Μετά από τόσα χρόνια και πολλές αποστολές, πίστευα ότι ο Βίκτορ Χριάπα δε γελάει ποτέ! Γεννήθηκε αγέλαστος.
Την Κυριακή τα μεσάνυχτα ο αρχηγός της πρωταθλήτριας Ευρώπης, λες και είχε μετατραπεί σε …Τζόκερ. Μόνο γελούσε και μιλούσε. Ο Αντρέι Βατούτιν, με το σακάκι μούσκεμα από το αλκοολούχο νέκταρ που τον έλουζε κάθε λίγο, μου είπε: “Είναι ένα όνειρο. Είμαι ο πιο τυχερός και ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Περίμενα αυτή την ημέρα τόσα χρόνια”. Εσείς μπορεί να πείτε ότι ο νεαρός πρόεδρος της ρώσικης ομάδας είναι διαχειριστής των χρημάτων που τον χαρίζουν κάποιοι για να … παίζει! Ακόμα κι έτσι να είναι όμως, σε ποιον αρέσει να είναι αποτυχημένος, όταν μάλιστα κάνει το κέφι του με τα χρήματα άλλων; Ο Βατούτιν, είναι διαχειριστής, αλλά μέχρι και χθες υπόλογος σε αυτούς που ξόδευαν κάθε χρόνο περί τα 40εκ. ευρώ για να “παίζει” ο Αντρέι, που φυσικά δε στοχεύει να μείνει μόνιμος πρόεδρος της ΤΣΣΚΑ. ΟΙ φιλοδοξίες του, όπως και των προκατόχων του, είναι πολύ μεγαλύτερες. Και μέχρι τώρα ως αποτυχημένος, έβλεπε τις πόρτες της …προαγωγής του να μην ανοίγουν.
Λίγο πιο πέρα, ο Δημήτρης Ιτούδης ξεπέρασε κάθε όριο επαγγελματισμού όταν ακούστηκε να λέει τη στιγμή που όλοι οι παίκτες ήταν μαζεμένοι στο κέντρο των αποδυτηρίων, πίνοντας σαμπάνια και στήνοντας ο καθένας από αυτούς της δική του χορογραφία με το κύπελλο στα χέρια: “Προσέξτε! Τι κάνετε; Προσέξτε μη γλιστρήσει κανείς κι έχουμε τραυματισμούς. Μην ξεχνάτε ότι μας περιμένουν τα πλέι οφς της VTB”. Αμέσως ακούστηκε μία χιουμοριστική βοή αποδοκιμασίας, στην οποία πρόσθεσε τη δική του ακόμα και ο Αντρέι Βατούτιν. Ο Ιτούδης δε γέλασε πάντως… Καθόλου (σε εκείνο το σημείο). Είχε χρόνια να γελάσει να πανηγυρίσει, να αισθανθεί ευτυχισμένος, νωρίτερα και αργότερα. Business is business εξάλλου.
Στην μία γωνία που σχημάτιζαν οι τοίχοι των αποδυτηρίων, ο Μίλος Τεόντοσιτς, με την πουράκλα του στο στόμα και κάνοντας τζούρες που θα ζήλευαν ακόμα και οι Ινδιάνοι στον Αμαζόνιο, γελούσε! Και ξαναγελούσε! Και ξαναγελούσε! Εμοιαζε με έναν μεθυσμένο θεριακλή με απόλυτη συνείδηση και αυτοέλεγχο, με έναν μπαρουτοκαπνισμένο μερακλή. Φωτό, κι άλλες φωτό, και selfie, και γλώσσες έξω, και σέρβικα, και αγγλικά, και ρώσικα, και …χαμός γύρω του. Μέχρι που έφτασε η σειρά μου. Είχαμε αφήσει μία συζήτηση στη μέση την Παρασκευή το βράδυ, στην ίδια θέση…
“Κάνε μου μία χάρη. Είμαι τόσο κουρασμένος. Ρώτα με κάτι έξυπνο σε παρακαλώ” είπε ο αποκαμωμένος από την υπερέκθεση στα μικρόφωνα και τις κάμερες. Στραμμένες μονίμως πάνω του ήταν. Αναμένοντας τον ηρωισμό του, ή την γκέλα του. Ετσι κι αλλιώς!
