«Φίλε, είμαι ο Γκάουντλoκ. Εδώ με έχουν βαφτίσει Γκουντελόκ, Γκουντελάουκ και άλλα τέτοια. Να τελειώνει αυτό». Ευδιάθετος και ενθουσιασμένος με τον ελληνικό καιρό, ο νέος «killer» της Μακάμπι Τελ Αβίβ κατέβηκε στο λόμπι του «Crowne Plaza» και ξεκίνησε, βάζοντας -χιουμοριστικά- στη σωστή διάσταση ο, τι αφορά στην προφορά του ονόματός του. Ίσως μία από τις πιο... γήινες παρουσίες στην Euroleague. Αυτό που βλέπεις μπροστά σου δεν σε προϊδεάζει για το φονικό ένστικτο που αναδεικνύεται, όταν πατά παρκέ.
Ο Άντριου Γκάουντλοκ, ένας από τους πιο χαρισματικούς σκόρερ που έπαιξαν τα τελευταία χρόνια στην Euroleague, επέστρεψε στην Ευρώπη για την, εντυπωσιακά, ενισχυμένη Μακάμπι και μίλησε στο SDNA για τους στόχους του. Για τα... παράπονα από το ΝΒΑ, αλλά και για τον Ολυμπιακό. Για τον Ζήση και τον Διαμαντίδη.
Όταν αποχώρησε από την Φενέρμπαχτσε, το καλοκαίρι του 2015, η σχέση του με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς μπήκε στο «μικροσκόπιο». Ο «Ζοτς» τον... έκοψε από το ρόστερ, τα «ξενύχτια» του θεωρήθηκαν αιτία, αλλά ο Αμερικανός παραδέχεται το προπονητικό μεγαλείο του Σέρβου, τον οποίο χαρακτηρίζει χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ενδοιασμό «καλύτερο προπονητή που είχα ποτέ».
Κι αν νομίζετε πως η ζωή για έναν NBAer είναι πάντα ιδανική, ο Γκάουντλοκ έχει μία ιστορία να διηγηθεί που αποδεικνύει το αντίθετο: η ιστορία περιλαμβάνει μερικά δολάρια, ένα ταξίδι-υποχρέωση στο Καζάν και μία οικογένεια που έψαχνε με κάθε τρόπο χρήματα. «Πήγα στο Καζάν έτοιμος να... σκοτώσω τους πάντες» δηλώνει ο Αμερικανός που ξεκίνησε την ευρωπαϊκή περιπέτεια, με σκοπό να προσφέρει μία άνετη ζωή στην οικογένειά του.
Ο νέος σταρ της Μακάμπι παραδέχεται με κυνισμό πως τα χρήματα ήταν το βασικό κίνητρο πίσω από την μεταγραφή του στην Κίνα, το καλοκαίρι του 2015, ενώ κάνει εντύπωση με όσα λέει για το ΝΒΑ. Για τον κόσμο που ίσως τελικά να μην είναι και τόσο «μαγικός». Ο Γκάουντλοκ εξηγεί, με οργισμένο σχεδόν βλέμμα, πως «η πολιτική κυριαρχεί στο ΝΒΑ», σε μία κουβέντα που ξεκίνησε απλώς από μία ερώτηση για το αν υπάρχουν παίκτες στην Ευρώπη που αξίζουν μία θέση στις ΗΠΑ.
Η συζήτηση, όμως, δεν έμεινε στα... περί ανέμων και υδάτων. Ο ορεξάτος «μπόμπερ» απάντησε, με προθυμία, στην ερώτηση για τις τέσσερις ομάδες του επόμενου Final Four, ξεκαθάρισε πως είναι έτοιμος να μην αφήσει την μπάλα σε κανέναν για την τελευταία επίθεση και αποκάλυψε πόσο κοντά βρέθηκε στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2013, αλλά και γιατί αρνήθηκε ευγενικά την προοπτική της Ελλάδας.
Και επειδή μια ατάκα αρκεί, για να καταλάβεις την ιδιοσυγκρασία αυτού που έχεις απέναντί σου, ο Γκάουντλοκ τα... είπε όλα ανηφορίζοντας προς το δωμάτιο του. «Να είσαι στο ΟΑΚΑ, γιατί θα τους "διαλύσω" όλους» προειδοποίησε ο «Mini Mamba» εν όψει του τουρνουά προς τιμήν του Δημήτρη Διαμαντίδη.
