Η φετινή Ευρωλίγκα δεν είναι μόνο απρόβλεπτη και συναρπαστική, αλλά και αρκετά διδακτική, καθώς συνδέοντας τις δύο πρώτες αγωνιστικές των πλέι οφ με όλα όσα παρακολουθήσαμε στον Μαραθώνιο της κανονικής περιόδου, το συμπέρασμα είναι αρκετά ανατρεπτικό. Καταρρίπτει ταμπέλες, αποδυναμώνει θεωρίες, κλυδωνίζει αξιώματα.
Ξεκινώντας από το διπλό «break» που κατάφερε να σημειώσει η Φενέρμπαχτσε στη σειρά με τον Παναθηναϊκό, καθώς είναι το πιο εντυπωσιακό σκορ και στα τέσσερα ζευγάρια, επιβεβαιώνεται ότι ακόμη και στην πιο καυτή έδρα το πλεονέκτημα της έδρας δεν εγγυάται νίκες και πρόκριση. Για να είμαι ειλικρινής, πίστευα ό,τι και οι περισσότεροι, ότι η εκπληκτική φόρμα στην οποία βρέθηκε ο Παναθηναϊκός και η εξαιρετική κατάσταση του Σίγκλετον, αλλά και του Γκιστ (των 27’ με τη Ρεάλ και των 21’ με την ΤΣΣΚΑ) στο φινάλε της κανονικής περιόδου -συν όλα τα άλλα- θα αποτελούσαν σημαντικά όπλα, ούτως ώστε οι Πράσινοι να μπορέσουν να υποτάξουν την ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Δεν φοβάμαι να πω… και να την αποκλείσουν.
Και όμως, με πολύ σφιχτό rotation και τουλάχιστον δύο ανέτοιμους παίκτες (Σλούκας, Ντατόμε), η Φενέρ υπέταξε τον πλήρη Παναθηναϊκό και είναι έτοιμη να σφραγίσει την πρόκριση σε τρίτο σερί Φάιναλ Φορ. Το να συζητήσουμε ξανά για τη συνεισφορά του Ζοτς στη συγκεκριμένη ομάδα, αλλά και στη συγκεκριμένη σειρά είναι εκ των ων ουκ άνευ. Επί τη ευκαιρία, όταν ασκείται κριτική στον Τσάβι Πασκουάλ από σχετικούς και ασχέτους, δεν σημαίνει ότι αυτό αποτελεί ασέβεια προς το πρόσωπό του.
Προσωπικά, τον θεωρώ πολύ καλό προπονητή, ο οποίος έχει πολύ ανεπτυγμένα κάποια βασικά χαρακτηριστικά: την οξυδέρκεια, την εργατικότητα, την ισονομία και τη διαχείριση χαρακτήρων. Ακόμη και αν η Φενέρ αποκλείσει τον Παναθηναϊκό με «sweep» (3-0), η άποψή μου δεν αλλάζει για τον Καταλανό, διότι δεν είμαι από αυτούς που κρίνουν εκ του αποτελέσματος. Στην πνευματική και αγωνιστική ετοιμότητα, που παρουσίασε η ομάδα του στους δύο πρώτους αγώνες, ο Τσάβι απέτυχε, αλλά ποιος δεν κάνει αστοχίες ή δεν παίρνει και λανθασμένες αποφάσεις; Συν τοις άλλοις, θα κριθεί πιο αυστηρά του χρόνου, όταν δηλαδή θα κτίσει την ομάδα όπως εκείνος νομίζει καλύτερα.
Την ίδια στιγμή, βέβαια, στην οκτάδα των πλέι οφ, υπάρχουν δύο ομάδες, που είναι εξίσου καινούργιες όπως ο Παναθηναϊκός και με καινούργιους προπονητές από πέρυσι, αλλά κατάφεραν να σπάσουν την έδρα της αντιπάλου τους. Πρόκειται για την Αναντολού Εφές (1-1 με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ) και την Νταρουσάφακα (1-1 με την Ρεάλ Μαδρίτης στη Μαδρίτη), με την υποσημείωση -που αποτελεί σοβαρό ελαφρυντικό για τον κόουτς Πασκουάλ- ότι οι ομόλογοί του Βέλιμιρ Περάσοβιτς και Ντέιβιντ Μπλατ ξεκίνησαν από το καλοκαίρι να κτίζουν τις ομάδες τους και δεν ανέλαβαν τον Οκτώβριο όπως ο Καταλανός.