Δεν ξέρω αν αυτό που είχα στο μυαλό μου να τον ρωτήσω ήταν έξυπνο, αλλά είναι πλέον μία από τις αγαπημένες ερωτήσεις μου. Που είτε δεν απαντά καθόλου ο συνομιλητής (διότι δεν είναι έτοιμος), είτε οι αποκρίσεις έχουν ενδιαφέρον…
Θυμάσαι, ίσως, ποια ήταν η τελευταία ερώτηση που σου είχα κάνει την Παρασκευή και δεν είχες απαντήσει… Αν ήσουν στη θέση μου τι θα ρωτούσες τον Μίλος;”… δεν ξέρω αν του φάνηκε έξυπνη, αφελής, ή χαζή, αυτό που είδα ήταν ότι η γλώσσα του άρχισε να μιλάει ανθρώπινα, μακριά από κλισέ και θριαμβολογικές συνήθεις κουταμάρες…
“Δεν ξέρω τι θα ρωτούσα αν ήμουν εσύ. Ξέρω τι ρωτούσα τον εαυτό μου, όλα αυτά τα χρόνια, μετά απ’όλα όσα έχουν συμβεί, μετά τις κακές στιγμές με τις ήττες που υποστήκαμε. “Θα κερδίσω εγώ ποτέ άραγε την Ευρωλίγκα, ή δε θα τα καταφέρω ποτέ;”. Αυτό αναρωτιόμουν διαρκώς και αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι απλά ένας στόχο που επιτεύχθηκε, αλλά ένα όνειρο αληθινό. Το προσωπικό όνειρό μου, που το σκεφτόμουν κάθε μέρα. Επιτέλους λοιπόν, αυτό το ερώτημα απαντήθηκε”.
Ο Μίλος Τεόντοσιτς πέρασε δύσκολες στιγμές. Πριν από τέσσερα χρόνια, στο Λονδίνο, δε θα ξεχάσω τη συνομιλία με τον Βατούτιν στα αποδυτήρια της Ο2 Αρίνα, αμέσως μετά τον μικρό τελικό, όταν έλεγε: “Πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε με το σέρβικο λόμπι που έχουμε μέσα στην ομάδα μας”. Η ΤΣΣΚΑ και ο ίδιος έμοιαζαν να είναι παραπεταμένοι νεόπλουτοι σε πτώχευση… Πέρσι, μετά την αποτυχία κόντρα στον Ολυμπιακό, ο Μίλος (για τον οποίο έχει χτιστεί ένα μύθος μετά το Φάιναλ Φορ του 2012, ότι είναι πάντα ο χειρότερος παίκτης της ΤΣΣΚΑ) βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο της κριτικής. Ο Βατούτιν δεν ήταν καθόλου σίγουρος για τις πρωτοβουλίες που έπρεπε να αναλάβει…
Ομως, όλη η διαδρομή των τελευταίων ετών, εντοπίζεται σε λιγοστές λέξεις που μου είπε ο ηγέτης των Ρώσων, αμέσως μετά τον τελικό: “Το άξιζε ο Μίλος, το δικαιούταν, έπρεπε να το πάρει. Από τη στιγμή που είναι εδώ μαζί μας, έχει την εμπιστοσύνη μου. Είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος και χάρηκα πολύ για αυτόν. Το άξιζε. Οπως και όλα τα παιδιά”.
Στη Ρωσία, σε αντίθεση με τον τόπο μας, δεν κρίνεται με άξονα την πληθώρα των κατακτήσεων. Εκεί ξέρουν ότι μία Ευρωλίγκα, είναι κληρονομιά, πλούτος, μία επιτυχία που ίσως να μην έρθει ποτέ ξανά.
