Ηταν 25 Σεπτεμβρίου του 2016 στο Ηράκλειο. Οταν ο Ολυμπιακός είχε αντιμετωπίσει την Εφές, στο πλαίσιο του "Crete 1st International Basketball Tournament". Δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι υποστηρικτές των πρωταθλητών Ελλάδας, που βλέποντας το ματς, είχαν τρομάξει: “Που πάμε με αυτή την ομάδα” ήταν μέσες άκρες το νόημα όσων είχαν πει, και αφού προηγουμένως είχαν δει τους Τούρκους να κατασπαράζουν τον Ολυμπιακό. Το τελικό 86-79 ήταν υπέρ κολακευτικό για την ομάδα του Γιάννη Σφαιρόπουλου, η οποία σε εκείνο το ματς είχε χάσει τα αυγά και τα καλάθια. Για εκείνους, που γνωρίζουν το άθλημα (και όχι μόνο), για εκείνους, που έχουν εμπειρία, η εικόνα του συγκεκριμένου παιχνιδιού δεν έλεγε τίποτα. Υπό την έννοια ότι δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα φιλικό προετοιμασίας.
Το φιλικό παιχνίδι της Κρήτης σχολιάστηκε πάλι, όταν ο Ολυμπιακός κλήθηκε να υποδεχθεί την Εφές για την Ευρωλίγκα. Μετά το 90-66 υπέρ των Πειραιωτών, όλοι και όλα μπήκαν στην θέση τους. Είπαμε: άλλο φιλικό και άλλο επίσημο ματς. Η μέρα με τη νύχτα ή κάπως έτσι.
Πριν από λίγες ώρες, η τουρκική ομάδα, απολύτως δίκαια, πήρε την ρεβάνς της από τους Πειραιώτες. Ηταν, όμως, κι αυτό ένα αδιάφορο ματς. Οχι, όπως το φιλικό της Κρήτης, αλλά για τον Ολυμπιακό δεν είχε ιδιαίτερη σημασία. Και να κέρδιζε, λογικά πάλι τρίτος θα ερχόταν. Τρίτη θέση, που πλέον είναι δικιά του. Αντίθετα, η Εφές είχε και παραείχε κίνητρο, αφού ήθελε και θέλει να αποφύγει τις δύο τελευταίες θέσεις. Ηθελε και θέλει να αποφύγει την ΤΣΣΚΑ και την Ρεάλ. Τον σίγουρο αποκλεισμό δηλαδή.
Αλήθεια είναι επίσης ότι το τελευταίο διάστημα οι “ερυθρόλευκοι” δεν παίζουν καλά. Επί της ουσίας, όμως, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Το σκόπελο της ΑΕΚ στο πρωτάθλημα τον πέρασαν, οπότε θα είναι θαύμα αν χάσουν την πρώτη θέση στη ρέγκιουλαρ σίζον της Α1. Οσον αφορά στην Ευρωλίγκα, πήραν πλεονέκτημα και τρίτη θέση, που είναι η καλύτερη κατάσταση, στην οποία θα μπορούσαν να έχουν βρεθεί. ΤΣΣΚΑ και Ρεάλ είναι οι καλύτερες ομάδες της Ευρώπης, δικαίως είναι στις δύο πρώτες θέσεις.
Ο Ολυμπιακός, όμως, πρέπει από δω και πέρα να αρχίσει να παίζει, όχι απλά καλά, αλλά πολύ καλά. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα και ο κόσμος έχει μεγάλες απαιτήσεις. Στην εξίσωση πρέπει να βάλουμε ότι έχει ήδη χαθεί ο πρώτος τίτλος της χρονιάς με τον Παναθηναϊκό να παίρνει το Κύπελλο.
Το ευχάριστο για τους πρωταθλητές Ελλάδας είναι ότι στην Τουρκία είδαν και πάλι τον κανονικό Σπανούλη. Τι είπατε; Είχε 4/15 σουτ; Τέτοιες επιδόσεις είχε (όχι πολλές φορές βέβαια) και εποχές, που “πέταγε”. Το point είναι ότι τα τρεξίματά και τα πατήματά του ήταν αυτά, που έπρεπε, μετά από μπόλικο καιρό. Ο 34χρονος γκαρντ ταλαιπωρήθηκε το τελευταίο δίμηνο και όσες φορές έπαιξε μέσα σε αυτό το διάστημα ήταν μακριά από τον πραγματικό του εαυτό. Χθες, όμως, η εικόνα του ήταν εικόνα Σπανούλη. Παρά την αστοχία.
Χαμόγελα σκορπάει, έστω και όχι πολλά, και ο Πάτρικ Γιανγκ. Είμαστε ίσως οι μοναδικοί, που εκφράζαμε τόσο ζωηρές αμφιβολίες για το αν ο Αμερικάνος θα μπορούσε να δείξει κάτι από τον πραγματικό του εαυτό. Η εικόνα, που έδειχνε μέχρι πρότινος, ήταν απογοητευτική. Στα τελευταία, όμως, παιχνίδια αφήνει ελπίδες για το μέλλον. Τρέχει καλά το γήπεδο, βάζει το κορμί του στη φωτιά και σταδιακά ανεβάζει ρυθμούς. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει στο τέλος, αλλά έχει κάνει βήματα προόδου.
Αν ο Λοτζέσκι ήταν καλά, ο Σφαιρόπουλος θα ένοιωθε ακόμη μεγαλύτερη ασφάλεια για τον Ολυμπιακό. Θέλοντας και μη, όμως, πρέπει να προχωρήσει με τα προβλήματα, που υπάρχουν. Οτιδήποτε λιγότερο από πρόκριση στο φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας και κατάκτηση του πρωταθλήματος, θα είναι αποτυχία για τους Πειραιώτες. Δεν το λέμε μόνο εμείς αυτό. Το λένε και οι ίδιοι οι Ολυμπιακοί. Τουλάχιστον οι φίλαθλοι το λένε σίγουρα. Υπάρχει κάποιος, που διαφωνεί;
