Το ξέρω, ο αθλητισμός είναι το δεύτερο πιο όμορφο πράγμα στη ζωή. Η οικογένεια και η υγεία πάνω από όλα.
Αλλά πώς να μην σε ευχαριστήσω που με οδήγησες να λατρέψω έναν σύλλογο που το μεγαλείο του δεν έχει τέλος. Να μπορώ τώρα, στα 41 μου χρόνια να ζω στιγμές μαγικές, στιγμές ονειρεμένες!!
Να μπορώ και οδηγώ τον γιο μου στο «ερυθρόλευκο» μεγαλείο. Για σένα ήταν δύσκολα γιατί τα δικά μου παιδικά χρόνια ήταν δύσκολα καθώς δύσκολα ήταν και τα χρόνια τότε του Ολυμπιακού.
Αλλά για μένα είναι όλα εύκολα. Δεν χρειάζεται να του πω τίποτα του μικρού. Βλέπει αυτή την ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ, αυτά τα παλικάρια με κάτι καρύδια σαν την… Σαντορίνη και γοητεύεται!!!
Πόσες και πόσες φορές αυτή η ΟΜΑΔΑΡΑ μας έχει κάνει περήφανους! Πόσες και πόσες φορές μας έκανε να κλαίμε από χαρά και περηφάνια! Πόσες και πόσες φορές αυτή η ομάδα μας έκανε να ανατριχιάσουμε! Να κατανοήσουμε στο 100% την έννοια του όλα γίνονται όταν έχεις καρδιά, όταν έχεις ψυχή, όταν παίζεις αυτό που ξέρεις και όταν δεν φοβάσαι κανέναν!!! Ούτε τα κοράκια που προσπάθησαν ειδικά στο τρίτο δεκάλεπτο να σπρώξουν την ΤΣΣΚΑ στον τελικό!
Τους κέρδισαν και αυτούς τα παλικάρια μας! Ο Ολυμπιακός των υπερβάσεων, ο Ολυμπιακός της ΖΩΗΣ ΜΑΣ!!!
Έλεγες πως δεν γίνεται κάθε φορά τα ίδια! Τους σοκάραμε στο ανεπανάληπτο τελικό του 2012 με το πεταχτάρι του Πρίντεζη τους «σκοτώσαμε» και πήραμε το 2ο! Τους διαλύσαμε στο Λονδίνο στον ημιτελικό και στον τελικό σαρώσαμε το 3ο! Τους αποτελείωσε ο Σπανούλαρος στη Μαδρίτη και πήγαμε ξανά τελικό! Και τις τρεις φορές ήταν καλύτεροι. Καλύτεροι; Μπα. Καλύτεροι στα χαρτιά, μέχρι εκεί. Το ίδιο και τώρα. Όταν η μπάλα όμως «έκαιγε» αυτή η ΟΜΑΔΑΡΑ, από το -13, από το -12 και από το -10 ήξερε πως αν πεθάνει θα πεθάνει ΟΡΘΙΑ!!
Το ένιωσαν όλοι στις κραυγές του τρομερού Μάντζαρη στο τρίποντο για το 64-60! Ήξεραν οι καημένοι Ρώσοι τι τους περιμένει στο τελευταίο δεκάλεπτο. «Πέθαναν» όταν είδαν τον «γνωστό-άγνωστο», Σπανούλαρο, τον ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, να σηκώνεται από τα 8 μέτρα και να «χλατσάρει» το τρίποντο! Το έβλεπες και το ένοιωθες όσο πλησιάζαμε στο τέλος. Δεν μπορούν να πιάσουν το μεγαλείο αυτού του Ολυμπιακού όσα εκατομμύρια και αν πληρώσουν! Αγοράζονται μωρέ η κλάση και τα «καρύδια» του Σπανούλη; Αγοράζεται η καρδιά του Παπανικολάου;
Αγοράζεται η ψυχή του Μάντζαρη; Αγοράζεται το πάθος του «χρυσού» παιδιού, Πρίντεζη;
Αγοράζεται μωρέ αυτή η ΟΛΥΜΠΙΑΚΑΡΑ;;;
Δεν αγοράζεται mister Vatutin.
Και τώρα τελικός. Θα το σηκώσουμε;
Η απάντηση ειδικά για ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΠΙΘΑΝΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ είναι απλή και… γηπεδική!
«Και αν δεν γίνει αυτό στα α@@@@ια μας τα δυο ΠΑΝΤΑ ΑΡΡΩΣΤΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ».
Πατέρα και πάλι σε ευχαριστώ…
