Εχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά για τον διαφαινόμενο και όχι βέβαιο ακόμη ευρωπαϊκό αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τη Φενέρμπαχτσε του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Τα σχόλια από σχετικούς και ασχέτους - έτσι μου αρέσει να το θέτω πάντα, καθώς όλοι έχουν δικαίωμα στην άποψη, είτε είναι επαγγελματίες είτε λάτρεις του αθλήματος- κρύβουν ποικίλα συναισθήματα: απογοήτευση, πίκρα, θυμό, ειλικρίνεια, ρεαλισμό, παραδοχή, αποδοχή, απαισιοδοξία για το παρόν, αισιοδοξία για το μέλλον, τα πάντα.
Από την Πέμπτη (20/4), όμως, έχω κάποιες ενστάσεις και φυσικά δεν είναι ο στόχος του κειμένου να ωραιοποιήσει καταστάσεις, ακόμη και τον κορυφαίο προπονητή όλων των εποχών Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε δις από μια ομάδα ανώτερη από αυτόν. Ειπώθηκε και γράφτηκε από πάρα πολλούς. Διαφωνώ. Κατά τη γνώμη μου ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε δις από την πρωταθλήτρια Τουρκίας, γιατί ήταν ανέτοιμος να την αντιμετωπίσει ως γηπεδούχος στο καυτό ΟΑΚΑ, κυρίως πνευματικά και δευτερευόντως αγωνιστικά. Την έκανε να φαίνεται καλύτερη.
Ηττήθηκε δις, γιατί από τα ογδόντα λεπτά σπάνια βρήκε την απάντηση στη σταθερή επιθετική φιλοσοφία του Ζοτς, που εκφράζεται από το «pick and roll» και τις παραλλαγές του. Και δεν το έκανε αυτό, γιατί δεν αντιμετώπισε την επιθετική στρατηγική της Φενέρ αξιοποιώντας το υπερόπλο του, που λέγεται Τζέιμς Γκιστ! Τι έλεγαν άπαντες το προηγούμενο διάστημα; Οτι η επιστροφή του Γκιστ λύνει τα χέρια του Πασκουάλ, καθώς ο Αμερικανός έχει το χάρισμα να «αλλάζει» σε όλα τα μαρκαρίσματα. Το είδατε αυτό πουθενά; Απέναντι στην κατεξοχήν ομάδα «pick and roll», έπαιξε στο πρώτο ματς 13’55 και στο δεύτερο 13’37’’.
Για να μην νομίζετε ότι το καταθέτω μόνο εγώ, διαβάστε τι μου εκμυστηρεύτηκε μεγάλος παίκτης του Παναθηναϊκού, ο οποίος αγωνιζόταν στις ομάδες του Ομπράντοβιτς και είχε σημαντικό ρόλο στις επιτυχίες επί των ημερών του. «Δεν γίνεται να μην παίζει ο Γκιστ και να παίζει ο Μπουρούσης τον διπλάσιο χρόνο! Ο Γιάννης είναι καλός παίκτης, αλλά όχι για αυτή τη σειρά! Ο Τσάβι διευκόλυνε το έργο του Ζοτς. Διότι όλα αυτά τα χρόνια στον Παναθηναϊκό, η οδηγία του κόουτς, όταν παίζαμε με τον Ολυμπιακό, ήταν να τους χτυπάμε στα αργά πόδια, είτε του Μπουρούση, είτε του Σόφο, είτε του Βούιτσιτς! Δεν το καταλαβαίνουν ότι με αυτό το αγωνιστικό στιλ δεν μπορούν να κερδίσουν την Φενέρ;», αναρωτήθηκε και η τεκμηριωμένη άποψη με βρήκε απολύτως σύμφωνο.
