Το ερώτημα λοιπόν είναι «πόσες λανθασμένες επιλογές μπορείς να κάνεις μέσα σε ένα τρίλεπτο;» και ο Παναθηναϊκός «απάντησε» με την εμφάνισή του στο τελευταίο 10λεπτο. Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά... επτά στο σύνολο και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που στην ουσία κατέληγαν σε καλάθι του αντιπάλου.
Δεν είναι μόνο τα παιδικά λάθη του Τζέιμς που πήγε να παίξει μπάσκετ παιδικής χαράς στο σημείο που το παιχνίδι ήταν σε τεντωμένο σχοινί, ήταν οι πολλές κακές επιλογές από τα 6,75μ, λες και δεν υπήρχε χρόνος, λες και ο Παναθηναϊκός δεν διάθετε τους ψηλούς για να περάσει την μπάλα στο καλάθι και να απειλήσει με πιο ασφαλή τρόπο.
Προτού βεβαίως φτάσουμε στο καταστροφικό πεντάλεπτο, ο Παναθηναϊκός έδωσε δικαιώματα από την άμυνά του. Οταν δέχεσαι 48 πόντους σε ένα ημίχρονο, σε εκτός έδρας παιχνίδι, τότε μοιραία δεν μπορείς να έχεις αξιώσεις για κάτι περισσότερο.
Αντί οι «πράσινοι» να αποτελειώσουν την Ούνικς στο εξαιρετικό πρώτο τους ημίχρονο, αντί να στείλουν τη διαφορά στους 20 όταν είχαν το μομέντουμ, έδωσαν το δικαίωμα στην Ούνικς να βάλει «μεγάλα» σουτ και να επιστρέψει στο ματς. Οι σχεδόν 30 πόντοι (28 για την ακρίβεια) στη γ' περίοδο ήταν η βασική αιτία για την ήττα του Παναθηναϊκού και από 'κει και πέρα έπονται οι κακές προσπάθειες στο φινάλε και η κακή διαχείριση του αγώνα στο τελευταίο δίλεπτο.
Είναι σαφές πως ο Παναθηναϊκός είναι βελτιωμένος, στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση αυτό που βλέπουμε τώρα μ' αυτό που βλέπαμε τα προηγούμενα δύο - τρία χρόνια. Μια ομάδα που έχει ρόλους, μια ομάδα που έχει προσωπικότητες, ένα σύνολο παικτών που μπαίνει στο γήπεδο με DNA Παναθηναϊκού. Ωστόσο, οι παιδικές ασθένειες δεν φεύγουν εύκολα, δεν γίνεται να αλλάξουν όλα από τη μία μέρα στην άλλη και μοιραία έρχονται οι στιγμές σαν αυτή που τα προβλήματα αστάθειες και έλλειψης συγκέντρωσης θα κάνουν την επανέμφανισή τους.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο μεγάλη ήταν η διαφορά στη συγκέντρωση των παικτών από το α' έως το β' ημίχρονο, αλλά είναι ενδεικτικό πως τα πάντα δεν αλλάζουν μ' έναν μαγικό τρόπο από τη μία μέρα στην άλλη. Οταν ο Παναθηναϊκός αισθάνθηκε την πίεση δεν ανταποκρίθηκε σωστά, αλλά το χειρότερο όλων είναι ότι έχασε τα μυαλά του μέσα σ' ένα 5λεπτο κι έδωσε το δικαίωμα στην Ούνικς να το πιστέψει.
Από 'κει και πέρα, ο Παναθηναϊκός πήγε ανεξήγητα σ' έναν γρήγορο ρυθμό στο φινάλε, παρότι έβλεπε πως το μομέντουμ βόλευε τους Ρώσους, δεν αναζήτησε το εύκολο καλάθι μέσα από τη ρακέτα και παρότι έκανε μόλις 8 λάθη, τα 2-3 πιο σημαντικά ήταν την στιγμή που το παιχνίδι κρινόταν σε μια φάση, σε μια κατοχή.
Ο Πασκουάλ πήγε αποφασισμένος να βγάλει το ματς με 9 παίκτες, δεν δοκίμασε καν τον Παππά κι αυτή τη φορά του βγήκε ξινή η βιασύνη και η σιγουριά που αισθάνεται ο Τζέιμς. Θα πει κάποιος «ναι, αλλά αυτός δεν είναι ο Τζέιμς σε κάθε παιχνίδι;». Ναι, αυτό είναι το στυλ του, αυτό τον χαρακτηρίζει, αλλά υπάρχουν και οι βραδιές που αυτό το παιχνίδι - ρίσκο έχει και τις επιπτώσεις του.
Κατά τα άλλα, πήγε τσάμπα η νέα ΠΟΛΥ μεγάλη εμφάνιση του Καλάθη, πήγε τσάμπα στην ουσία όλο το εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο του Παναθηναϊκού που προσωπικά θεωρώ πως ήταν το δεύτερο καλύτερο, μετά την εμφάνιση στο Μιλάνο. Ηταν μια χρυσή ευκαιρία για τους «πράσινους» να μπουν δυνατά στο κόλπο για την 4άδα, τώρα θα χρειαστούν τουλάχιστον μια μεγάλη εκτός έδρας νίκη για να ρεφάρουν.
Υ.Γ1.: Για να προλάβω όσους αρχίσουν για τα περί διαιτησίας: Θα υπενθυμίσω το εισαγωγικό μου άρθρο πως δεν πρόκειται ποτέ και για κανένα λόγο να μπω στο τριπάκι αυτό. Κι αυτή η στάση ισχύει είτε ο Παναθηναϊκός παίρνει σφυρίγματα, είτε δεν παίρνει. Για όσους δεν το έχουν διαβάσει, το βρίσκουν ΕΔΩ.
Υ.Γ2: Η είσοδος του Τζεντίλε στην ομάδα είναι κομβικής σημασίας. Στο Καζάν αποδείχτηκε πως ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν περισσότερο «καθαρό» μυαλό στα κρίσιμα σημεία. Δεν ξέρω αν ο Ιταλός μπορεί να συνεισφέρει σ' αυτό το κομμάτι, αλλά είναι καθοριστικής σημασίας για να μπορέσουν οι «πράσινοι» να ανταποκριθούν σε τέτοιες περιπτώσεις.