Επιστροφή στην Ευρώπη για την Μακάμπι... Ποιες είναι οι εντυπώσεις των πρώτων εβδομάδων;
«Το ξεκίνημα είναι ιδανικό για μένα. Όταν αλλάζεις χώρα, θες να βρεις συνθήκες που θα σε βοηθήσουν. Ο καιρός στο Τελ Αβίβ είναι υπέροχος. Η φιλοξενία. Φίλε, η φιλοξενία είναι ξεχωριστή. Η ομάδα έχει πολύ ταλέντο, ο κάθε ένας από εμάς φροντίζει να βρεθεί με τον διπλανό του και η κατάσταση μοιάζει ιδανική. Είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε και να δούμε πώς θα "δέσει" αυτό που έχει δημιουργηθεί. Προς το παρόν, αγαπώ αυτό που βλέπω».
Κατάλαβες πόσο φιλόξενοι είναι από όταν πάτησες το πόδι σου στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ...
«Ακριβώς. Ήταν λίγο περίεργο για μένα, γιατί ήμουν κουρασμένος και δεν περίμενα να βρω κάτι ιδιαίτερο. Όμως, ένιωσα φανταστικά, όταν είδα πόσοι άνθρωποι ήρθαν απλά για να δείξουν την εκτίμησή τους».
Συμμερίζεσαι τις πολύ μεγάλες φιλοδοξίες που έχουν δημιουργηθεί για την φετινή Μακάμπι;
«Εννοείται πως συμφωνώ με όσους βλέπουν κάτι ξεχωριστό. Η αλήθεια είναι πως δεν βρέθηκα ποτέ σε ομάδα, χωρίς να έχω μεγάλες φιλοδοξίες για εκείνη. Υπάρχει τόσο συσσωρευμένο ταλέντο. Έχοντας παίξει σε ομάδες κορυφαίου επιπέδου με πολύ καλούς παίκτες, είμαι σε θέση να "μετρήσω", να εκτιμήσω πόσο ποιοτικό είναι το ρόστερ μας. Οπότε, με δεδομένο αυτό, είμαι έτοιμος να το ζήσω».
Παραδέχεσαι το ταλέντο του ρόστερ, αλλά σε μία πρόσφατη συνέντευξή σου είπες πως το τελευταίο σουτ θα ανήκει σε σένα. Επιμένεις;
«(γέλια) Ναι, 100%!. Αυτός είμαι, έχω την αυτοπεποίθηση να παίρνω αυτά τα σουτ και μπορώ να κάνω και τους συμπαίκτες και τους προπονητές να νιώθουν το ίδιο σίγουροι για μένα. Νομίζω πως έτσι κι αλλιώς με έχουν δει να το κάνω».
Μπορείς να θεωρείσαι έμπειρος πια έχοντας παίξει και σε ένα Final Four. Με την εμπειρία σου, λοιπόν: είναι η Μακάμπι φαβορί για το Final Four;
«Ναι, είναι σίγουρα. Θες να σου πω και τις υπόλοιπες ομάδες... Λοιπόν: πρέπει να βάλεις την ΤΣΣΚΑ ανάμεσα σε αυτές τις ομάδες. Η Φενέρμπαχτσε θα είναι πιθανότατα εκεί. Εμείς, και...»
(Ο Αμερικανός τα βρήκε... σκούρα στην 4η ομάδα) Έχεις επιλογές. Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός.
«Μάλλον θα επιλέξω την Μπαρτσελόνα».
Πλέον δεν είναι η πρώτη φορά στην Ευρώπη για σένα. Τι σε δίδαξε το προηγούμενο πέρασμα;
«Φίλε, έμαθα πολλά. Πάρα πολλά. Έμαθα πως η ομαδική δουλειά μπαίνει πάνω από όλα, πως πρέπει να δουλεύεις λιγότερο για τους πόντους σου και περισσότερο για τον διπλανό σου. Στην Ευρώπη, νικά αυτός που ξέρει να είναι ομαδικός. Δεν θα νικήσεις, αν ένας παίκτης σκοράρει πολύ ή ακόμη και δύο. Θα νικήσεις αν όλοι βρεθούν στην ίδια "σελίδα", αν νιώσουν μέλη του ίδιου πληρώματος.
Ο Ομπράντοβιτς με δίδαξε τα πιο πολλά. Αλλά και από τον Τρινκιέρι, στην Ρωσία, πήρα πράγματα. Νομίζω αυτό είναι μέρος του γενικότερου νοήματος του μπάσκετ. Να μαθαίνεις. Και εγώ μαθαίνω ακόμη».
