Η άφιξη κάθε ξένου παίκτη σε ελληνική ομάδα προκαλεί πάντα την ίδια θυμηδία. «Ναι, μεγάλωσε έχοντας πάνω από το κρεβάτι του αφίσα τον Κοκολάκη» ή αντίστοιχα τον Καστρινάκη, τον Γκούμα, τον Καρατζουλίδη και τον Δοξάκη... Είναι η κλασσική ατάκα που με σκωπτική διάθεση λέγεται, από τους περισσότερους, όταν παίκτες που έρχονταν από το πουθενά, ή από τον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ όπου ήταν πρωταγωνιστές, πατούσαν το πόδι τους στην Ελλάδα και έλεγαν πως είχαν όνειρο να παίξουν στον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, τον Άρη κλπ...
Στην περίπτωση του Αλεσάντρο Τζεντίλε δεν σηκώνει κανενός τέτοιου είδους χιούμορ, δεν μπορεί να ειπωθεί καμία ειρωνεία. Δεν είναι μόνο ότι ο Τζεντίλε τζούνιορ μεγάλωσε στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ. Είναι ότι πραγματικά, τόσο ο ίδιος όσο και ο τρελο-Νάντο, ήθελαν σαν κολασμένοι να αγωνιστεί ο 24χρονος στον Παναθηναϊκό.
Οφείλω, πρώτα, να ομολογήσω πως είχα μεγάλη αδυναμία στον πατέρα του. Μάλιστα θεωρούσα ότι η αξία του δεν είχε εκτιμηθεί ανάλογα, όταν στα 31 του πια, ήρθε στα μέρη μας. Τολμώ να πω ότι σχεδόν με εκνεύριζε όταν δεν αναγνωριζόταν η σπάνια οξυδέρκεια του και η αγωνιστική προσφορά του. Όπως δεν γίνεται καμία αναφορά στην εκπληκτική παρουσία του στον τελικό των τελικών, που έγινε τον Μάρτιο του 1989 στο ΣΕΦ. Λογικό, όλοι σε εκείνο το ασύλληπτο 117-113 της Ρεάλ Μαδρίτης επί της Καζέρτα να στέκονται στους 62π του Πέτροβιτς και τους 44π του Οσκάρ Σμιντ. Όμως υπήρχε ένας τύπος που είχε σημειώσει 34 πόντους! Ουδείς το θυμάται, ουδείς το μνημονεύει, ουδείς το αναγνωρίζει...
Άδικο. Όσο άδικο ήταν να μην αναγνωρίζονται όσα έκανε ο Τζεντίλε στον Παναθηναϊκό και να χάνεται στη σκιά των Ράτζα, Μποντίρογκα, Αλβέρτη, Οικονόμου που έπαιξαν στον ιστορικό τελικό του 1999, πάλι στο ΣΕΦ.
Τέλος πάντων, τα χρόνια που ο Τζεντίλε ο πρεσβύτερος πέρασε από τον Παναθηναϊκό ήταν από τους παίκτες που είχα αδυναμία. Είναι και ωραίος τύπος, οπότε υπήρχε ένας λόγος παραπάνω. Για αυτό, όταν έφυγε το 2001 από την Ελλάδα και επέστρεψε στην Ιταλία διατήρησα την επικοινωνία μαζί του.
SMS 1: Μόνο στον Παναθηναϊκό!
Όταν το 2010 παρακολούθησα για πρώτη φορά τον μπόμπιρα, που μου «χαλούσε» τις συνεντεύξεις που έκανα με τον πατέρα του στο ΟΑΚΑ να αγωνίζεται, του έστειλα μήνυμα για να τον πειράξω, αλλά και για να εκφράσω τον θαυμασμό μου για το ταλέντο του γιου του. «Ο γιος σου θα βγάλει τα διπλά και περισσότερα λεφτά από εσένα» του έστειλα. Ιδού η απάντηση που μου έστειλε.
SMS 2: Το όνειρο του Αλεσάντρο
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2013, συναντήθηκαμε στην Λιουμπλιάνα όπου διεξήχθη η τελική φάση του Ευρωμπάσκετ. Είχαμε μιλήσει στο όρθιο, σε ένα εστιατόριο δίπλα στο ποτάμι. «Δεν ξέρω τι θα κάνει στο μέλλον, δεν ξέρω αν θα πάει κάποτε στο ΝΒΑ, αλλά θέλω πάρα πολύ να τον δω με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Και εκείνος θα το ήθελε γιατί από τον Παναθηναϊκό και το ΟΑΚΑ έχει τις πρώτες αναμνήσεις από το μπάσκετ» θυμάμαι μου είπε, αφού πρώτα αναστάτωσε όλους τους πελάτες του εστιατορίου φωνάζοντας κάθε ελληνική βρισιά που λατρεύει να ξεστομίζει.
Τις επόμενες ημέρες με αναζήτησε για να τα πούμε εκτενέστερα όπως είχαμε συμφωνήσει, αλλά είχα επιστρέψει στην Αθήνα μαζί με την Εθνική που είχε αποκλειστεί. Όταν του το είπα μου έστειλε την παρακάτω απάντηση.