Το σίγουρο, όμως, είναι ότι σε επίπεδο πνευματικής και αγωνιστικής προετοιμασίας, οι τουρκικές ομάδες, που δεν έχουν καμία σχέση με τον εξάκις πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκό και στο ξεκίνημα της σεζόν ήταν πολύ κάτω στις προβλέψεις σε σχέση με το Τριφύλλι, εμφανίστηκαν πολύ καλύτερες από τους Πράσινους. Δεν λέω ότι σώνει και καλά θα προκριθούν στο Φάιναλ Φορ, αλλά παρουσιάστηκαν πολύ ανταγωνιστικές, διαβασμένες, βελτιώθηκαν σε σχέση με το Game 1, έσπασαν έδρα και τους αξίζουν συγχαρητήρια.
Η ταμπέλα που κινδυνεύει να καταρριφθεί αφορά στους γηγενείς παίκτες. Ολοι μας, ή για να μην είμαι απόλυτος, οι περισσότεροι, έχουμε υποστηρίξει κατά καιρούς ότι η παρουσία κορμού γηγενών παικτών αποτελεί το άλφα και το ωμέγα. Τι θα πούμε ΑΝ (το γράφω με κεφαλαία γιατί οι σειρές είναι «ζωντανές»), η Αναντολού Εφές καταφέρει να αποκλείσει τον Ολυμπιακό, η Νταρουσάφακα την Ρεάλ Μαδρίτης και η Φενέρμπαχτσε τον Παναθηναϊκό; Η Εφές έχει έναν Τούρκο και μάλιστα ρολίστα τον Μπαλμπάι και ένα παιδί που γεννήθηκε στα Σκόπια από Βόσνια μητέρα και Τούρκο πατέρα, τον Οσμάν. Η Νταρουσάφακα έχει δύο ρολίστες, τον Μπατούκ και τον Αλντεμίρ (1’45’’ στο Game 2 στο ΣΕΦ) και η Φενέρμπαχτσε τον Μαχμούτογλου, που αγωνίστηκε… 2’’ στο πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ!
Ολα αυτά έρχονται σε αντιπαραβολή με τον ελληνικό κορμό του Ολυμπιακού (Σπανούλης, Πρίντεζης, Παπανικολάου, Παπαπέτρου, Μάντζαρης, Αγραβάνης), τον εξασθενημένο ισπανικό κορμό της Ρεάλ (Γιούλ, Φερνάντεθ, Ρέγες - τώρα φαίνεται η απουσία του Ροντρίγκεθ, που δεν θα έβαζε τα κλάματα εν ώρα ματς όπως το παιδί - φαινόμενο, αλλά ακόμη παιδί Ντόντσιτς) και τον κορμό που προσπάθησε/προσπαθεί να κτίσει ο Παναθηναϊκός (Καλάθης, Παππάς, Μπουρούσης - Φώτσης ελάχιστα, Χαραλαμπόπουλος, Μποχωρίδης καθόλου). Η ΤΣΣΚΑ έχει ρωσικό κορμό παικτών (Βοροντσέβιτς, Χριάπα, Φριντζόν, Κουρμπανόφ, Αντόνοφ) με ρόλους, ενώ η Μπασκόνια, που ζόρισε και στα δύο παιχνίδια την πρωταθλήτρια Ευρώπης στη Μόσχα, δεν έχει ούτε έναν γηγενή Ισπανό, καθώς ο Ντιόπ έχει γεννηθεί στο Ντακάρ (Σενεγάλη) και ο Βραζιλιάνος Ράφα Λουζ απέκτησε ισπανικό διαβατήριο, όταν πήγε στο εφηβικό της Μάλαγα.
