Στη μάχη της Πόλης ο Παναθηναϊκός απέτυχε σε ακόμα μία αποστολή εκτός έδρας, αλλά περισσότερο κι από τις λεπτομέρειες του αγώνα, τους λόγους για τους οποίους ήρθε η ήττα, η φετινή πορεία των πράσινων συνοψίζεται σε μία κουβέντα που είπε ο Ντέιβιντ Μπλατ αμέσως μετά τη λήξη του ματς. Κι εδώ ισχύει το πόση αλήθεια αντέχει να ακούσει ο καθένας.
“Ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε να μας νικήσει με τα σουτ τριών πόντων” είπε ο κόουτς της Νταρουσάφακα, που ακολούθως ανέλυσε το σκεπτικό του για την τακτική προσέγγιση του ματς. Μπορεί η νίκη να κρίθηκε σε ένα σουτ που δεν μπήκε (Τζέιμς) και σε ένα που μπήκε (Γουοναμέικερ) στην αμέσως επόμενη φάση και ο Μίστερ Μπλατ να μίλησε λίγο εκ του ασφαλούς, όμως η ουσία δεν είναι στο σήμερα, αλλά στην τοποθέτηση των ομάδων που καλούνται να αντιμετωπίσουν τους Πράσινους. Με εξαίρεση το ματς με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ οι τελευταίες ήττες του Παναθηναϊκού έχουν κοινό παρονομαστή τα πολλά, ή τα πάρα πολλά τρίποντα, σχεδόν ισάριθμα με τα δίποντα.
Κι όπως ο Ράντονιτς, ο Σφαιρόπουλος, ο Πασούτιν, έτσι κι ο Μπλατ γνώριζε ποια είναι η μεγαλύτερη και πιο εμφανής αδυναμία του αντιπάλου του. Και πόνταρε πάνω σε αυτή. Οπως γνωρίζουν και θα ποντάρουν όλοι όσοι ακολουθήσουν.
Τα γάλατα έχουν σφίξει περισσότερο πια και καλό θα είναι να περνάει ως σκέψη από τον Πασκουάλ και τους παίκτες του ότι ενώ απομένουν 6 αγωνιστικές για το φινάλε της κανονικής σεζόν της Ευρωλίγκας, ο αποκλεισμός δεν είναι απίθανος ως σενάριο. Το πρόγραμμα δεν είναι το πιο εύκολο, ούτε το πιο δύσκολο. Αυτό που μοιάζει πολύ δύσκολο μέχρι στιγμής είναι η υλοποίηση του στόχου της βελτίωσης. Ο Παναθηναϊκός, στο επιθετικό κομμάτι του δεν βελτιώνεται, χάνει και νικά με πανομοιότυπο τρόπο, δεν κυριαρχεί, δεν εμπνέει ανησυχία στον αντίπαλο. Εχει σημασία; Για τη φετινή σεζόν, ναι! Για την επόμενη, την πρώτη που ο Πασκουάλ θα ρίξει τα δικά του ζάρια στο πάτωμα, όχι! Η βελτίωση που δεν διαφαίνεται όμως, είναι θέμα προς συζήτηση.
Και πάλι, κόντρα στην Νταρού, ο Παναθηναϊκός επιτέθηκε με όμοιο τρόπο, καθώς ο Τζεντίλε αποδεικνύει μέχρι στιγμής ότι σε πολύ νεαρή ηλικία είναι πρώην μπασκετμπολίστας, άρα γίνεται τέφρα όποια σκέψη για δημιουργία νέου πόλου στο λόου ποστ παιχνίδι (εύχομαι πάντως πολύ σύντομα να θυμηθεί ότι υπάρχει και η λέξη “νυν” στο λεξιλόγιό του), η δουλειά του Μπουρούση, που ήταν πολύ καλός στη δημιουργία, καίγεται ή ανθίζει από την ευστοχία των μακρινών σουτ, ο Καλάθης πολύ δύσκολα θα απογειωθεί, ο Τζέιμς είναι η ευλογία και η κατάρα του Πασκουάλ και μένει ο Σϊνγκλετον να παίζει (σχεδόν) κάθε βράδυ πάνω από το όριό του.
Η μεγάλη ανατροπή του Παναθηναϊκού στην Πόλη δεν προήλθε από την επίθεσή του, αλλά από την άμυνα, εκεί που κανονικα θα πρέπει να ρίξει το βάρος του για το υπόλοιπο της σεζόν. Στην άμυνα! Η επίθεσή του θα είναι μέχρι το τέλος της σεζόν ένα όπλο, που είτε μπορεί να εκραγεί στα χέρια του, ή σε αυτά των αντιπάλων. Δεν προσφέρει καμία εγγύηση, καμία ασφάλεια και σιγουριά.
