί του βάθρου. Ναι, για τον Ομπράντοβιτς σε προσωπικό επίπεδο αυτό που πέτυχε είναι πιο μεγάλο απ' ό,τι θα ήταν ένα ακόμη αστέρι με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Το να δείξει τον δρόμο σε μια χώρα που μέχρι σήμερα είχε ξοδέψει 500 εκατομμύρια για το τίποτα, είναι σαφώς μεγαλύτερο κίνητρο από το να οδηγήσει τον έτοιμο Παναθηναϊκό σε ένα ακόμη μεγάλο τίτλο.

Υπήρχαν βεβαίως και οι ξυπνητζήδες της άλλης πλευράς, αυτοί που ειρωνεύονταν τον Σλούκα, όταν αποφάσισε να φύγει από τον Ολυμπιακό και να πάει στην Τουρκία.Δεν χωράει βλέπετε στο μικρό μυαλό μας η λέξη «κίνητρο», δεν μπορούμε να δεχτούμε πως τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από το καλό της ομάδας μας, τίποτα πιο δυνατό από την «Ολυμπιακάρα μας και την Παναθηναϊκάρα μας!». Ο Σλούκας δικαιώθηκε... Εξελίχθηκε σε πρωταγωνιστής, έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης και το κυριότερο όλων βελτιώθηκε δίπλα στον κορυφαίο. Στο... τσακ θα είχε δύο Ευρωλίγκες αυτή την στιγμή.

Για τον Ολυμπιακό, δεν υπάρχουν δάκρυα, μόνο περηφάνια θα πρέπει να αισθάνονται οι φίλαθλοί του. Ισως να ήταν διαφορετικό το αποτέλεσμα, αν απέναντί του ήταν η Ρεάλ ή η ΤΣΣΚΑ. Ηθελε, το πάλεψε, το πίστευε, αλλά δεν μπορούσε. Δεν μπορούσε γιατί είχε απέναντί του μια καλύτερη ομάδα, η οποία διανύει την καλύτερη περίοδο της τριετίας, μ' έναν προπονητή που ξέρει να δαχειρίζεται μαεστρικά τις καταστάσεις.

Ο Ομπράντοβιτς επέλεξε να αντιμετωπίσει τον Σπανούλη, σαν την πρώτη φορά που ο αρχηγός του Ολυμπιακού έπαιξε αντίπαλος του Παναθηναϊκού μέσα στο ΟΑΚΑ. Με λυσσασμένη άμυνα, τον Γιούντο να βγαίνει στα 8 μέτρα και τους πάντες να κλείνουν προς τα μέσα, κάθε φορά που είχε την τάση να πάει για διείσδυση. Ηταν σαφές πως ο Σπανούλης δεν είχε να τα βάλει με τον Κάλινιτς, είχε να τα βάλει με το... τέρας που λέγεται Γιούντο και το οποίο έβγαινε μετά από κάθε σκριν.

Δεύτερον, ο Σφαιρόπουλος δικαίως ρίσκαρε με τα ελεύθερα σουτ του Κάλινιτς, αλλά αυτό είναι το σημείο που αποδεικνύεται πως η Φενέρ είναι στην καλύτερή δυνατή κατάσταση. Ο Σέρβος αποδείχτηκε τεράστιο εργαλείο στα πλέι οφ και το φάιναλ φορ, δικαίωσε (πάλι) τον Ομπράντοβιτς που επέμενε στην απόκτησή του και ήταν ο παίκτης που έβαλε τις βάσεις για τη διαφορά στο ξεκίνημα του αγώνα.

Υ.Γ.1: Οι δηλώσεις που κάνεις όταν χάνεις, έχουν μεγαλύτερη αξία από τις δηλώσεις όταν νικάς. Φάουλ και μάλιστα μεγάλο οι δηλώσεις των Αγγελόπουλων μετά το τέλος του τελικού. Οταν θες να λέγεσαι «η κορυφαία ομάδα της 9ετίας», οφείλεις να δείχνεις και την μεγαλοσύνη που «κουβαλάνε» οι κορυφαίοι. Σε έναν αγώνα που τον έχεις χάσει με κάτω τα χέρια, λες ένα συγχαρητήρια στον αντίπαλο και δεν προσπαθείς να τον μειώσεις για να αισθανθείς καλύτερα...

Υ.Γ2: Το 'γραψα στο Facebook το Σάββατο, το βάζω κι εδώ... Κάποτε οι Παναθηναϊκοί τέτοιες ώρες έπιναν την καφεδιά τους στις ηλιόλουστες πλατείες της Μπολόνια, του Βερολίνου, της Βαρκελώνης, έκαναν καμια βόλτα στο ξενοδοχείο της ομάδας, ετοιμάζονταν να πιουν τα ποτάκια τους και περίμεναν τον Ζοτς, τον Σάρας, τον Μήτσο και τον Μάικ να μπουν να το σηκώσουν. Η ζωή κύκλους κάνει, τα ωραία κάποτε τελειώνουν και κάποια στιγμή θα επιστρέψουν. Αυτό άλλωστε δεν είναι κακό, είναι ρεαλιστικό.

Κακό είναι αντί για προβληματισμό να βλέπεις νεοπαναθηναϊκούς (την έχουμε αναλύσει πολλάκις την έννοια της λέξης...) να τσακώνονται, όχι για το πώς θα γίνει η επιστροφή, αλλά για το αν δικαιούται ένας Παναθηναϊκός να πει 1.000 μπράβο στον Ολυμπιακό, αν η υπέρβαση αυτή είναι μεγαλύτερη της τάδε χρονιάς κι αν οι Ολυμπιακοί εκείνα τα χρόνια έλεγαν τα αντίστοιχα «μπράβο» στους Παναθηναϊκούς. Μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή την περίοδο δεν έχουν οι χορτασμένοι Παναθηναϊκοί, αλλά οι «φρέσκοι» Παναθηναϊκοί, αυτοί που δεν αγάπησαν το τμήμα μπάσκετ, αλλά μόνο την επιτυχία του...

Τελικά, δεν έχασε ο Ζέλικο...