Πριν πάω στο Καζάν, είχα πάνω μου 100-200 δολάρια. Πήγα εκεί και ήμουν σαν ένα πεινασμένο παιδί. Δεν είχα τίποτα. Ήθελα απλά να... σκοτώσω τους πάντες.
Πόσο δύσκολο ήταν, το 2013, να αφήσεις την προσπάθεια στο ΝΒΑ και να δεσμευτείς σε ένα άγνωστο και παγωμένο μέρος, το Καζάν;
«Κοίτα. Δεν ένιωθα πως είμαι μέρος του ΝΒΑ. Προερχόμουν από μια ολόκληρη σεζόν που την πέρασα στην D-League. Δεν έβγαζα πολλά λεφτά εκεί, ήταν δύσκολα τα πράγματα. Η γυναίκα μου ήταν έγγυος, ετοιμαζόμουν να μεγαλώσω την οικογένειά μου. No brainer! Δεν είχα άλλη επιλογή. Ζοριζόμουν, είχα ανάγκη από λεφτά. Με προσέγγισαν από την Ούνικς, μού εξήγησαν πως η κατάσταση θα είναι καλή. Με προετοίμασαν βέβαια και για τον καιρό, αλλά το μπάσκετ ήταν αυτό, για το οποίο θα ταξίδευα ως εκεί. Πήρα την απόφαση. Δεν μετάνιωσα ποτέ, δεν κοίταξα ποτέ πίσω».
Οπότε για σένα η Ευρώπη ήταν το «μέσο» αρχικά, για να εξασφαλίσεις κάποια σίγουρα χρήματα;
«Ναι ξεκάθαρα. Μία μέρα πριν φτάσω στην Ρωσία, είχα πάνω μου... τι να σου πω. 100, 200 δολάρια; Πήγα εκεί και ήμουν σαν πεινασμένο παιδί. Δεν είχα τίποτα. Ήθελα απλά να... σκοτώσω τους πάντες στο παρκέ και να ζήσω καλύτερα. Φυσικά, μέσω της ομάδας θα είχα την ευκαιρία να παίξω σε υψηλό επίπεδο και να βρω κάτι ακόμα καλύτερο μελλοντικά. Ακόμα και σήμερα παραμένω πεινασμένος. Θέλω να κερδίζω. Θέλω το πρωτάθλημα, θέλω τους τίτλους. Γι' αυτό δουλεύω».
Στη συνέχεια, ήρθε η Φενέρμπαχτσε. Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου;
«Πολλές αναμνήσεις, πραγματικά πολλές. Βρήκα εκεί τον Ομπράντοβιτς. Είναι ο καλύτερος κόουτς στην Ευρώπη και ο καλύτερος κόουτς με τον οποίο έχω συνεργαστεί. Μού έμαθε τόσο πολλά. Προτιμούσα να μην γυρίζω σπίτι, να μένω στο γυμναστήριο. Οι συμπαίκτες μου επίσης ήταν εξαιρετικοί και στο παρκέ και έξω. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις κάτι, όταν σου συμβαίνουν τόσα πολλά μέσα σε μία σεζόν. Απίστευτη εμπειρία».
Έχεις αναφέρει τον «Ζοτς» ήδη δύο φορές. Τι τον κάνει τόσο ιδιαίτερο στην συνείδηση ενός παίκτη;
«Απλώς το μυαλό του. Το μυαλό του γύρω από το μπάσκετ. Το πώς σκέφτεται, ώστε να ετοιμάσει ένα σύστημα, το πώς προσεγγίζει ένα παιχνίδι. Το πώς εξηγεί στον παίκτη αυτό που βλέπει στο video μετά τον αγώνα. Έχει φέρει το παιχνίδι σε τέτοιο σημείο, ώστε να ξέρει ακριβώς σε ποια θέση πρέπει να τοποθετήσει κάθε παίκτη, ποιος πρέπει να τρέξει πού στον αιφνιδιασμό. Έχεις λύσεις για τα πάντα. Εντάξει, μερικές φορές είναι λίγο τρελός (γέλια), αλλά όσον αφορά στο παρκέ, ειλικρινά ξέρει καλύτερα από τον καθένα τί κάνει».