Το συμπέρασμα που βγάζω είναι τριπλό και αν θέλετε φυσικά το συζητάμε:
1) το βασικότερο στοιχείο σε μια ομάδα είναι η «χημεία». Εχουμε δει ομάδες με πολλούς και γνωστούς γηγενείς παίκτες, οι οποίοι δεν ήλθαν ποτέ κοντά μεταξύ τους. Το δήλωσε ο Ιβκοβιτς σε συνέντευξη που είχε δώσει στο Βήμα της Κυριακής για τους Ερυθρόλευκους της σεζόν 2010-11: «Μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι ποτέ στη ζωή μου δεν είχα χειρότερη ομάδα από εκείνη της περυσινής περιόδου». Θυμάστε τι παιχταράδες είχε ο Ολυμπιακός; Παπαλουκάς, Σπανούλης, Μπουρούσης, Τεοντόσιτς, Νεστέροβιτς, Ερτσεγκ, Παπανικολάου, Βασιλόπουλος, Κέσελι, Μαυροκεφαλίδης, Χαλπερίν, Γκόρντον κ.α.
2) ο κορμός των γηγενών παικτών πρέπει να πλαισιώνεται από πολύ καλούς ξένους, αλλά και το αντίστροφο, οι ξένοι πρέπει να έχουν δίπλα τους ποιοτικούς γηγενείς με προσωπικότητα, ούτως ώστε να δημιουργήσουν τον ιδανικό συνδυασμό. Πάρτε για παράδειγμα τον Παναθηναϊκό της σεζόν 2008-09 (και όχι μόνο) και τον Ολυμπιακό της σεζόν 2011-12 για να αντιληφθείτε τι εννοώ. Σπουδαίοι Έλληνες, αλλά και σπουδαίοι ξένοι οδήγησαν τις ομάδες τους στην κορυφή της Ευρώπης!
3) ο ρόλος του προπονητή! Στις ομάδες που αναλύσαμε (Φενέρμπαχτσε, Αναντολού Εφές, Νταρουσάφακα, Μπασκόνια), προπονητές είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών, που μεταμορφώνεται σε… σατανά στα πλέι οφ και το Φάιναλ Φορ (Ομπράντοβιτς), ένας σπουδαίος, που πήρε την Ευρωλίγκα με την Μακάμπι και έφτασε στους Τελικούς του ΝΒΑ (Μπλατ), ένας εξαιρετικός, που έχει τις προδιαγραφές, ώστε να γίνει σπουδαίος και οδήγησε την περυσινή ομάδα - έκπληξη, την Μπασκόνια, στο Φάιναλ Φορ (Περάσοβιτς) και ο προπονητής του μέλλοντος στην Ισπανία, που πάλεψε και τα δύο ματς στη Μόσχα με ολοκαίνουργια ομάδα (Αλόνσο).
Για να μην παρεξηγηθεί αυτό που ανέφερα για τον κορμό, υπάρχει και η παράμετρος του φετινού Ολυμπιακού, ο οποίος έχει πρωτοκλασάτους γηγενείς παίκτες, αλλά ατύχησε να εμφανιστεί ελλιπής στη σειρά με την πολύ επικίνδυνη Αναντολού Εφές, καθώς δεν είχε τον βασικό σουτέρ του (Λοτζέσκι), έχασε τον Μιλουτίνοφ στο δεύτερο ματς, ο Γιανγκ δεν είναι Γιανγκ και εξυπακούεται ότι ο φιλότιμος Ουότερς δεν είναι Χάκετ. Παρ’ όλα αυτά, οι Ερυθρόλευκοι έχουν τη δύναμη να σπάσουν την αναιμική έδρα της Εφές και να ανακτήσουν το πλεονέκτημα, αλλά για να συμβεί αυτό θα πρέπει να μπουν αρκετοί παίκτες στην εξίσωση, προκειμένου να υποτάξουν μια υπερβολικά αθλητική ομάδα, η οποία στους δώδεκα τελευταίους ευρωπαϊκούς αγώνες της μετρά εννέα νίκες! Μακάρι και ο Παναθηναϊκός να αντέξει στην καυτή έδρα της, ώστε να μην ολοκληρωθεί τόσο πρόωρα το ευρωπαϊκό όνειρο της πρόκρισης στο Φάιναλ Φορ.