Δεν χρειάζεται να λέμε πόσο μας πείραξε η ήττα στο μπάσκετ. Κι ας διορθώνεται βαθμολογικά η ζημιά. Από «αυτούς» να χάνεις τόσες φορές στη σειρά δεν είναι αποδεκτό ποτέ και πουθενά. Ειδικότερα δε στο συγκεκριμένο άθλημα. Βασικά δεν είναι φυσιολογικό. Δεν το πιστεύουν ούτε και οι ίδιοι, γι’ αυτό και διαχειρίζονται με τόση γραφικότητα τη χαρά τους.
Όταν έχεις ανδρωθεί διαφορετικά, όταν τους έχεις δημιουργήσει τόσα ψυχολογικά και τόση στέρηση που τολμάνε να μιλάνε για «εξοχικά», «πελάτες» και δεν συμμαζεύεται καταλαβαίνει κανείς πως αυτή η κωμωδία πρέπει να τελειώσει και τα στόματα να βουλώσουν ξανά. Οπως παλιά. Οπως… ΠΑΝΤΑ. Κι ας μην είμαστε στο ίδιο επίπεδο με τότε.
Βέβαια, τον τελευταίο καιρό ο Ολυμπιακός βρίσκει και τα κάνει. Και τα δυο τελευταία χρόνια που δεν παρουσιαζόμαστε όπως πρέπει, αλλά και στα δύο τελευταία ματς που αυτό που είδαμε δεν ήταν Παναθηναϊκός. Όταν δυο μέρες πριν το πρώτο ματς χάνεις τον παίκτη που έχεις χτίσει εν πολλοίς τη φετινή σου ομάδα (Τζέιμς) και δυο μέρες πριν το δεύτερο χάνεις και τον Γκιστ μοιραία δεν είσαι Παναθηναϊκός, αλλά κάτι άλλο. Αφήστε που κάποια στιγμή θα παίξει και ο Μπουρούσης. Δεν μπορεί. Δεν γίναμε όπως γίναμε μεταξύ μας για να βλέπουμε αυτή την εικόνα. Για άλλα πράγματα ήρθε και αργά ή γρήγορα θα τα κάνει.
Ακόμη και έτσι όμως, ακόμη κι αν σου στράβωσε το παιχνίδι, πάλεψες λυσσασμένα, το γύρισες και τελικά το έχασες μέσα από τα χέρια σου. Αφενός από δικά σου λάθη (απαγορεύεται να γυρίσει στο τελευταίο δίλεπτο ματς στο ΟΑΚΑ από 76-72 ακόμη και με το… εφηβικό) και αφετέρου από το ανύπαρκτο φάουλ που δόθηκε στο ταπίδι που έφαγε ο Σπανούλης. Αν είχε δοθεί το προφανές, δηλαδή ΤΙΠΟΤΑ, οι αγιογράφοι του Βασιλάκη (αηδία έχετε καταντήσει ρε μάγκες, δείτε το λιγάκι) θα είχαν καταπιεί τα πληκτρολόγιά τους και αν ήθελαν να γλύψουν θα έπαιρναν κανένα Magnum.
Επαναλαμβάνω για να μην περνάω λάθος μηνύματα και βγαίνει έπαρση σε λάθος timing, ότι η ήττα στο ΟΑΚΑ πόνεσε. Όπως πονάει και το γεγονός ότι έχουν αποκτήσει αέρα, ότι έρχονται και ξέρουν ότι μπορούν να κερδίσουν ενώ συνήθως έχαναν με το που έστριβε το πούλμαν στην Σπύρου Λούη. Για να μην πω με το που ξεκίναγαν από τον Πειραιά. Δυστυχώς για εμάς και επειδή εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς που κοροϊδεύουμε θα πω ότι αυτά είναι ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Και ακόμη κι αν δεν μας αρέσει πρέπει να τα παραδεχόμαστε.
Πρέπει όμως και να τα ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΜΕ. Και φέτος, ακόμη κι αν το πράγμα ξεκίνησε τόσο στραβά όσο ποτέ, ΜΠΟΡΕΙ να αλλάξει. Γιατί τα έχεις τα κατάλληλα εργαλεία και όταν έρθει η κατάλληλη ώρα, όταν θα παίζουν μπάλα οι πραγματικές κούπες και όχι αυτές στα… πρωτοσέλιδα, θα είναι ΑΛΛΙΩΣ. Ο Γκιστ και ο Τζέιμς θα είναι ΟΚ, οι μεταγραφές που ΚΑΚΩΣ καθυστέρησαν θα έχουν γίνει, ο Πασκουάλ θα έχει περάσει τα δικά του και τότε… όποιος αντέξει. Τα (ξανά) λέμε λοιπόν…