Όταν έφυγες, γράφτηκαν πολλά για τις αιτίες. Είσαι εδώ, οπότε είσαι ο κατάλληλος να μας πεις τι είχε συμβεί;
«Ναι ναι, ας το ξεκαθαρίσουμε. Είχαν την option στο συμβόλαιο μου και απλώς προτίμησαν να μην με κρατήσουν για δεύτερη χρονιά. Δεν είχε να κάνει με μένα αυτή η εξέλιξη. Business. Μού είπαν την απόφασή τους, τούς είπα "εντάξει" και προχώρησα».
Και τα δύο χρόνια, σε Ούνικς και Φενέρ, είχες μαζί σου τον Νίκο Ζήση. Πώς ήταν να παίζεις δίπλα του;
«Είμαστε πολύ κοντά με τον Νίκο. Είναι ένας από τους καλύτερους φίλους που έκανα στην Ευρώπη. Είναι εξαιρετικός παίκτης, πολύ καλός γκαρντ. Έχω μία ελπίδα να βρει έναν τρόπο και να έρθει φέτος στην Μακάμπι (γέλια)».
Όλοι οι προπονητές που είχα μού μιλούσαν για τον Διαμαντίδη.
Αυτές τις μέρες είσαι εδώ για ένα τουρνουά που γίνεται προς τιμήν ενός ακόμη σπουδαίου Έλληνα γκαρντ. Τι πρόλαβες να μάθεις για τον Διαμαντίδη, όσο ήσουν στην Ευρώπη;
«Ξέρω πως ήταν ο καλύτερος pick n' roll παίκτης στην Ευρώπη. Πολύ ψηλός, με μακριά χέρια. Έχω δει πάρα πολλά video με εκείνον. Οι προπονητές που είχα στην Ευρώπη τον ανέφεραν συνεχώς. Αυτόν και τον Σπανούλη. Γνωρίζω πως είχε σπουδαία καριέρα για πολλά χρόνια. Εύχομαι να είχα έρθει λίγο νωρίτερα στην Ευρώπη, ώστε να τον είχα δει στα καλύτερά του».
Γυρνώντας στο περσινό καλοκαίρι. Ήσουν απόλυτα επιτυχημένος στην Ευρώπη, πολύ «καυτό» όνομα. Προτίμησες όμως την Κίνα. Τι σε ώθησε σε αυτή την απόφασή;
«Όταν η Φενέρμπαχτσε αποφάσισε να με "κόψει", έπρεπε να κοιτάξω όλες τις επιλογές που είχα στα χέρια μου. Δεν ήμουν σε φάση να μπω στη διαδικασία των Summer Leagues. Αν ερχόταν κάποιο εγγυημένο συμβόλαιο στο ΝΒΑ, θα είχε καλώς. Αλλιώς, είχα αποφασίσει πως θα κοιτάξω αλλού. Ήρθε η προοπτική της Κίνας μπροστά μου. Ήταν πάρα πολλά λεφτά. Μερικές φορές, όταν έχεις οικογένεια και την έχεις σε απόλυτη προτεραιότητα, τότε πρέπει να κυνηγήσεις τα χρήματα. Πολλοί μπορούν να σε κατηγορήσουν γι' αυτό, αλλά κάθε επαγγελματίας είναι σε θέση να ξέρει ποια είναι η καλύτερη επιλογή για την καριέρα του».
Υπήρξε κάποια στιγμή που μία ελληνική ομάδα σε προσέγγισε;
«Ναι. Μιλούσαμε με τον Ολυμπιακό, το καλοκαίρι πριν πάω στο Καζάν. Είδαμε όμως πως στην ομάδα υπάρχει ο Σπανούλης. Ξέρουμε την φήμη και την κλάση που έχει ο Σπανούλης. Το legacy. Eίπαμε πως πιθανότατα θα ήταν καλύτερα να βρω μία ομάδα όπου θα έπαιζα πιο πολύ. Σεβάστηκα την κατάσταση που υπήρχε στον Ολυμπιακό με τον αρχηγό τους και αποφάσισα να πάω κάπου αλλού και να τον αντιμετωπίσω».
Προηγουμένως μίλησες για τις σημαντικές δυσκολίες που αντιμετώπισες πριν πας στο Καζάν. Υπήρξαν άλλες δυσκολίες στη διάρκεια της καριέρας σου που σε άλλαξαν;
«Ασφαλώς. Όταν "κόπηκα" την πρώτη φορά από τους Λέικερς και με άφησαν ελεύθερο, πέρασα μία πολύ άσχημη περίοδο. Έπρεπε να πάω στην αναπτυξιακή λίγκα. Είχα πανικοβληθεί, δεν ήξερα τι θα γίνει από εκει και πέρα. Είχα την ελπίδα πως θα πάω στο NBDL και σε μερικές εβδομάδες θα με ζητήσει πίσω κάποια ομάδα του ΝΒΑ. Δεν έγινε ποτέ... Στο τέλος της χρονιάς, ήμουν ο MVP της D-League, η ομάδα μου ήταν πρωταθλήτρια. Και πάλι, τίποτα! Ήταν πολύ άσχημο.