SMS 3: Ο Παναθηναϊκός στην καρδιά μας
Ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούνιο του 2014, το πρωί μετά το ντραφτ του ΝΒΑ όπου οι Μινεσότα Τίμπεργουλφς τον επέλεξαν στο Νο53 κι ενώ πήγαινα στο Καρπενήσι για να επισκεφτώ τον 9χρονο, τότε, γιο μου σε προπονητικό καμπ, του έστειλα νέο μήνυμα. Τα συγχαρίκια για τον Αλεσάντρο. Κάτι, ότι ο μικρός που όταν μιλούσα στον πατέρα του, περνούσε μέσα από τα κάγκελα και έμπαινε στο παρκέ όπου τώρα αγωνίζεται, κάτι ότι ο δικός μου γιος είχε αρχίσει να ξεμακραίνει, κάτι η επιτυχία του Αντετοκούνμπο που ήταν στο ίδιο ντραφτ με τον 24χρονο Ιταλό, μου είχαν πειράξει τις ευαίσθητες χορδές μου...
Στο μήνυμα μου, ο Νάντο μου απάντησε:
Όπως αντιλαμβάνεστε, εδώ και 15 χρόνια ο πατέρας, ο υιός και όλη η οικογένεια Τζεντίλε ζουν με το όνειρο να αγωνιστεί ξανά ένας Τζεντίλε στο ΟΑΚΑ. Όχι, δεν θα πέθαιναν αν δεν συνέβαινε. Δεν θα σκότωναν για να συμβεί. Όμως οι συγκυρίες το έφεραν έτσι ώστε να γίνει αυτό που ο μικρός που το βράδυ της 20ης Μαΐου, πίσω στο μακρινό 1999, ούρλιαζε σαν τρελό στο σπίτι της οικογένειάς του στην Κηφισιά, μαζί με τον τρία χρόνια μεγαλύτερό του αδελφό, να έχει την ευκαιρία να σημειώσει ένα καλάθι σαν το απίστευτο γκολ-φάουλ που σημείωσε το βράδυ εκείνο ο 52χρονος, πια, Νάντο.
ΥΓ1: Ο Αλεσάντρο ήθελε από τότε να γίνει μέλος του Παναθηναϊκού. Ο αδελφός του την τελευταία χρονιά της παραμονής της οικογένειας στην Αθήνα (2000-01) φόρεσε τη φανέλα του ΠΑΟ αγωνιζόμενος στα τμήμα υποδομής, αντίθετα από τον μπόμπιρα που είχε αυτή τη χαρά μόνο στην εξέδρα. Μέχρι σήμερα!
ΥΓ2: Αγωνιστικά τώρα, αν ο Αλεσάντρο Τζεντίλε θα κατορθώσει να δώσει στον Παναθηναϊκό όσο χρειάζεται για να κάνει την υπερβαση στην Ευρωλίγκα και να επιστρέψει στον θρόνο του πρωταθλητή στην Ελλάδα, είναι κάτι που δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανείς, τούτη τη στιγμή. Ο Τζεντίλε, έχει την τρέλα του πατέρα του, αλλά δεν την έχει στη σωστή εκδοχή. Για αυτό αντιμετωπίζει προβλήματα στις ομάδες που έχει αγωνιστεί, για αυτό δεν είναι συμπαθής, για αυτό οι προπονητές δεν μπορούν να συνεργαστούν μαζί του. Στην ομάδα που γουστάρει θα έχει μια ευκαιρία να σώσει την παρτίδα και το ταλέντο του. Αν τα καταφέρει, θα είναι κερδισμένος και ο Παναθηναϊκός. Ειδάλλως...
ΥΓ3: Περισσότερα για το θέμα Τζεντίλε, που είναι μια κατηγορία μόνος του, μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο του Θανάση Ασπρούλια. Η ουσία των όσων γράφει με εκφράζουν απόλυτα.
ΥΓ4: Να εξομολογηθώ κάτι ακόμη: Όση αδυναμία είχα στον πατέρα, τόσο με εκνευρίζουν παίκτες με τη νοοτροπία του υιού. Αδικούν τον εαυτό τους, παιδιά με το μυαλό και τον δύστροπο χαρακτήρα του Αλεσάντρο. Μακάρι να «πήξει» στο ΟΑΚΑ. Πιθανό, γιατί έχει έρθει σε κρίσιμη θέση, θα έχει έναν εξαιρετικό προπονητή και δεν θα είναι η «πριμαντόνα» της ομάδας.
ΥΓ5: Κάτι τελευταίο, αγωνιστικό. Ο Παναθηναϊκός προσθέτει έναν ποιοτικό παίκτη. Έναν παίκτη που μπορεί να δημιουργήσει, να πάρει την ευθύνη, να προσθέσει παιχνίδι στο low-post (που λείπει από τους Πράσινους) να παίξει άμυνα, να κάνει πολλά. Ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι Πράσινοι είχαν μεγαλύτερη ανάγκη από έναν ακόμη point-guard. Ίσως και έναν σέντερ με παιχνίδι στο low-post. Όμως έναν τέτοιο παίκτη, με το ρόστερ και τις επιλογές που έχει ο ΠΑΟ δεν τον αφήνεις. Ειδικά με συμφωνία win-win.
