«Ο θυμός και η έλλειψη ανοχής είναι εχθροί της ορθής κρίσης», είχε πει κάποτε ο Μαχάτμα Γκάντι. Οι ιλιγγιώδεις ταχύτητες του Διαδικτύου επιτάσσουν ακαριαία αντίδραση και αμεσότητα, αλλά με αυτή λογική, οι κρίσεις και οι επικρίσεις γίνονται συχνά εν θερμώ και συχνά αδικούν. Η διαχείριση των συναισθημάτων μπορεί να επιτευχθεί με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα μερικές ώρες έπειτα από την πιο εκκωφαντική νίκη, αλλά και την πιο οδυνηρή ήττα και υπό αυτό το πρίσμα, ξαναβλέποντας -με την ησυχία μου- την πρεμιέρα του Ολυμπιακού στη Μαδρίτη, όπου διαμορφώθηκε το -18, κατέληξα στα ακόλουθα συμπεράσματα.
Επειδή πολλά λέγονται και γράφονται για όλους και για όλα, ας ξεκινήσουμε από τον προπονητή Γιάννη Σφαιρόπουλο συμφωνώντας ότι ο κόουτς εισπράττει τη δόξα στις νίκες, αλλά και την πιο σκληρή κριτική στις ήττες. Διαπίστωσα ότι κάθε φορά που ο Ολυμπιακός είχε την ευκαιρία να τρέξει, εκείνος έδινε το σύνθημα «τρέξτε» και δεν είναι τυχαίο ότι κάποια στιγμή στο δεύτερο δεκάλεπτο ο ρυθμός του παιχνιδιού θύμιζε το run and gun των Αμπελοκήπων! Σε ποιο γήπεδο; Στην έδρα της Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία έχει στο αίμα της τον αιφνιδιασμό και η φιλοσοφία της, με την οποία γαλουχούνται οι παίκτες από τα τσικό επιτάσσει το γρήγορο μπάσκετ. Ο Ολυμπιακός αντεπεξήλθε, δεν φοβήθηκε, έτρεξε.
Εδώ, δίνεται και μια απάντηση σε όσους (και είμαι μέσα σε αυτούς) αναρωτιούνται αν και κατά πόσο μπορούν ο Σφαιρόπουλος και ο Αργύρης Πεδουλάκης να υποστηρίξουν το σύγχρονο μπάσκετ, που επιτάσσει ταχύτητα και αθλητικότητα. Είναι βέβαιο ότι αμφότεροι πρεσβεύουν την αθλητικότητα, ωστόσο εκφράζονται ενστάσεις ως προς το γρήγορο transition, με αποτελεσματικότητα, με ιδέες και χωρίς βιασύνες και λάθη, που κοστίζουν. Ο Ολυμπιακός δεν τα πήγε άσχημα σε αυτό το κομμάτι και πρέπει να θυμόμαστε ότι ως το 27’ η διαφορά ήταν στους τρεις πόντους (54-51) υπέρ της οικοδέσποινας Ρεάλ.
Πού και πώς προδόθηκε ο Ολυμπιακός; Και αυτό πρέπει να (ξανα)γραφτεί νωρίς και όχι τον Μάρτιο, που δεν θα προλαβαίνει να το αλλάξει. Αν εξαιρέσουμε τον Ματ Λοτζέσκι, ο οποίος έχει αποδείξει και στις δυσκολότερες έδρες ότι είναι παίκτης υψηλού επιπέδου, ο Βασίλης Σπανούλης δεν είχε το παραμικρό στήριγμα. Ποιος φταίει, όμως, για αυτό; Για οικονομική πολιτική δεν μπορείς να κατηγορήσεις, όχι μόνο τον Ολυμπιακό, αλλά οποιαδήποτε ομάδα. Να υπαινιχθείς δηλαδή ότι δεν έφερε αυτόν ή εκείνον. Αντιθέτως! Οι Ερυθρόλευκοι διαθέτουν ακριβούς παίκτες, όπως τον Ερικ Γκριν και τον Ντάνιελ Χάκετ, αλλά δεν τους αξιοποιούν. Και αυτό συνιστά ευθύνη του προπονητή.