Η περίπτωση της Φενέρμπαχτσε είναι ακόμα μία ιστορία. Δεν με κράτησαν και είχα σοκαριστεί, είπα "τι συμβαίνει;". Το ξεπέρασα, όμως. Νομίζω πως βρήκα κίνητρο. Υπάρχουν πάντα τέτοιες καταστάσεις που σε κάνουν πιο σκληρό».
Όταν φτάνεις στο ΝΒΑ, βλέπεις πράγματα που δεν περίμενες. Είναι πολιτική. Πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Θες απλά να το αφήσεις και να απολαύσεις ξανά το μπάσκετ.
Υπήρξε κάποια στιγμή, όσο ήσουν στην Ευρώπη, που κάποιος παίκτης σου έκανε τόση εντύπωση, ώστε να απορείς γιατί δεν παίζει στο ΝΒΑ;
«Βλέπω παντού τέτοιους παίκτες. Στην Euroleague, στην Κίνα, στο NBDL. Παντού. Ξέρω την απάντηση. Έχει να κάνει με την πολιτική της λίγκας. Είναι κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις. Γι' αυτό πολλοί βρίσκονται εδώ. Δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι, οπότε πρέπει να επιμένεις αλλού. Να παίζεις καλά, να είσαι σκληρός. Σχετικά με το ΝΒΑ, έχω καταλήξει σε μία άποψη. Αν είσαι εκεί, είναι όντως ευλογία. Αν δεν είσαι, όμως, υπάρχουν πολλά μέρη που μπορείς να βρεις την ευλογία μέσω του μπάσκετ. Δεν τελειώνει το μπάσκετ στο ΝΒΑ. Έτσι το βλέπω».
Δηλαδή, για εσένα, το ΝΒΑ δεν είναι πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου;
«Φίλε, πώς να στο πω... Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να πω πως είναι. Έχω μία οικογένεια και αυτή είναι πάνω από όλα. Θέλω να παίζω μπάσκετ, να νιώθω χαρούμενος, να βγάζω χρήματα και να φροντίζω την οικογένειά μου. Αυτά μετρούν για μένα. Τώρα, το ΝΒΑ και πράγματα σαν αυτό, έχουν μείνει λιγο στην άκρη. Το σκεφτόμουν πιο πολύ, όταν μεγάλωνα. Όταν, όπως κάθε παιδί, ονειρευόμουν ένα ταξίδι στο ΝΒΑ. Όταν όμως φτάνεις στο σημείο να δεις κάποια πράγματα από κοντά, βλέπεις κάποια πράγματα που δεν περίμενες. Είναι σχεδόν πολιτική. Πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις, που σε... τρελαίνουν. Θες απλά να το αφήσεις και να επιστρέψεις στις μέρες που απολάμβανες το μπάσκετ».
Τελικά, πώς είναι να βρίσκεσαι στην ίδια ομάδα με τον Κόμπι Μπράιαντ;
«Ήταν πολύ καλά. Ο Κόμπι με δίδαξε πολλά. Ήταν η πρώτη μου χρονιά, αμέσως μετά το κολέγιο. Το να τον έχω συμπαίκτη, το να ακούω τις συμβουλές του, το να μοιράζομαι καθημερινά στιγμές και σκέψεις με εκείνον ήταν απίστευτο. Μπόρεσα να δω πόσο σπουδαίος παίκτης είναι. Να τον γνωρίσω από κοντά. Έκλεψα πολλές κινήσεις του, είναι αλήθεια. Προσπαθώ επίσης να αντιγράψω τον τρόπο, με τον οποίο προσεγγίζει το μπάσκετ. Υπήρχαν στιγμές που ούτε εγώ ο ίδιος δεν μπορούσα να πιστέψω ότι όντως είμαι εκεί και προπονούμαι μαζί του. Τώρα που το σκέφτομαι, είναι όντως κάτι πολύ μεγάλο. Η συγκέντρωσή του είναι σε άλλο επίπεδο. Αυτό τον κάνει σπουδαίο».
