Υπάρχουν πολλά παιχνίδια, που ο Ολυμπιακός νικά αποκλειστικά και μόνο για αυτό: Επειδή είναι μεγάλη ομάδα! Την οποία ονομάζει έτσι ο χαρακτήρας της. Η ομάδα του Σφαιρόπουλου είναι ο Ρόκι Μπαλμπόα της ευρωπαϊκής μπασκετικής σκηνής, η ομάδα που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλη να επιβιώνει, όχι επειδή εξαπολύει μύδρους αντί για γροθιές, αλλά γιατί είναι …ξερό κεφάλι και σπεσιαλίστας στον πόλεμο της επιβίωσης. Με δίπλωμα πια μετά και την αναγνώριση που της έδωσαν πέρσι τα ίδια τα θύματά της, οι ομάδες της Ευρωλίγκας, που ψήφισαν ότι η πιο δύσκολη ομάδα να νικήσει κανείς είναι ο Ολυμπιακός.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Διότι, βλέποντας και για δεύτερη φορά το παιχνίδι με το Μιλάνο και αναλύοντας την στατιστική εικόνα της αναμέτρησης, επιχείρησα να απαντήσω στο εξής ερώτημα: Ηταν καλός ο Ολυμπιακός στο ΣΕΦ με το Μιλάνο; Η απάντηση είναι: Οχι! ταυτόχρονα όμως, στο ερώτημα… “Ηταν κακός ο Ολυμπιακός στο ΣΕΦ;”, η απάντηση είναι ακριβώς η ίδια. Πάλι όχι! Τότε γιατί νίκησε; Εδώ η απάντηση είναι διαφορετική και χρήσιμη (κρατήστε το αυτό, θα μας χρειαστεί στην πορεία): Μα γιατί είναι μεγάλη ομάδα… Συν κάποια άλλα!
Το πιο σημαντικό απ’όλα είναι ότι στο ΣΕΦ, πήραμε όλοι ένα μάθημα για την εξέλιξη της Ευρωλίγκας ως διοργάνωση και τη βελτίωση των ομάδων συνολικά. Κάποιες φορές, όσο μεγάλες κι αν είναι οι διαφορές, μέσα στο παιχνίδι, για χιλιάδες λόγους μπορεί να μειωθούν. Εναντίον του Μιλάνου ο Ολυμπιακός δεν είχε σχεδόν τίποτα να τον ξεχωρίζει από την ομάδα του Ρέπεσα. Είναι σαφώς ανώτερη ομάδα από την Αρμάνι; Δεν χωρά συζήτηση! Είναι πιο πλήρης; Από τις πληρέστερες ομάδες της Ευρωλίγκας. Μέχρι το 32’ όμως και μετά το 38’ το καρδιοχτύπι συντάρασσε το παρκέ και τις εξέδρες του ΟΑΚΑ.
Τι είχε διαφορετικό από την Αρμάνι; Ενέργεια! Ενέργεια! Ενέργεια! Το στοιχείο που διαφοροποιεί τις μεγάλες ομάδες που ξέρουν να νικούν ακόμα κι όταν για ένα βράδυ, ή για μία σειρά αγώνων, που το πλάνο δε βγαίνει.
Ο Ολυμπιακός στο δεύτερο συνεχόμενο εντός έδρας παιχνίδι του υστέρησε ελαφρώς στα δίποντα και υπέρτερος σε τρίποντα και βολές, κάνοντας 3 λάθη περισσότερα. Ποια είναι η μεγάλη διαφορά; Ο αριθμός των επιθέσεων! Ο Ολυμπιακός είχε 30% στα τρίποντα, όσο και οι Ιταλοί, αλλά σε 30 επιθέσεις, ενώ είχε 78% στις βολές έναντι 69% των Ιταλών σε -σχεδόν- ίδιο δείγμα.
Η ανωτερότητα του Ολυμπιακού προήλθε αποκλειστικά και μόνο από τα επιθετικά ριμπάουντ, που του έδωσε το δικαίωμα στο επιθετικό ριμπάουντ, που είναι συνώνυμο της ενέργειας, η οποία ισούται με: Τη συγκέντρωση, της μαχητικότητα, την ψυχολογία! Μία ομαδα μπορεί να είναι άστοχη ένα βράδυ, να μην πηγαίνει τίποτα καλά: Οταν όμως έχει ενέργεια, πολλά μπορούν να διορθωθούν. Αν ο Ολυμπιακός και η Αρμάνι έπαιζαν …μονό χθες και όχι διπλό, δεν είναι καθόλου βέβαιο όταν θα νικούσε η ελληνική ομάδα. Σε set καταστάσεις ο Σπανούλης και η παρέα του δεν έβγαλαν λαγούς, ενώ στο μεγάλο κάδρο του αγώνα (κι αυτο είναι πολύ κρίσιμο στοιχείο που χρειάζεται ανάλυση) ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να ελέγξει απόλυτα το ρυθμό.
Οι πόντοι που πέτυχε βέβαια στον αιφνιδιασμό τον ξελάσπωσα, ταυτόχρονα όμως, δέχθηκε και πολλούς πόντους από τους δευτερεύοντες αιφνιδιασμούς, ή τα μπουμπουνητά των Ιταλών, που έτρεχαν, όχι για να νικήσουν, αλλά γιατί βιάζονταν.