Ειδικά, ο Χάκετ έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί ότι πέρυσι αδικήθηκε ως προς τον χρόνο συμμετοχής του. Και θα το γράψω χύμα όσο και αν σέβομαι και εκτιμώ τον Βαγγέλη Μάντζαρη. Στο set παιχνίδι ο διεθνής γκαρντ είναι αυθεντία, παίζει με μυαλό και δεν κάνει λάθη. Τo up tempo όμως δεν είναι στο ρεπερτόριό του, αντιθέτως ο Χάκετ μπορεί να ανταποκριθεί καλύτερα, αρκεί να παίξει και περισσότερο. Συν τοις άλλοις, ο Μάντζαρης αντιμετώπισε δυσκολίες στο μαρκάρισμα του Σέρχιο Γιουλ! Το ίδιο θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς και για τον Γκριν, με την υποσημείωση ότι ακόμη θεωρείται καινούργιος και χρειάζεται ένα διάστημα προσαρμογής στο νέο περιβάλλον. Στην κατηγορία του Χάκετ ανήκει και ο Ιωάννης Παπαπέτρου, ένα σημαντικό κεφάλαιο για τον Ολυμπιακό, που παρά την πνευματική δύναμη, που ξέρω ότι διαθέτει, θα καταλήξει να έχει ψυχολογικά προβλήματα!
Ας μην βάζουμε ταμπέλες σχετικά με το αν έφταιξε η άμυνα ή αν ο Ολυμπιακός προδόθηκε από την επίθεσή του. Οσο άντεχαν οι βασικοί παίκτες του, τα κατάφερνε μια χαρά. Απλώς στο τέλος, ο Σπανούλης πήγαινε… μονόπαντα, μόνο από την πλευρά του Λοτζέσκι, αφού ο Αμερικανοβέλγος ήταν η μοναδική αξιόπιστη λύση. Οσο για τη «front line»; Είναι ξεκάθαρο ότι ο Πάτρικ Γιανγκ δεν είναι ακόμη έτοιμος. Σωματικά! Και όχι ψυχολογικά, όπως λένε οι περισσότεροι αυθαίρετα. Το δήλωσε ευθαρσώς σε συνέντευξή του στο SDNA ότι το ένα του πόδι είναι πιο αδύναμο από το άλλο! Τι άλλο να πει για να γίνει κατανοητός; Θέλει τον χρόνο του και το ίδιο μου έλεγε προ ημερών ο Τζόι Ντόρσεϊ ότι αντί να καρφώνει τις μπάλες πηγαίνει για λέι απ λόγω της εξάμηνης απουσίας. Ο Γιανγκ δεν έμεινε έξι, αλλά… δέκα μήνες έξω!
Αντί επιλόγου, θα ήθελα να κάνω ειδική μνεία στον 17χρονο Λούκα Ντόντσιτς, πιθανότατα το Νο.1 σε μελλοντικό νταρφτ στο ΝΒΑ. Ωραίο είναι να εκθειάζουμε τον σωματότυπο (πλέι μέικερ με ύψος 2,01 μ.), το πληθωρικό και σπάνιο ταλέντο του, την αγωνιστική συμπεριφορά του (διάβασμα του παιχνιδιού και αποφάσεις), αλλά δεν έχουμε σταθεί στο πολύ κομβικό. Παίζει ή μάλλον ΤΟΝ ΒΑΖΟΥΝ να παίξει στην Ευρωλίγκα (όχι με την Κάτω Μαγούλα, αλλά) με την Ρεάλ Μαδρίτης από… 16 ετών!
Πολλοί φίλοι μου, το έχω κάνει και εγώ, έχουμε εκφραστεί υποτιμητικά για την τεχνική προσέγγιση και το κοουτσάρισμα του Πάμπλο Λάσο. Οφείλουμε, όμως, να του βγάλουμε το καπέλο, που είχε το σθένος να ρίξει στη φωτιά ένα 16χρονο παιδί (πέρυσι) και να αξιοποιεί σήμερα -και ώσπου να φύγει για το ΝΒΑ- τις απίστευτες αρετές του. Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός πώς λειτουργούν σε αυτό το κομμάτι; Ο 20χρονος Βασίλης Τολιόπουλος θεωρείται ακόμη… παιδί και ο 19χρονος Βασίλης Χαραλαμπόπουλος ότι είναι ψαρωμένος -λέει- και χρειάζεται να ψηθεί. Για τους υπόλοιπους Πράσινους, τον 17χρονο Γιώργο Καλαϊτζάκη και τον 18χρονο Μιχάλη Λούντζη ας μην το συζητήσουμε καλύτερα. Τώρα έμαθαν να μπουσουλάνε…