Για να είμαστε, βέβαια, τίμιοι, οφείλουμε να συμφωνήσουμε και στο ότι όσα ξέρει ο προπονητής, δεν τα γνωρίζει κανείς από (εμάς) τους απέξω. Και όντως αυτό είναι αλήθεια. Προκαλεί, όμως, τεράστια απορία το γιατί δεν αγωνίστηκαν μαζί στο 4 και στο 5 οι Σίγκλετον και Γκιστ, από τη στιγμή που τέτοιους παίκτες είχαν να αντιμετωπίσουν. Πρώτον αυτό και δεύτερο, διότι αμφότεροι θα μπορούσαν με τις αλλαγές να βγάλουν τα συκώτια του τεράστιου παίκτη Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς. Ολα τα άλλα για τους ρόλους και την έλλειψη ηγέτη είναι μια άλλη συζήτηση, που δεν χρειάζεται να γίνει τώρα.
Ενας Μπογκντάνοβιτς, όμως, ο οποίος δεν είχε τα φοβερά στηρίγματα στην περιφερειακή γραμμή της Φενέρ, όχι γιατί ο Σλούκας δεν είναι παιχταράς. Είναι, αλλά πριν από 50 ημέρες υπεβλήθη σε αρθροσκόπηση στο γόνατο και ακόμη δεν έχει βρει στο 100% τα πατήματά του. Γιατί δεν έπαιξε καθόλου ο Νάναλι και γιατί ο Ντίξον υπέπεσε σε έξι λάθη. Και ένα συνολικό σχόλιο για το συρρικνωμένο rotation του Ζοτς. Επαιξε με 7,5 παίκτες, αλλά ένας ακόμη, ο Ντατόμε, ερχόταν από τραυματισμό και δεν ήταν έτοιμος, συνεπώς οι πραγματικά ετοιμοπόλεμοι παίκτες ήταν κατά δύο λιγότεροι. Ο Σλούκας, βέβαια, ήταν πανέτοιμος πνευματικά και για αυτό αποδείχθηκε τόσο χρήσιμος στην ομάδα του.
Τα καταθέτω όλα αυτά για να διαφωνήσω με τις παραπομπές στη διαστημική ομάδα που είχε ο Παναθηναϊκός στα πλέι οφ του 2009. Οντως, πέτυχε δύο σερί νίκες στην καυτή και σχεδόν απόρθητη έδρα της Σιένα, αλλά στην περιφέρεια είχε τους καλύτερους παίκτες όλων των εποχών (Διαμαντίδης, Σπανούλης, Σάρας συν Νίκολας) και στα φόργουορντ/σέντερ επίσης ορισμένους από τους καλύτερους όλων των εποχών (Μπατίστ, Πέκοβιτς, Τσαρτσαρής, Φώτσης). Συν Χατζηβρέττα, Περπέρογλου, Κέτσμαν και Σάκοτα για να συμπληρώνουν.
Κοροϊδευόμαστε τώρα; Εχει καμία σχέση η Φενέρ του 2017 με τον Παναθηναϊκό του 2009; Καμία! Μόνο τον καλύτερο προπονητή όλων των εποχών. Και κάποιες εξαιρετικές μονάδες, τις εξής δύο δηλαδή στους δύο αγώνες με τον Παναθηναϊκό: Μπογκντάνοβιτς και Ούντο! Θα κέρδιζε δύο σερί ματς η Φενέρ του 2017 στην έδρα της Σιένα του 2009; Για να μην πω το αποκλείω, το θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο έως απίθανο.
Ολα αυτά δεν συνιστούν… επικήδειο για τον Παναθηναϊκό του 2017. Η σειρά συνεχίζεται στην Κωνσταντινούπολη, όπου η λογική λέει ότι η Φενέρ θα κατακτήσει με «sweep» την πρόκριση στο Φάιναλ Φορ, ειδικά αν αντιμετωπίσει αυτό τον ανέτοιμο πνευματικά και αγωνιστικά Παναθηναϊκό. Αν, όμως, δούμε πέντε… pit bull στο παρκέ, με τα χαρακτηριστικά του winner Γκιστ, που μίλησε ωραία στα αποδυτήρια, δεν θα εκπλαγώ αν ο Παναθηναϊκός πετύχει μια νίκη, που θα διατηρήσει ζωντανή τη σειρά με την πρωταθλήτρια Τουρκίας. Η οποία σε επίπεδο ετοιμότητας φέρει ξεκάθαρα την υπογραφή του ασύγκριτου Ζοτς.