“Οχι, πρόβλημα αυτοπεποίθησης δεν αντιμετώπισα ποτέ για να είμαι ειλικρινής. Είμαι πάντα ο ίδιος άνθρωπος, που δουλεύει σκληρά, που δεν σταμάτησε να προσπαθεί ακόμα και στις δύσκολες στιγμές”
Ο Τεόντοσιτς είναι αλέγκρος, εκφραστικός, συναισθηματικός… Για αυτό και είτε θα τον αγαπάς, είτε θα τον μισείς. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση. “Δεν μπορεί να με πληγώσει κανείς. Δεν έχω κάπου να ….αφιερώσω, όπως εσύ εννοείς την αφιέρωση, την Ευρωλίγκα, διότι πολύ απλά όλα αυτά τα χρόνια, άκουγα μόνο αυτούς που με ενδιέφεραν. Οι μοναδικοί που μπορούν να με πληγώσουν είναι οι άνθρωποι που αγαπώ. Κι αυτοί δε θα με πλήγωναν ποτέ, γιατί με αγαπούν”.
Και στο σημείο αυτό βάζει την παράμετρο που δεν είχε αναφέρει ξανά…. “Επαιζα για τους γονείς μου. Και τον αδελφό μου. Σε αυτούς αφιερώνω την Ευρωλίγκα με όλη μου την καρδιά. Ηξερα ότι κάθε φορά έτρεμαν στην ιδέα ότι μπορεί να νιώσουν αυτό το συναίσθημα, της κατάκτησης μαζί μου. Ηταν το όνειρό τους όλα τα προηγούμενα χρόνια. Πήγα να τους αγκαλιάσω και κατάλαβω ότι έτρεμαν από συγκίνηση. Το ήξερα ότι θα ήταν έτσι, αλλά είναι άλλο να το ζεις. Ξέρεις, είμαστε μία πολύ συναισθηματική οικογένεια κι εγώ δε θα μπορούσα να αποτελέσω την εξαίρεση. Ξέρω πολύ καλά πόσα βράδια δεν κοιμήθηκαν από το άγχος και την πίεση που ένιωθαν για εμένα. Δεν μου το εδειξαν ποτέ όμως. Δεν ήθελαν να μου μεταφέρουν τον εκνευρισμό τους, ήταν πάντα δίπλα μου και τους ευχαριστώ. Το παίρνω και το δίνω στα χέρια τους το κύπελλο, διότι τράβηξαν πολλά με εμένα και ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει για αυτούς το κύπελλο. Με όλη μου την καρδιά σε αυτούς τους δύο ανθρώπους λοιπόν”.
Η μοίρα αυτή τη φορά είχε άλλα σχέδια για την ΤΣΣΚΑ που βρέθηκε και πάλι στο καναβάτσο, αλλά σώθηκε από τον άνθρωπο που μετά το 2008 είχε γνωρίσει όλες τις πίκρες με την ΤΣΣΚΑ. Τον άνθρωπο που το 2014 άφησε να ξεγλιστρήσει από τα χέρια του η πιθανότητα της νίκης κόντρα στην Μακάμπι, σε μία τραγική στιγμή για αυτόν.
“Ο Βίκτορ είναι σπουδαίος άνθρωπος. Και το άξιζε. Ομως, ας μη γελιόμαστε, ήταν ένα τυχερό καλάθι. Αυτή τη φορά η μοίρα ήταν με το μέρος μας. Και η τύχη. Μάλλον αποφάσισε να σταματήσει τα παιχνίδια μαζί μας. Επιτέλους, η μοίρα μας αγάπησε”.
Τελευταία ερώτηση…. Δε θα σε ρωτήσω για τον Ιτούδη. Τα έχει πει όλα. Είσαι δυνατός άνθρωπος, ισχυρός χαρακτήρας… Εμπηξες ποτέ τα κλάματα για μία αποτυχία σου;
“Φίλε, δεν είναι κακό να κλαίει ο άνθρωπος. Εχω κλάψει και κλαίω συχνά. Δεν έχω πρόβλημα να το παραδεχτώ. Δε θα σου πω ότι μετά από κάθε Φάιναλ Φορ με έπαιρναν τα δάκρυα, αλλά, ναι, μου έχει συμβεί. Ηταν το ξέσπασμά μου. Είμαι άνθρωπος δυνατός που δε θέλω να δείχνω τα συναισθήματά μου μέσα στο γήπεδο. Είμαι όμως πολύ συναισθηματικός κι αν κάποιες φορές κάνω άσχημα πράγματα μέσα στο γήπεδο είναι ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Επειδή δεν μπορώ να συγκρατήσω τα αισθήματά μου”.