Το τρέξιμο του Ολυμπιακού είναι ιδιαίτερο. Πιστεύω ότι καμία άλλη ομάδα στην Ευρώπη, δε χαίρεται τόσο πολύ, δεν απολαμβάνει τόσο ένα καλάθι στο ανοιχτό γήπεδο, όσο οι παίκτες του Σφαιρόπουλου. Το transition των ερυθρόλευκων, υπάρχουν φορές που μοιάζει με ….ποδοβολητό ποίημα. Είτε από την ένταση που βγάζουν στην άμυνα, κλέβοντας τη μπάλα και ενώ ξεχύνονται κατόπιν στο ανοιχτό γήπεδο για ένα εύκολο καλάθι. Είτε μετά από ριμπάουντ. Υπάρχει εξήγηση κατά τη γνώμη μου: Ο Ολυμπιακός είναι η ομάδα του Σπανούλη και καλώς είναι! Στο set παιχνίδι, η μπάλα μπορεί να αλλάζει χέρια, αλλά εν τέλει το καλάθι είναι προϊόν, συνήθως ενός, δύο, το πολύ τριών παικτών. Ο αιφνιδιασμός είναι υπόθεση διαφορετική. Ολοι αισθάνονται ότι συμμετέχουν στο καλάθι που μπαίνει στο ανοιχτό γήπεδο. Διότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι έχουν πάρει μέρος σε αυτόν. Είτε με την άμυνα στο άτομο, είτε με τη σωστή βοηθεια και την περιστροφή, είτε με μία παγίδα και τις σωστές τοποθετήσεις των άλλων, είτε με το τρέξιμο, τριών, ή και τεσσάρων -ακόμα- παικτών στο transition. Ο Σπανούλης είναι ο ηγέτης του Ολυμπιακού, όλοι υποκλίνονται και μαθαίνουν να παίζουν για αυτόν, αλλά, ξέρεις τώρα, όταν αισθάνεσαι ότι συμμετέχεις σε ένα καλάθι είναι ακόμα πιο ενθουσιώδες για τον παίκτη, που έχει αποδεχθεί ότι θα είναι ο στρατιώτης του στρατηγού.
Το πρόβλημα με τον Ολυμπιακό είναι ότι κατά κανόνα δέχεται πάρα πολλούς πόντους, αποτέλεσμα και της κακής άμυνας στο ένας εναντίον ενός πολλές φορές, αλλά και του μη ελέγου του ρυθμού, όπως έγινε στο ΣΕΦ με το Μιλάνο. Ο Ολυμπιακός παρασύρθηκε ειδικά στην τρίτη περίοδο σε ένα αδικαιολογήτως γρήγορο τέμπο, δίνοντας στο Μιλάνο το δικαίωμα να σκοράρει και να κλείσει στο 30΄ το ματς με 61 πόντους.
Ο Ολυμπιακός ακόμα δε μπορεί να διαχειριστεί ότι διαθέτει πλέον πολλούς παίκτες που μπορούν να βάλουν τη μπάλα στο καλάθι. Χρειάζεται όμως έλεγχο σε αυτό, αλλιώς θα έρθουν οι ημέρες που δε θα είναι καλός στην επίθεση και θα βρεθεί στη θέση του θύματος. Οι ερυθρόλευκοι δέχονται με μεγάλη ευκολία καλάθι κι αυτό σίγουρα είναι πρόβλημα. Για αυτό και πολλές φορές μοιάζουν με άνεμο που φοράει τακούνια. Εχουν φινέτσα και μπρίο, ομορφιά, αλλά είναι δυσκίνητοι.
Ομως, δεν υπάρχει αμφιβολία: Καμία ομάδα μπορεί να βρεθεί στο απόλυτο επί 30 εβδομάδες. Θα χρειαστεί να γίνουν νίκες, σε κακές βραδιές. Ε, τότε είναι λοιπόν, που η ενέργεια θα μεγιστοποιηθεί από την εξέδρα, ακόμα και όταν οι παίκτες αισθάνονται τα ποδάρια κουρασμένα, η φωνή, ο ηλεκτρισμός του κόσμου στα εντός έδρας παιχνίδια, θα ανάψει το μαραμένο φυτίλι. Για αυτό και είναι αδικαιολόγητο ο Ολυμπιακός να παίζει φέτος μπροστά σε άδειες εξέδρες. Το ΣΕΦ για ακόμα μία φορά είχε στενάχωρη εικόνα, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την Ευρωλίγκα και τα όνειρά της για 30 αγωνιστικές γεμάτων γηπέδων εξαιτίας των brand names. Η φετινή διοργάνωση είναι μαραθώνιος κι όταν οι παίκτες θα τινάξουν το ντεπόζιτο ανάποδα για να πέσει μία σταγόνα καύσιμου για να ξεκουνήσει η μηχανή, η φωνή, το παθος και ο θόρυβος του κατάμεστου ΣΕΦ θα είναι το δικό τους φάρμακο.
Υ.Γ. Ο Γκριν προσφέρει τεράστιες βοήθειες στον Ολυμπιακό και είναι ο παίκτης που έλειπε από το ρόστερ. Πρέπει να δημιουγήσει όμως κιόλας, να γεννήσει φάσεις, διότι στην πεντάδα με Λοτζέσκι, Γκριν και Χάκετ, ο Ολυμπιακός υπήρχαν (οι περισσότερες) στιγμές που κουτούλαγε.