Ο Πασκουάλ στο δεύτερο ημίχρονο πήρε το ρίσκο αφήνοντας τον Τζέιμς στον πάγκο κι ενώ θεωρητικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι εγκλημάτισε, η εξέλιξη του αγώνα τον δικαίωσε, καθώς από το 48-36 στο 26’, με μοναδική αλλαγή τον Ρίβερς αντί του Τζεντίλε έφερε και πάλι το ματς στα ίσα με τον Σίνγκλετον να κάνει ματσάρα. Από εκεί και πέρα, επιβραβεύτηκε η ομάδα που είχε περισσότερο δίποντα και καλύτερα ποσοστά σε αυτά. Η Ντάρου εκτέλεσε 45 φορές για δύο πόντους με 53.3%, ενώ ο Παναθηναϊκός είχε 11/27 δίποντα και 13/30 τρίποντα… Οι πέντε επιπλέον ασίστ δε θα μπορούσαν να τον σώσουν.
Η πίεση που άσκησε στο τέλος ο Μπλατ, οι παγίδες στον Μπουρούση για να του στερήσουν τη δημιουργία και το σκορ (ο ψηλός έκανε ρεκόρ καριέρας στα λάθη με 7) έπαιξαν το δικό τους ρόλο σε ένα ματς, που όπως έγραψα και νωρίτερα κρίθηκε ουσιαστικά σε ένα σουτ που μπήκε και σε ένα που δεν βρήκε στόχο.
Υ.Γ. Πριν από λίγες ώρες ο Μιχάλης Μελής, ανακοίνωσε την παραίτησή του από την καρέκλα του προέδρου του ΕΣΑΚΕ. Ανεξαρτήτως τι μπορεί να πιστεύει κανείς για τη θητεία του, αν ο ίδιος απέτυχε στο έργο του, αν οι ομάδες που τον στήριξαν εν τέλει τον “πούλησαν” σε ένα βράδυ, το μοναδικό μήνυμα που περνάει είναι το εξής: Επιτέλους σε τούτο τον τόπο υπάρχουν άνθρωποι που έχουν φιλότιμο κι αξιοπρέπεια. Που δεν τους αρέσει να είναι πιόνια, ούτε υπόδουλοι των οφιτσίων και των θώκων. Ο Μελής ως πρόεδρος δεν αναγέννησε τον ΕΣΑΚΕ. Ο Μελής ως πρώην πρόεδρος πια, κερδίζει ένα μεγάλο χειροκρότημα απ’όλους μας για την πράξη του, κόντρα σε όλους τους προκατόχους του, που αναπαυμένοι σε χιλιάδες ευρώ του μισθολογίου του ρημαζόμενου οικονομικά ΕΣΑΚΕ, δεν είχαν ευθιξία να δηλώσουν “νισάφι” και να μαρτυρήσουν το προφανές: Το σύστημα δε δουλεύει! Οι δύο μεγάλοι έχουν μετατρέψει σε τσιφλίκι τους το μπάσκετ, η ΕΟΚ επιδιώκει, εντός κι εκτός ορίων να προστατεύσει τα δικά τους (θεωρούμενα) συμφέροντα και το μπάσκετ μαραζώνει σε επαγγελματικό επίπεδο για αυτό και η ελληνική λίγκα είναι από τις χειρότερες στην πρώτη ταχύτητα της Ευρώπης σε όλα τα επίπεδα.
Οι μεγάλοι δεν ήθελαν κεντρική διαχείριση στα τηλεοπτικά δικαιώματα, ο Παναθηναϊκός και η ΕΟΚ τάχθηκαν αντιμέτωποι στην πρόσληψη ενός ανεξάρτητου και μη αιρετού διευθύνοντα συμβούλου και ο ΕΣΑΚΕ υπάρχει για να μην …υπάρχει. Ο Μελής δε θα μείνει αξέχαστος ως πρόεδρος, αλλά κράτησε αναλλοίωτη την προσωπικότητά του, αποδεικνύοντας αυτό που είχε κάνει σημαία στην εκστρατεία του: Δεν έγινε πρόεδρος για να βγάλει χρήματα! Ο Μελής έχει αξιοπρέπεια, της οποίας στερούνται πολλοί από αυτούς που τον έκριναν αυστηρά, περισσότερη από αυτούς που του γύρισαν την πλάτη. Ας ψάξουν τώρα οι φωστήρες του ελληνικού μπάσκετ να βρουν τον επόμενο πρόεδρο γλάστρα.
Υ.Γ.1 Ψιτ, εκεί στον ΕΣΑΚΕ, ποιος θα είναι επόμενο υποψήφιος πρόεδρος; Συνεχίζετε να έχετε καταστατικό που απαιτεί πέντε χρόνια διοικητική προϋπηρεσία σε σύλλογο για τον εκάστοτε υποψήφιο πρόεδρο; Συνεχίζετε να αφήνετε εκτός τη νέα γενιά των ανθρώπων, που ίσως ήθελαν να προσφέρουν, αλλά τους το απαγορεύετε, όπως έγινε με τον Ευθύμη Ρεντζιά; Συγχαρητήρια!
